Πού πας με ψεύτικα όνειρα..

Η ιστορία μιας Χώρας μέσα σε λίγα λεπτά..

κι ένας συγκλονιστικός Θανάσης Βέγγος

Γράφει η χρήστης στο youtube..

Για μένα η πιο συγκλονιστική στιγμή του Θανάση Βέγγου... Η σκηνή που σέρνει το καρότσι με τους νεκρούς στην ανηφόρα, το ύφος του, το βουβό κλάμα κρατώντας στα χέρια το νεκρό παιδί μπροστά στην εκκλησιά, το βλέμμα του... "Καιρός να δεις"... Αυτό το βλέμμα, μου έδειξε δρόμο ζωής. Από την σπονδυλωτή ταινία "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας" (1976) "Γιατί χαίρεται ο κόσμος" του Ντίνου Κατσουρίδη "7 χρόνια γύψος" των Πάνου Γλυκοφρύδη, Λ. Αντωνάκου Σου είπαν ψέματα (Καιρός να δεις) - Μαρία Φαραντούρη, Αντώνης Καλογιάννης στίχοι, μουσική: Μίκης Θεοδωράκης από τον δίσκο "Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη νο2" 1971, 1974, 1994 ("Romancero Gitan", "Τα τραγούδια του Αντρέα", "Μυθιστόρημα Μυθολογία") Σου είπαν ψέμματα πολλά, ψέμματα σήμερα σου λένε ξανά κι αύριο ψέμματα ξανά θα σου πουν, ψέμματα σου λένε οι εχθροί σου μα κι οι φίλοι σου, σου κρύβουν την αλήθεια. Ψεύτικη δόξα σου τάζουν οι ψεύτες μα κι οι φίλοι σου με ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν, πού πας με ψεύτικα όνειρα; πού πας με ψεύτικα όνειρα; Καιρός να σταματήσεις, καιρός να τραγουδήσεις, καιρός να κλάψεις και να πονέσεις, καιρός να δεις.

  

Τόποι ψυχής..

Τόποι ψυχής χαμένοι

όπου βαθιά κοιμούνται

το αίμα και ο μόχθος

Παντού αλλού εμείς ξένοι

μα εκεί ακουμπά η μνήμη

σαν ψάχνει μια αγκαλιά

..σα χαρταετός μοιάζει η ψυχή..

..όλη τούτη η σπαραχτική ιστορία της χώρας μας

που (με πλήρη ευθύνη μας) αγνοούμε

η χειραγώγηση, η εκμετάλλευση

η (κι ας αλλάζει πρόσωπα) διαρκής εξάρτηση και δουλεία

η πορεία μας με δεμένα μάτια σε μονοπάτι πάντα από άλλους χαραγμένο

η αναζήτηση σωτήρων μέσα στο λάκκο με τα φίδια

όλα τούτα κάποια στιγμή θα μας καταπιούν..

Το εξαιρετικό βίντεο απο το κανάλι του Ορφέα:

https://www.youtube.com/channel/UCu5uHB8ZDiIlCg-QgjB-GqA

Τα ντοκουμέντα εδώ: http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090517a.htm

κι εδώ: 

http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090517.htm

Ημερολόγιο Εξορίστου..

ένα κείμενο του Άρη Σκιαδόπουλου, αυτούσιο, όπως δημοσιεύτηκε στο facebook.
Γιατί παντού μπορείς να βρεις ουσία, τόσο συμπυκνωμένη και κοφτερή που πονά..

