Το αγαπημένο τραγούδι του Γιώργου Μητσάκη.. Που είχε δύο πλευρές κι
εκείνος, όπως κι ο Ζαμπέτας.. Μιά κεφάτη, κομψή και κοσμική, και μιά
λεπιδάκι κοφτερό.. μοναχικό..
Το είπε ο Καζαντζίδης στα νιάτα του,
και το σφράγισε όπως όλα του.. Εδώ όμως, η εκτέλεση του ελάχιστα γνωστού
Γιώργου Σακελλαρίου (που ήταν ο βασικός τραγουδιστής της Οπισθοδρομικής
Κομπανίας στα τρυφερά της χρόνια, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 80..)
ειναι η αγαπημένη μου. Τόσο όσο.. Το τραγούδι στο προσκήνιο, ο
τραγουδιστής πίσω.. Χωρίς ούτε έναν περιττό λυγμό, ούτε μια τσαλκάντζα.
Καημός ξερός. Πώς αλλιώς να τραγουδηθεί ο στίχος: "..στην αγκαλιά του
αχ, ποιός να σ έχει.."
Σα σε κουτούκι απο κείνα τα παλιά, μυσταγωγία
και συγκίνηση, έρωτες και καημοί, χορός και πέταγμα.. στιγμές ζωής..
απλές και τόσο ουσιαστικές.. κάθε βράδυ..
Τις πιό πολλές φορές κοιτάζουμε μα δε βλέπουμε.. Ακούμε μα δεν αφουγκραζόμαστε.. Ακουμπάμε αλλά δε νιώθουμε.. Οι αισθήσεις, στο βάθος τους, φυλούν όλη τη μαγεία..
Θέα στο ανείπωτο και το κλειδί για τις υπεραισθήσεις.. Η απομάγευση του κόσμου είναι
Ο σπάνιος Πέτρος Πανδής τραγουδά Νότη Μαυρουδή και Γιάννη Κακουλίδη.. Απο
παλιά ελληνική ταινία, απο κείνες που καθρέφτιζαν πόνους και μικρές
ανθρώπινες χαρές και όνειρα.
Συνειρμικά μου έφερε στο νου τους στίχους του Θωμά Γκόρπα*, στο ποίημά του Αναπόληση:
Θα καταργήσω τον ουρανό, θα καταργήσω τη γη
και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό
κι εσύ
να περνάς απ’ έξω.
Και τούτο συνειρμικά μου θυμίζει το στιχάκι μου που μελοποίησε ο Νικολής δυο καλοκαίρια πριν..
Κι αν δειλινό, απο έρωτα,
χορέψεις τη ζωή σου
τα χρώματά του βάφουνε
για πάντα την ψυχή σου..
Και όλες μας τις συγκινήσεις..
..................................................
*Θωμάς Γκόρπας - Βιογραφικό
(απο το kyklos.wordpress.com)
Ο
Θωμάς Γκόρπας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1935. Από το 1954 έζησε στην
Αθήνα, από το 1975 έως το 1980 στο Παρίσι, και από το 1990 μοίραζε τον
καιρό του ανάμεσα στην Αθήνα και στην Αίγινα. Έκανε μια ντουζίνα
επαγγέλματα: εργάτης, λογιστής, παλαιοβιβλιοπώλης, βιβλιοπώλης,
επιμελητής εκδόσεων, εκδότης (εκδόσεις Πανόραμα και εκδόσεις Έξοδος),
μεταφραστής, κ.α., πριν και μετά τη λεγόμενη δημοσιογραφία (συντάκτης
στον Ημερήσιο Τύπο: Ανεξάρτητος Τύπος, Μεσημβρινή, Εξπρές, Νέα
Πολιτεία). Ακόμα υπήρξε συντάκτης ή αρχισυντάκτης στα περιοδικά
Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, Ρουμελιώτικη Βίγλα, Ο Λογοτέχνης, Η Τέχνη στην
Αθήνα, Η Καλλιτεχνική, Πολιτικά Θέματα, Μουσικά Θέματα. Έγραψε για τον
κινηματογράφο και την τηλεόραση και δίδαξε σε θεατρική σχολή ιστορία
λογοτεχνίας και αγωγή του λόγου. Στη δεκαετία του 1950 σύχναζε στο
Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας, στη Στοά Μαυρίδη, στο Πατάρι του
Λουμίδη και στο Βυζάντιον. Από το 1955 έως το 1967 συμμετείχε σε ομάδες
που πρωτοστάτησαν για μια πρωτοπορία στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα
εικαστικά, και για την υπεράσπιση του λαϊκού τραγουδιού. Από τους
πρώτους που μίλησαν και έγραψαν για τον Καραγκιόζη και το ρεμπέτικο. Το
1979 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Μπιτ στην
Όστια της Ρώμης.
Πέθανε στην Αθήνα το 2003.
Το τραγούδι του Μίμη Πλέσσα "Τις νύχτες μου μετρώ" ακούστηκε στην ταινία Ένα κορίτσι για δύο, του 1963. Στην ταινία το τραγουδά η Καίτη Χωματά αλλά στην οθόνη βλέπουμε τη Ζωή Λάρκαρη ως τραγουδίστρια σε νυχτερινό κλαμπ. Και ο Αλέκος Αλεξανδράκης την ερωτεύεται.. -ή αλλιώς, κατά τον Κώστα Βουτσά στην ταινία, 'βγάζει το κακό σπυρί'. :))
Στη δισκογραφία το τραγούδησε η Τζενη Βάνου. Καί οι δύο ερμηνείες είναι καταπληκτικές.
