Ακόμα κι όσοι μας αγαπούν..

Ακόμα κι όσοι 

μας αγαπούν

κρύβουν

τα σκοτάδια τους.

Όπως κι εμείς..

Μα η αγάπη μιλά
κι ακούει πιο καλά
στη Σιωπή.

Μες απ το παλιό μου σπίτι
Μουσική: Δήμος Μουτσης
Σόλο μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
(στίχοι τραγουδιού: Μάνος Χατζιδάκις)
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος, 1965)

Ο Δήμος Μούτσης είπε ό,τι ήταν η πρώτη μελωδία που έγραψε. Άρεσε πολύ στο Μάνο Χατζιδάκι κι έβαλε εκείνος τους στίχους. (είπε ο Μούτσης), αλλά το δώρισε στον Πουλόπουλο. Ίσως γιατί είχε συμβόλαιο με άλλη εταιρεία.
Στην πρώτη εκτέλεση με το Γιαννη Πουλόπουλο (45άρι του 65) λοιπόν  αναφέρεται ως στιχουργός ο ίδιος ο Πουλόπουλος. Αργότερα όμως, στο δίσκο του Μπιθικώτση "Γρηγόρης Μπιθικώτσης για πάντα Νο. 1", του 1985, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, και το όνομα του Μάνου στη θέση του στιχουργού. Ας σημειωθεί ότι το 45άρι με την πρώτη εκτέλεση από το Γρηγόρη Μπιθικώτση κυκλοφόρησε το '68. 

http://www.ogdoo.gr/diskografia/to-proto-tragoudi/dimos-moytsis-ta-prota-moy-tragoydia

Εδώ ακούμε μια ορχηστρική εκτέλεση με τον μεγάλο Κώστα Παπαδόπουλο, από το cd Μπουζουξήδες Νο.2 (σύγχρονες ηχογραφήσεις), του 1995. 
.............................
Οι στίχοι:

Μέσ’ απ’ το παλιό μου σπίτι
βγαίνει ένας καπνός, 
είναι σαν φωνή που βγαίνει
κι αναστεναγμός, 
είναι σύννεφο και μπόρα
και βαρύς καημός.

Μέσα στο παλιό μου σπίτι 
ήλιος δε θα μπει, 
σβήσανε τα όνειρά μου
σαν της νύχτας το κερί
και στο παραθύρι η γλάστρα
έχει μαραθεί.
......................
τα φωτογραφικά θέματα είναι από δω:
http://wallpaperswide.com

Ανθίζει η τρυφερότητα..

Ανθίζει η τρυφερότητα αδιάκοπα..
άνοιξη που δεν έφυγε ποτέ
Ανθίζει η αγάπη..
στη μουσική που δεν πρόλαβε να γραφτεί

στης ψυχής την αφώτιστη κώχη
στην παντοτινή σιωπή

Έγραψε η Λίλα
στις 19/03/2017

Μια πόλη μαγική..

Μια πόλη μαγική

καταφύγιο απ τη σκληρότητα

αυτού του κόσμου..

Στις σκοτεινές εποχές

ένα φωτάκι μέσα μας

δείχνει το δρόμο..

Βήματα ευγενικά

μοναχικά

σιωπηλά..

Από τον πόνο

λίγο πιό ψηλά

Ψυχή απρόσεχτα 

ποτέ

να μην πατήσουν

Λ.

Ό,τι έχει κρυστάλλινη ψυχή..

Ό,τι έχει κρυσταλλινη ψυχή 

να κρατάς

Χέρια που ξέρουν να χαϊδεύουν

Μάτια που κοιτούν μέσα στα μάτια

Χείλη που κρατησαν τη δροσιά

της αλήθειας

Ό,τι έχει διάφανη ψυχή 

να κρατάς

Ζωή που κυλά μές στη ζωή σου

Νεράκι καθαρό απ την πηγή

Κι αδυναμία που δεν κρύβει ποτέ

το πρόσωπό της

Ράγισμα στο βλέμμα

Φωνή που κόσμους τραγουδά

Ό,τι έχει ψυχή

να κρατάς

Άν το τριαντάφυλλο..