Αρης Σκιαδόπουλος

Ημερολόγιο Εξορίστου στο Λεκανοπέδιο: "Μεγαλη Τετάρτη Μεγαλη Πέμπτη Μεγάλη Παρασκευή Ανάσταση.Μέ τούς συνανθρώπους ψυχασθενείς στόν δρόμο.Μέ τήν Ευδοξία ανάπηρη βαρειά νά περιμένει γιά μιά ακόμα φορά νά τής εγκρίνει η επιτροπή τό γλίσχρο επίδομα αναπηρίας καί σχεδόν απόλυτα τυφλή νά μετράει πόντο πόντο τό βαδην της μέσα σέ μιά αραχνιασμένη γαμημένη γκαρσονιέρα.Η Ελλαδα νάχει υπουργό Πρόνοιας ένα φασιστόμουτρο πού ακκίζεται περιοδεύον τά κανάλια,μέ κοστούμι καί γραβάτα.Ενας υπερήλικας στήν έξοδο τού μετρό στό Μοναστηράκι,μ ένα πλαστικό διαφανές κύπελλο στό χέρι νά επαναλαμβάνει μονότονα "πεινάω" καί νά προσπερνάμε ασυγκίνητοι γιατί έχουμε πιά οικειοποιηθεί τήν αθλιότητα.Δελν μάς συγκινεί πιά.Στά κοινωνικά συσσίτια ουρές ανθρώπων αξιοπρεπών πού δέν μπορούσαν ποτέ νά συλλαβουν ούτε στά χειρότερα τους όνειρα αυτόν τόν εφιάλτη.Προχθές ο Ταβερνιάρης ο Αποστόλης λίγο έξω από τή Χαλκίδα,ήταν στήν απόλυτη απελπισία.Περασμένος στόν Τειρεσία πιά υπογραμμισμένο μέ κόκκινο μαρκαδωρο τό ονομά του..Πήγε νά ζητήσει πενήντα χιλιάρικα δάνειο γιά νά μήν κλείσει τήν επιχείρηση από τήν οποία ζουν τέσσερις οικογένειες.Η Τράπεζα τού ζήτησε βεβαίωση ότι δέν χρωστάει στό ΙΚΑ καί φορολογική ενημερότητα.Αλλα γιά νά πάρει αυτά τά δυο,πρέπει νά πληρώσει..εβδομήντα χιλιάρικα.Δηλαδη,γιά νά πάρεις πενήντα δάνειο πληρώνεις...εβδομήντα.Κατά τά λοιπά ευειδείς κυρίες χαζεύουν στήν Ερμού,δροσερά κοριτσόπουλα χαιρετίζονται ανύποπτα κι αθώα τής αθλιότητας..Κι εσένα σ έχω μπροστά μου νά διασχίζεις ερωτευμένη τήν γέφυρα τού Ευρίπου..Μά δέν αντέχεται πιά ο τόπος μου..Εχει μιά όμορφηά πού πληγώνει όλους εκείνους πού δέν έχουν κουράγιο νά τή δούν..Γιατί είναι πάντα σκυμμένοι από τόν πόνο.Τόσο πού Χαίρομαι πιά γιά κείνη τή βόμβα έξω από τήν Τράπεζα γιατί τάραξε τήν ηρεμία τής στρουθοκαμήλου..Ανησύχησε τούς αιτιους..Τούς τραυμάτισε τήν Μεγάλη τους Βδομάδα.Γιατι όλοι αυτοί θά γιορτάσουν μιά Ανάσταση ενώ όλοι οι άλλοι έχουνε κατασκηνώσει σέ άθλια καταλύμματα γύρω από τόν Γολγοθά.Γι αυτό άν μπορούσα θαβαζα μιά ακόμα βόμβα στήν ήδη ισοπεδωμένη ανύπαρκτη κοινωνική τους συνείδηση.

 

 

Αυτή Ήταν η Ελλάδα..

Αυτή Ήταν η Ελλάδα. Μερικές δεκαετίες πίσω. Πριν το εύκολο χρήμα, το χρηματιστήριο, την τενεκεδένια χλιδή, πριν το δημοσιοϋπαλληλίκι ως μοναδικό 'όνειρο', τις 'λαίδες' και τα πρωινομεσημεριανάδικα.
Μια Ελλάδα φτωχή, στερημένη, με βαριά ιστορία καταστροφών, πολέμων, δικτατοριών, προδοσιών. 

Με αμάθεια, με συμπλέγματα αλλά και με φιλότιμο κι ανθρωπιά.

