Ώσπου μια νύχτα..

Ώσπου μια νύχτα, ένας διαβάτης περνάει στο δρόμο τραγουδώντας. Πού έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δεν θυμάσαι. Κι όμως η νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες, τρέμει μες στο τραγούδι. Στέκεσαι στο παράθυρο κι ακούς σαν μαγεμένος. Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου, το τραγούδι σβήνει. Όλα χάνονται. Ησυχία... Tώρα τι θα κάνεις; Η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο. Η θλίψη.. πιο δίκαιο. Τάσος Λειβαδίτης ..................................................................... Μα εσύ γελάς σαν πρώτα Στίχοι / Μουσική: Γιώργος Σταυριανός Ερμηνεία: Νίκος Γράψας LP: Άνεμος είναι

Φέγγε μου άστρο τ ουρανού το δρόμο..

O πατέρας φορούσε συνήθως έναν κατιφέ στο πέτο, κι η μητέρα

μια ρόμπα με ζωγραφιστά αρχαία ειδύλλια

κι όταν παίζαμε στην αυλή πατούσαμε μόνο στις άσπρες πλάκες:

έτσι δε βγήκαμε ποτέ απ' τ' όνειρο

η μικρή Άρκτος ερωτοτροπούσε με τον Σεπτέμβριο

ω παιδικότητα: αιωνιότητα αμετάφραστη

κι ο Θεός που απ' τις δακρυσμένες προσευχές των παιδιών που

φοβούνται τη νύχτα

φτιάχνει τις πρώτες γαλάζιες γραμμές της μέρας που στέλνουν

την ελπίδα στους ναυαγούς...

(Ξημέρωμα  - Τάσος Λειβαδίτης - Ποίηση, τόμος τρίτος)

Προσευχή

Στίχοι , μουσική, ερμηνεία:

Λεωνίδας Μπαλάφας

-απο το διπλό cd Απηλιώτης 

που κυκλοφόρησε απο την  Antart το 2013

(Απηλιώτης είναι σύνθεση των λέξεων «από» και «Ηλίου» και χαρακτηρίζει τον άνεμο που πνέει από την Ανατολή. Στην αρχαιότητα θεωρείτο άνεμος που πρόσφερε γονιμότητα και αφθονία. Απεικονίζεται ως νεαρός με λυτά μαλλιά που κυματίζουν, κρατώντας στα χέρια του καρπούς, κηρήθρα και στάχια.)

Μικρή πραγματεία..

Κάποτε θα ήθελα να μιλήσω γι'αυτή τη σκιά 

που μας ακολουθεί 

μες στην ομίχλη 

-αλλά μου είναι απαγορευμένο να πω 

το τέλος  μιας ιστορίας 

που δεν άρχισε ποτέ.

Τάσος Λειβαδίτης - Μικρή πραγματεία

..θυμηθείτε με όταν έρθει η ώρα..

Βασίλευε ο ήλιος πίσω απ’ τους στρατώνες, οι ζητιάνοι ψάχνανε για λίγο νερό, μα όλα τα λαγήνια ήταν αναποδογυρισμένα στην πόλη Κανά, οι γυναίκες φεύγανε κλαίγοντας μέσα στο κίτρινο σούρουπο, εγώ, κυνηγημένος, μοίραζα πάνω στο λόφο το κρασί μου με ληστές και ψευδομάρτυρες, ενώ ο σταυρός δάγκωνε κιόλας την άκρη του παλτού μου.
……Ποιον ν’ αγαπήσω; Σε ποιον να εξομολογηθώ; Μονάχα ο Θεός μπορεί να καυχηθεί ότι μ’ άκουσε να παραπονιέμαι, ήπια όλο το βούρκο στον υπόνομο που μ’ έριξαν, τ’ άντερα μου έγιναν οι δρόμοι που κυλάνε αμάξια θριάμβου, έβγαλα τα φτερά μου και τα κάρφωσα στη γριά, που τη θάβαν ολομόναχη μ’ ένα σπουργίτι στο γειτονικό δέντρο, με μια παλιά κασετίνα γεμάτη στάχτη — θυμηθείτε με όταν έρθει η ώρα.
……Εργόχειρα φυλακισμένων στέγνωναν στο τζάκι, ήταν φθινόπωρο κι είχαν ερημώσει τα χωράφια, άκουγα το βήμα των καραγωγέων καταβροχθίζοντας τον κλεμμένο σανό.
……Τότε είδα το μεγάλο ικρίωμα, όπου έπρεπε ν’ ανεβώ, άγνωστο αν θα στεφθώ βασιλιάς ή θα κυλήσω στο καλάθι των αποκεφαλισμένων.

(Ενέδρα, του Τάσου Λειβαδίτη, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης του 1972)

..τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;

..Σχέδια που εγκαταλείπουμε.Αποφάσεις που φοβηθήκαμε να πάρουμε.
Προσδοκίες των άλλων απο εμάς που τις τροφοδοτήσαμε κι ας ξέραμε τι επικίνδυνο ήταν.
Δικές μας απαιτήσεις απ’τους άλλους, ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα και τη δική μας υστεροβουλία.
Ανθρωποι που συναντήσαμε μια νύχτα, μα που το βλέμμα τους όρισε πια για πάντα τη ζωή μας.
Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που οταν ήρθε η ώρα δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή.
Ερχονται όλα κάποτε μαζεμένα.
Μέσα σε μια στιγμή...εκεί που ανεβαίνεις ανύποπτος μια σκάλα ή απλώνεις το χέρι στο σκοτάδι ψάχνοντας για το φώς.
Μονάχος σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο ή μέσα στο πλήθος και τα φώτα.
Που να πας τότε; Που να κρυφτείς;
Τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;..

(Τάσος Λειβαδίτης - Καντάτα , Κέδρος 1960)

(Το βίντεο απο το κανάλι https://www.youtube.com/user/konstantakopoulos1?feature=watch στο youtube..)

Αυτό το κομμάτι..

                      

Αυτό το κομμάτι που το λέμε καρδιά

είναι το χέρι του Θεού 

την ώρα που μας καταστρέφει.

                                

(Τάσος Λειβαδίτης - Η ώρα των αχθοφόρων)

(Παράπονο: Στίχοι: Δ.Χριστοδούλου Μουσική: Μ.Θεοδωράκης

ερμηνεύει ο Γιάννης Μπέζος.

Οι εικόνες Φαγιούμ προέρχονται απ την ιστοσελίδα: www.portraits.fayoum.free.fr/ )

  

Άνθρωποι..

...άνθρωποι μικρόψυχοι μέσα στις αρετές τους, κι άλλοι
εξαγνισμένοι απ' τις πελώριες αμαρτίες τους. 

(Τάσος Λειβαδίτης - Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια)

Photo credits: http://claudiomesquita.tumblr.com/

Συνομιλίες (απόσπασμα)

Κύριε, σε αναζήτησα παντού: 

στις δόξες της γης και τ' ουρανού, 

στο μεγαλείο των μητροπόλεων, 

στων εποχών τα σταυροδρόμια -
κι εσύ περνούσες ταπεινά κι αθόρυβα 

στον πιο ακαθόριστο τη νύχτα ρεμβασμό μου.

 ...

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

απ’τη συλλογή  »Συνομιλίες» [ΠΟΙΗΣΗ Γ' ΤΟΜΟΣ]