Αν το τριαντάφυλλο 

σπάταλα δε σκόρπιζε

όσα αξιώθηκε δώρα

στη γιορτινή του ώρα

Ίσως κάτι θ' απόμενε

Χνούδι απ το βελούδο των πετάλων του 

μια στάλα απ το λιγοθυμικό του άρωμα

για ένα κουρασμένο μέλλον

Δε θ άφηνε στη μνήμη

ουλή και βάλσαμο

κι ανταύγεια ομορφιάς

Όχι με του νου τα μάτια

Με τα μάτια της καρδιάς

να κοιτάς

Μια Πόλη Μαγική..

Μια Πόλη  Μαγική

Καταφύγιο 

απ τη σκληρότητα

αυτού του κόσμου

Τόσοι πολλοί χάνουν

τόσους πολλούς

κι ας είναι η αφοσίωση

κεράκι αθάνατο 

Καμώνονται τις άθραυστες

οι ψυχές

ενώ ο χωρισμός σαρώνει

την προδομένη συγκίνηση

Μιά Πόλη Μαγική

φτιαγμένη 

απ των παιδιών τα όνειρα

να σε  γιατρεύει

.........................

Τους λόγους της σιωπής
δεν θα τους καταλάβει σχεδόν κανείς
μα μόνο εκείνοι που σου μοιάζουν
Εκείνοι που αφαιρούν πάντα τα επίθετα
και ζυγίζουν τα ουσιαστικά
Άλλωστε, μόνο εκείνοι που σου μοιάζουν
μέσα στον κόσμο σου
υπάρχουν

Για όσους..

Προσδοκία και διάψευση..

Προδοσία..

Ανταπόδοση μ ένα χτύπημα..

Ίσως και σκληρότερο..

Γιατί τί πιό σκληρό

από την απόφαση

να δώσεις πόνο..

Ένας κύκλος που ξεκινά 

ραγισμένος ήδη

και καταλήγει 

σπασμένος..

Απ την αρχή ξανά.. 

Προσδοκία και διάψευση..

Μιά κεντιά καταμεσίς

στην καρδιά

Ένα ταξίδι

στο κέντρο σου

Νεράκι απ τη δική σου

πηγή..

Στοργή.. 

Τρυφερότητα..

Σιωπή..

(Έγραψε το Λιλάκι στις 4 Νοέμβρη του 2015)

Πρέπει να πιστέψεις..

Πρέπει να πονέσεις

να πιστέψεις

να παλέψεις

και στο τέλος να μοιραστείς

αυτό που αγαπάς..

Ακόμα κι αν

απόμεινε πια η φωνή σου

ερωτευμένο αηδόνι 

μοναχό.. 

Κι αν άδειασε λες

το στήθος

κι απο τραγούδια

κι απο όνειρα 

Ψυχή μου να θυμάσαι πως

με κάθε πόνο

η αγκαλιά σου μεγαλώνει

Να αγαπάτε..

Πολλά τα λάθη και λίγα τα σωστά..

για όλους μας..

Και η ζωή να χαμογελά

κάποτε με μια μικρούλα πίκρα

ενόσω σχεδιάζουμε το αύριο..

Θέλω να το φωνάξω 

μα αρκεί κι ένας ψίθυρος

για όποιον ακούει..

Να κοιτάζετε στα μάτια τους αγαπημένους σας..

Απο κει κινά το μονοπάτι 

που οδηγεί στον κόσμο το δικό τους.

Να αγκαλιάζετε τους αγαπημένους.

Με το σώμα, με τη σκέψη, με την αποδοχή.

Με την κατανόηση 

και για όσα ακόμα σας είναι ξένα..

..και για όσα ακόμα δε φανταστήκατε ποτέ..

Κάποια κομμάτια μας μένουν αφώτιστα, βουβά..

Να αγαπάτε.. 

Όχι μόνο το δικό σας λουλούδι

μα όλου του κόσμου τα λουλούδια.

Με τη μοναξιά του αηδονιού,

τη σοφία εκείνου που έχασε τα πάντα,

την τρυφερότητα της μάνας..

Να αγαπάτε..

Οι αισθήσεις..