Είναι το άσημο, φτωχοντυμένο αηδονάκι εκείνο που τραγουδά πιό όμορφα, απ όλα τ άλλα πουλιά. Γιατί είναι ελεύθερο απο κάθε είδους φυλακή. Του σώματος ή της ψυχής. 

Απο το κανάλι του φίλου Τάκη στο youtube.

(https://www.youtube.com/user/takis4545)

Εκεί..

"Εκεί" λέγανε
οι πρόσφυγες παππούδες.

Δυο συλλαβές μονάχα
και μετά σιωπή.

Καθώς το βλέμμα χανόταν
σ' αγαπημένους τόπους
μέσα τους, εκεί βαθιά.

"Εκεί" και σήμερα
βαθιά μου αν ψηλαφήσω

ουλή μνήμης προγονικής
που δακρύζει ακόμη.

'Εγραψε η Βασιλική στις 10 Δεκεμβρίου 2013.

Σ' αρνηθήκαμε πατρίδα..

Σ' αρνηθήκαμε πατρίδα.

Πιστέψαμε την ευκολία και  τη χαμέρπεια

για ζωή.

Δεν ξεφυλλίσαμε, έστω, 

το βαρύ βιβλίο του παρελθόντος  που ακόμα βοά,

που ακόμα στάζει προδοσία, αίμα, απαντοχή.

Τώρα, ούτε οι νεκροί πια δεν μπορούν,

ή ίσως δε θέλουν,

να μας στέρξουν.

Κι όσα αστέρια φωτεινά απόμειναν

δώ χάμω

κι αυτά ένα ένα πια

μας αποχαιρετούν.

Κι απ όλες τις αλήθειες

μπρος στα χείλη μας

η πιό πικρή ίσως

είναι πως 

μιας και σ αρνηθήκαμε πατρίδα

δεν το αξίζουμε το θαύμα.

(έγραψε η Βασιλική, στις 25-10-2013)

(το βίντεο απο το κανάλι του χρήστη KainourgiaToraZoi  https://www.youtube.com/user/KainourgiaToraZoi?feature=watch στο youtube)

Μάνος Χατζιδάκις - "Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών.."

"Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών.."

To 1989 (τότε που το σκάνδαλο Κοσκωτά, η ένωση της Αριστεράς και η σχέση του Αντρέα με τη Μιμή μεσουρανούσαν στην πολιτική ατζέντα) o Μάνος Χατζιδάκις έδωσε μια ραδιοφωνική συνέντευξη. Και είπε πράγματα που 22 χρόνια αργότερα είναι επίκαιρα...

- Ζητούμε να μας πείτε πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας; Πολλοί φρονούν ότι περνά σοβαρή κρίση, ότι απειλείται με ηθική σήψη, ίσως με διάλυση, αφήνοντας μας έξω από τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο.Συμμερίζεστε αυτή την άποψη; 

Μ.Χ.: Εγώ δε θα το έλεγα τόσο τραγικά, ότι μας αφήνει απ' έξω. Είναι μια μοιραία κατάληξη ενός κόσμου, που προετοιμάστηκε για την εξαφάνιση του. Κι εκεί νομίζω ότι έχει μεγάλο μερίδιο όλος ο μεταπολεμικός κόσμος και ειδικά ο μεταπολεμικός πολιτικός κόσμος. Δεν προετοιμάστηκε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Το είδος του ελεύθερου πολίτη δεν προετοιμάστηκε. Γι αυτό έγινε και η δικτατορία. Γιατί πότε έγινε η δικτατορία; Το 67. Λοιπόν φανταστείτε, αν είχαμε αυτό το είδος του ελευθερου πολίτη, θα μπορούσε να σταθεί αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τόσο ευτελής, έστω και δέκα μέρες μόνο; Δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ. Αλλά, βέβαια για σκεφτείτε ότι ο έλληνας πολίτης όχι μόνο της πόλης αλλα και της επαρχίας, του χωριού, τί είχε ν' αντιμετωπίσει όλα αυτά τα μεταπολέμικά χρόνια; Τον χωροφύλακα, τον εισαγγελέα, τον παπά. Αυτόν δεν τον αντιμετώπιζε και επί δικτατορίας; Ποιά ήταν η αλλαγή; Γιατί να ξεσηκωθεί;

-Σήμερα; 

ΜΧ: Σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας θητείας.

- Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες σήμερα κατά τη γνώμη σας; 

ΜΧ: Ποιός τους προετοίμασε; Το σχολείο; Ξερουμε πολύ καλά τί προετοιμάζει το σχολείο. Ο στρατός; Ξέρουμε σε τί ανυποληψία ρίχνει τον νέο Έλληνα πολίτη ο στρατός για να του αφαιρέσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας από πάνω του. Πόσοι είναι εκείνοι που αντέχουν; Οι 10; Οι 20; Με τις σπουδές φεύγουν έξω και τελειώνει. Ποιοί μένουν εδώ;

- Έτσι όπως το λέτε είναι σαν να μην υπάρχει ελπίδα 

ΜΧ: Εγώ δεν έχω καμμία ελπίδα, παρά αν γίνει κανένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε.

-Σαν κρατος θεωρείτε ή σαν εθνική οντότης; 

ΜΧ: Ως εθνική οντότης. Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε όταν έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποιά κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποιά είναι η υποδομή, για να υπάρξουν έστω ένα-δύο χαρακτηριστικά στοιχεία της εθνικότητας μας;

-Αναρρωτιέμαι αν αυτή η απογοήτευση- αν μπορώ να την χαρακτηρίσω έτσι- που έχετε για το μέλλον, συμβιβάζεται με την έντονη παρουσία σας στα πολιτικά πράγματα, όχι βέβαια άμεσα σαν πολιτικός αλλά με την κριτική σας; 

ΜΧ: Είμαι υποχρεωμένος κι αισθάνομαι όσο είμαι ζωντανός, να υπάρχω. Και να υπάρχω με τις δυνάμεις μου, ασυμβίβαστες και με το μυαλό μου καθαρό. Όσο μπορεί να υπάρχει αυτό.

- "Τιμή εις εκείνους όπου εις την ζωήν των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες" 

ΜΧ: Αλλιώς, αυτό δεν σημαίνει οτι έχω την αισιοδοξία ότι μπορεί ν' αλλάξει τίποτα, ιδιαίτερα στο άμεσο μέλλον. Και μην ξεχνάμε, οτι σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά ως έθνος, ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή, μπας και σωθούμε σοβαρά.

- Δηλαδή εσείς δε φρονείτε ότι υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τί θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας; 

ΜΧ: Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνιση μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος.

(πηγή: http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/25347 )

Να έχουν Σύνταγμα ή να μην έχουν;

-Να έχουν Σύνταγμα η να μην έχουν;
-Αφού δεν είχαν, γιατι να έχουν;
-Θα τους παρέσυραν αυτοί που έχουν...
-Να αρκεστούν εις αυτά που έχουν!
-Δεν ειναι και ώριμοι για να το έχουν!
-Για το καλό τους ας μην το έχουν...
-Δεν επιτρέπεται να το έχουν!
-Αποφασίζουμε να μην το έχουν!
-ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΕΧΟΥΝ!

...

-Και αν επιμένουν να το έχουν;
-Και αν το έχουν χωρις να το έχουν;
-Τι εννοείτε έχουν δεν έχουν;
-Εάν νομίζουν οτι το έχουν και στην ουσία δεν το έχουν! Αυτοί θα χαίρονται οτι το έχουν και μεις θα ξέρουμε πως δεν το έχουν!
- ...Έτσι θα έχουν χωρίς να έχουν και δεν θα έχουν ενώ θα έχουν!
-Αποφασίζουμε να έχουν;
-Εάν εμποδίσουμε να έχουν, υπάρχει κίνδυνος να έχουν! Ο μόνος τρόπος να μην έχουν, είναι να αφήσουμε να έχουν.
Για παράδειγμα, οσα δεν έχουν είναι όσα αφήσαμε να έχουν!

(Κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη -Απο το θεατρικό σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου «Το μεγάλο μας τσίρκο» (1973) )