Τις πιό πολλές φορές κοιτάζουμε μα δε βλέπουμε..
Ακούμε μα δεν αφουγκραζόμαστε..
Ακουμπάμε αλλά δε νιώθουμε..
Οι αισθήσεις, στο βάθος τους, φυλούν όλη τη μαγεία..

Θέα στο ανείπωτο και
το κλειδί για τις υπεραισθήσεις..
Η απομάγευση του κόσμου είναι 

το κλείσμο της πόρτας στην αγάπη..

Ο καθένας αγαπά..

Ο καθένας αγαπά

όπως το φεγγάρι

που κλείνει μέσα του 

Ο σπάνιος Πέτρος Πανδής τραγουδά Νότη Μαυρουδή και Γιάννη Κακουλίδη..
Απο παλιά ελληνική ταινία, απο κείνες που καθρέφτιζαν πόνους και μικρές ανθρώπινες χαρές και όνειρα. 

Συνειρμικά μου έφερε στο νου τους στίχους του Θωμά Γκόρπα*, στο ποίημά του Αναπόληση:

Θα καταργήσω τον ουρανό, θα καταργήσω τη γη
και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό
κι εσύ 

να περνάς απ’ έξω.

Και τούτο συνειρμικά μου θυμίζει το στιχάκι μου που μελοποίησε ο Νικολής δυο καλοκαίρια πριν..

Κι αν δειλινό, απο έρωτα,

χορέψεις τη ζωή σου

τα χρώματά του βάφουνε

για πάντα την ψυχή σου..

Και όλες μας τις συγκινήσεις.. 

..................................................
*Θωμάς Γκόρπας - Βιογραφικό
(απο το kyklos.wordpress.com)

Ο Θωμάς Γκόρπας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1935. Από το 1954 έζησε στην Αθήνα, από το 1975 έως το 1980 στο Παρίσι, και από το 1990 μοίραζε τον καιρό του ανάμεσα στην Αθήνα και στην Αίγινα. Έκανε μια ντουζίνα επαγγέλματα: εργάτης, λογιστής, παλαιοβιβλιοπώλης, βιβλιοπώλης, επιμελητής εκδόσεων, εκδότης (εκδόσεις Πανόραμα και εκδόσεις Έξοδος), μεταφραστής, κ.α., πριν και μετά τη λεγόμενη δημοσιογραφία (συντάκτης στον Ημερήσιο Τύπο: Ανεξάρτητος Τύπος, Μεσημβρινή, Εξπρές, Νέα Πολιτεία). Ακόμα υπήρξε συντάκτης ή αρχισυντάκτης στα περιοδικά Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, Ρουμελιώτικη Βίγλα, Ο Λογοτέχνης, Η Τέχνη στην Αθήνα, Η Καλλιτεχνική, Πολιτικά Θέματα, Μουσικά Θέματα. Έγραψε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και δίδαξε σε θεατρική σχολή ιστορία λογοτεχνίας και αγωγή του λόγου. Στη δεκαετία του 1950 σύχναζε στο Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας, στη Στοά Μαυρίδη, στο Πατάρι του Λουμίδη και στο Βυζάντιον. Από το 1955 έως το 1967 συμμετείχε σε ομάδες που πρωτοστάτησαν για μια πρωτοπορία στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα εικαστικά, και για την υπεράσπιση του λαϊκού τραγουδιού. Από τους πρώτους που μίλησαν και έγραψαν για τον Καραγκιόζη και το ρεμπέτικο. Το 1979 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Μπιτ στην Όστια της Ρώμης.
Πέθανε στην Αθήνα το 2003.

Κάθε φορά..

Κάθε φορά που βλέπω
τη φωτογραφία σου
ανακαλύπτω κάτι νέο
που πριν δεν έβλεπα
και με κάνει να νιώθω
όπως δεν φανταζόμουν ποτέ.

Πάντα σ έβλεπα κάπως αδιάφορα
ήσουν απλά και μόνο ένας φίλος
και ξαφνικά
είσαι τα πάντα
τα πάντα για μένα
η αρχή και το τέλος μου

Ο βορράς κι ο οδηγός μου, 

ο χαμός μου,

η σωστή απόφαση,

η τύχη, η πλάνη μου
είσαι ο θάνατος και η ανάστασή μου
Είσαι η ανάσα και η αγωνία μου
μέρα και νύχτα στο ζητώ, 

σε παρακαλώ,
να είσαι πλάι μου
Μέρα και νύχτα
Είσαι τα πάντα.

Δώσε μου τη χαρά σου, την καλή σου διάθεση
δώσε μου τη μελαγχολία σου 

τη λύπη και τον πόνο σου
δώσε μου το άρωμά σου,
δώσε μου τη γεύση σου
δώσε μου τον εσωτερικό σου κόσμο
δώσε μου το χαμόγελο και τη θέρμη σου
δώσε μου το θάνατο και τη ζωή
την ψύχρα και τη φλόγα σου
δώσε μου την ηρεμία σου, και την οργή σου
δώσε μου την κρυφή σου πίκρα.

Ο βορράς κι ο οδηγός μου, 

ο χαμός μου,

η σωστή απόφαση,

η τύχη, η πλάνη μου
είσαι ο θάνατος και η ανάστασή μου
Είσαι η ανάσα και η αγωνία μου
μέρα και νύχτα στο ζητώ, 

σε παρακαλώ,
να είσαι πλάι μου
Μέρα και νύχτα 

Είσαι τα πάντα.

(Lo eres todo - τραγούδι: Luz Casal

Μετάφραση: Λιλάκι)

Μα εσύ..

"..γελούν οι φίλοι, στα δυο μου χείλη
είν' η αγάπη, κάντην ό,τι θες.." 

Το 1988, δυο χρόνια πριν κυκλοφορήσει σε δίσκο (στο LP "Άνεμος είναι.." του 1990), το "Εσυ γελάς σαν πρώτα.." τραγουδισμένο απ τον ίδιο το Γιώργο Σταυριανό. Στην εκπομπή της Ρηνιώς Παπανικολα Έργα και Ημέρες της Ελληνικής Μουσικής.. Με ελαφρά διαφορετικούς στίχους απο κείνους του μετέπειτα δίσκου..
Κι έτσι ξαφνικά χυμάει μέσα στο παρόν ποίηση απ τα παλιά, τότε που αυτές οι μουσικές, αυτός ο τρόπος να ζεις ήταν παντού γύρω και μέσα μας..

Πες μου..

Είπα: Πες μου για τα μάτια μου.

Είπε Εκείνος: Πάντα να κοιτούν το δρόμο.

Είπα: Πες μου για το πάθος μου.

Είπε Εκείνος: Ποτέ μην το αφήσεις να σβήσει.

Είπα: Πες μου για την καρδιά μου.

Είπε Εκείνος: Πες μου τι κρύβεις μέσα της.

Είπα: Πόνο και θλίψη,

Είπε Εκείνος: Φύλαξέ τα, Η πληγή είναι το μέρος απ όπου μπαίνει μέσα σου το Φως.

 

Τζελαλαντίν Ρούμι

(Μετάφραση: Λιλάκι)

Δώσε σ εμένα τα κομμάτια..

Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις

Γιατί δεν αντέχουν οι άνθρωποι

Γιατί χάνονται δίχως μια λέξη

Γιατί προτιμούν να στέκουν μόνοι

στη σκιά. 

Η λογική θα πει τα δικά της

καλογυαλισμένα λόγια 

με ακρίβεια χειρουργού θα σχεδιάσει

σχήματα σαφή και πειστικά..

Στην αντίπερα όχθη, μόνες πάντα,

η πίστη κι η αγάπη.

Εκεί οι άνθρωποι δεν εξηγούνται.

Περνούν  ο ένας μέσα στ όνειρο

του άλλου

και συναντιούνται έτσι

έτσι μόνο συναντιούνται

δυο μοναξιές.

(Έγραψε το Λιλάκι στις 7/8 του 2015)

Καθαρός ουρανός..

Καθαρός ουρανός..
Καθαρά λόγια..
Καθαροί άνθρωποι..
Σπάνιοι..
Οι πράξεις τους έχουν
το φωτεινό περίγραμμα
της ψυχής τους.
Το πέρασμά τους αφήνει
πόνο γλυκό
αποτύπωμα νοσταλγίας.

ΩΔΗ ΣΤΗ ΓΑΤΑ

ΩΔΗ ΣΤΗ ΓΑΤΑ


Τα ζώα στην αρχή τους
ήταν ατελή.
Με μακριά ουρά και θλιβερά κεφάλια.
Λίγο λίγο άρχισαν να διαμορφώνονται,
Να γίνονται τοπίο,
ν’ αποκτούν βούλες, χάρη,
να μπορούν να πετούν
Η γάτα,
μόνο η γάτα
εμφανίστηκε πλήρης
και περήφανη.
Γεννήθηκε τελείως έτοιμη,
περπατά μόνη και ξέρει τι θέλει.


Ο άνθρωπος θέλει να γίνει ψάρι 

ή πουλί,
το φίδι θα 'θελε να έχει φτερά
ο σκύλος είναι ένα λιοντάρι που έχασε το δρόμο,
ο μηχανικός θα θελε να ναι ποιητής
η μύγα μελετά πώς να γίνει χελιδόνι,
κι ο ποιητής προσπαθεί να μιμηθεί τη μύγα.
Αλλά η γάτα
θέλει να είναι μόνο η γάτα
και κάθε γάτα είναι γάτα
από τα μουστάκια μέχρι την ουρά,
από την αναμονή με όλες τις αισθήσεις  μέχρι το πιάσιμο του ποντικού,
από τη νύχτα μέχρι τα χρυσά της μάτια.
Δεν υπάρχει τελειότητα
σαν τη δική της,
δεν έχουν
το φεγγάρι και το λουλούδι
τέτοια δομή.
Απλά είναι ένα, αδιαίρετο,
όπως ο ήλιος ή το τοπάζιο,
και η ελαστική γραμμή στο περίγραμμά της,
σταθερή και λεπτή, είναι σαν
τη γραμμή της πλώρης του πλοίου.
Τα κίτρινα μάτια της 

έχουν μόνο μια αυλακιά
για να κόβουν το χρυσάφι της νύχτας.


Ω μικρέ αυτοκράτορα χωρίς υπηκόους
κατακτητή χωρίς πατρίδα,
μικροσκοπικέ  τίγρη του σαλονιού, νυφικέ
σουλτάνε του ουρανού,
των κεραμιδιών του έρωτα.

Τον άνεμο της αγάπης
μες στην καταιγίδα  απαιτείς.

Όταν περνάς αγγίζεις μόλις
με τέσσερα λεπτά πόδια το έδαφος,
μυρίζοντας, δυσπιστώντας
σ' όλα τα επίγεια'
γιατί κάθε τι
είναι ακάθαρτο
για το άσπιλο πόδι της γάτας.


Ω ανεξάρτητο θεριό του σπιτιού 

αλαζονικό απομεινάρι της νύχτας,
τεμπέλικο, σβέλτο
και ξένο,
βαθύτατη γάτα,
μυστικέ αστυνομικέ της κρεβατοκάμαρας,
σύμβολο ενός
αφανισμένου βελούδου.
Σίγουρα δεν υπάρχει αίνιγμα
στη συμπεριφορά  σου.

Ίσως δεν είσαι μυστήριο.

Όλος ο κόσμος σε γνωρίζει 

και είσαι από τους λιγότερο μυστηριώδεις 

ενοίκους.
Ίσως όλοι πιστεύουν
πως είναι ιδιοκτήτες, αφεντικά
θείοι γατών. 

Σύντροφοι, όμοιοι,
μαθητευόμενοι ή φίλοι
της γάτας τους.

Εγώ όχι.
Εγώ δε συμφωνώ.
Δεν την ξέρω τη γάτα .
Όλα τα ξέρω, τη ζωή και το αρχιπέλαγός της,
τη θάλασσα και την ανυπολόγιστη πόλη,
τη βοτανολογία,
την τρέλα της αναπαραγωγής
το επί και το πλην των μαθηματικών,
τις ηφαιστειακές απάτες του κόσμου,
το ανύπαρκτο  κέλυφος του κροκόδειλου,
την ευγένεια του άσημου πυροσβέστη,
το γαλάζιο αταβισμό του ιερέα,
αλλά δεν μπορώ ν' αποκρυπτογραφήσω μια γάτα.
Η λογική μου γλίστρησε πάνω στην αδιαφορία της,

Μέσα στα μάτια της γυαλίζουν 

αριθμοί από χρυσάφι.

(μετέφρασε το Λιλάκι

απο το ποίημα του Pablo Neruda Ode al Gato

στις 16 Ιούλη του 2015)

Το ποίημα στα ισπανικά και στα ιταλικά εδώ:
https://indiepop.wordpress.com/2008/09/12/ode-al-gatto-di-pablo-neruda/

Η εικόνα απο δω:

http://images.fineartamerica.com/images/artworkimages/mediumlarge/1/sacred-cat-lynn-edgington.jpg

Η λεβεντιά..

Η αλήθεια

πλημμυρίζει

λίμνη συμπόνοιας

σε βλέμμα καθαρό

Η περηφάνεια

είναι η απόφαση πως

θα σηκωθείς ξανά

όσες φορές κι αν πέσεις

Η λεβεντιά

ζωγραφίζεται σ ένα μοναχικό 

μα πάντα συντροφικό

χαμόγελο

Της ζωής οι ποιητές

μέσα τους ατενίζουν ουρανό 

Με κάθε καιρό

γιορτάζουν το ελάχιστο

(Έγραψε το Λιλάκι στις 12/07/2015)

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να πει πόσο πολύ αγαπάει..

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να πει πόσο πολύ αγαπάει,

αν  μπορούσε να υψώσει την αγάπη του ως τον ουρανό

σαν ένα σύννεφο μέσα στο φως

Αν μπορούσε ν’ αφήσει το κορμί του να καταρρεύσει,

σαν να ταν τοίχοι που γκρεμίζονται

για να χαιρετήσει την αλήθεια στο κέντρο του

ως να μείνει μοναχά

η αλήθεια της αγάπης του

η δική του αλήθεια

που τ όνομά της δεν είναι δόξα, τύχη ή φιλοδοξία

αλλά αγάπη ή πόθος..

..τότε εγώ θα ήμουν εκείνος που ζούσε στ’ όνειρο

εκείνος που με τη γλώσσα, τα μάτια  και τα χέρια του

δείχνει στους ανθρώπους την αγνοημένη αλήθεια

την αλήθεια για την αληθινή του αγάπη.

.

Άλλη ελευθερία δεν ξέρω, παρά να είμαι δέσμιος κάποιου

του οποίου το όνομα δεν μπορώ να ακούσω χωρίς να ριγήσω

για τον οποίο ξεχνώ ακόμα και  τούτη  την πενιχρή ύπαρξη

που η μέρα και η νύχτα μου είναι ό,τι θέλει εκείνος

και το σώμα και το πνεύμα μου επιπλέουν

στο δικό του σώμα και πνεύμα

σαν σκόρπια κούτσουρα που η θάλασσα βυθίζει ή ανεβάζει

ελεύθερα, με τη ελευθερία του έρωτα

τη μόνη ελευθερία που με εξυψώνει

τη μόνη ελευθερία που γι αυτή πεθαίνω.

Εσύ δίνεις νόημα στην ύπαρξή μου

Αν δε σε γνωρίσω δεν έχω ζήσει

Αν πεθάνω χωρίς να σ έχω συναντήσει

δεν πεθαίνω

γιατί δεν έχω ζήσει

(Luis Cernuda
Si el hombre pudiera decir lo que ama

μετάφραση: Λιλάκι) 

Η εικόνα εδώ: http://stock-clip.com/video-footage/roiling 

..και είναι χρέος..

..και είναι χρέος

εκείνων που αγαπούν

ν' αναδομούν

με την τρυφερότητα

που είναι η άλλη όψη

της αλήθειας

-πως πρίν καλά καλά 

χαράξει

σουρουπώνει-

να χτίζουν πάλι με το λόγο

το τραγούδι

με των χεριών τα έργα

όσα των ανθρώπων

η απελπισία

διαρκώς γκρεμίζει..