Εδώ το ακούμε στην ορχηστρική του εκτέλεση, ηχογράφηση που έγινε για την ταινία και πάλι, με το Γιώργο Ζσμπέτα να κεντάει με το μπουζούκι του.
Ο Ζαμπέτας στόλιζε συχνά τις μουσικές των μεγάλων της εποχής, με το
ανεπανάληπτο παίξιμό του, αλλά καί με τους αυτοσχεδιασμούς του πάνω στα
μοτίβα που του έδιναν. Αναρίθμητες οι συνεργασίες του.. Θεοδωράκης,
Χατζιδάκις, Ξαρχάκος, Πλέσσας.. όλοι οι μεγάλοι..
Πίσω στο τραγούδι όμως.. τους στίχους είχε γράψει τότε ο Κώστας Κινδύνης.
Εδώ καί οι δύο εκτελέσεις, με την Καίτη Χωματά:
Και με τη Τζένη Βάνου:
Και οι στίχοι, του Κώστα Κινδύνη:
.......................
Μια μια τις νύχτες μου μετρώ
Πέφτει το δάκρυ μου καυτό
Και με κρατάει άγρυπνη η φλόγα
Που'χε το στερνό
το πιο πικρό φιλί σου
Μια μια τις νύχτες μου μετρώ
Πέφτει το δάκρυ μου νωπό
Και μες τη νύχτα άγρυπνη κρατώ
Στα στήθια το λυγμό
Στα μάτια τη μορφή σου
Θα χρειαστούμε:
250 γραμμάρια φυστίκια αράπικα
2-3 κουταλιές της σούπας ανθόμελο (ανάλογα με το πόσο 'γλυκό δόντι' έχετε)
1 φυτική σαντιγύ σε μεταλλικό κουτάκι (Morfat creamy, ή Γιώτης creme, ή ΕΡΜΟΛ)
2 κουταλιές της σούπας κακάο άγλυκο
Εκτέλεση:
Αφαιρούμε το φλούδι απο τα φυστίκια είτε τρίβοντάς τα ελαφρά στα χέρια μας, είτε βάζοντάς τα πάνω σε μια καθαρή πετσέτα κουζίνας, σκεπάζοντας με άλλη μια πετσέτα κουζίνας, και περνώντας ελαφρά απο πάνω έναν πλάστη μερικές φορές. Στη συνέχεια φυσάμε για να ξεχωρίσουν τα φλούδια απ τον καρπό (σε μέρος όπου να μπορούμε να σκουπίσουμε εύκολα μετά, όπως πχ σ ένα μπαλκόνι), ή ξεχωρίζουμε τον καρπό με τα χέρια μας.
Βάζουμε τα φυστίκια στο μούλτι και δίνουμε μια στροφή μετρώντας ως το 100 περίπου. Σταματάμε, ανακατεύουμε αν έχουν κολλήσει σε μια μεριά και χτυπάμε λίγο ακόμη. Προσθέτουμε το μέλι κουταλιά κουταλιά και χτυπάμε ακόμα δυο τρεις φορές, ανακατεύοντας, χτυπώντας. (καλό είναι να βάλετε τις δύο κουταλιες μελιού μόνο, και αν θελήσετε προσθέτετε την τρίτη στο τέλος που θα έχετε καταλάβει την τελική γεύση). Μετακινούμε τιο μείγμα σ ένα μπωλ και προσθέτουμε τη φυτική κρέμα, ανακατεύοντας με το κουτάλι να γινουν τα υλικά όσο γίνεται ένα. Προσθέτουμε και το κακάο, ανακατεύοντας ξανά. Μεταφέρουμε στο μούλτι και πάλι και συνεχίζουμε το χτύπημα μέχρι να έχουμε ένα βελούδινο μείγμα με όρατούς κάποιους κόκκους φυστικιού.
Βάζουμε τη μερέντα μας σε βάζο με καπάκι, αναλόγου μεγέθους και φυλάμε στο ψυγείο, Θέλει 2-3 ώρες για να σφίξει καλά πριν την καταναλώσουμε. Γενικά έχει μακριά διάρκεια ζωής εφ όσον είναι σε κλειστό βάζο ή τάπερ. Τουλάχιστον δύο εβδομάδες όπως την πρώτη μέρα.
Ανάλυση βάρους και θερμιδική ανάλυση.
Η δόση αυτή μας δίνει 615 έως 660 γραμμάρια μερέντας (250 απο τα φυστίκια, 250 απο τη σαντιγύ, και τα υπόλοιπα απο το μέλι -85-130 γρ περίπου- και το κακάο-30 γρ-)
Οι θερμίδες για τη δόση είναι 2,.170. - 2.230.
120-180 θερμίδες το μέλι
1450 απο τα φυστίκια
500 περίπου απο τη φυτική κρέμα
και 100 θερμίδες απο το κακάο
Αν λάβουμε υπ όψιν μας ότι η Μερέντα του εμπορίου έχει περίπου 520 θερμίδες ανα 100 γραμμάρια ενώ εδώ έχουμε περίπου 338 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια (και υλικά αρκετα πιό υγιεινά, που ωφελούν τον οργανισμό μας), μπορούμε να την απολαύσουμε χωρίς τύψεις.
Η Φανουρόπιτα είναι μια ελληνική παράδοση, θρησκευτική αλλά κυρίως λαϊκή.
Την παραμονή της γιορτής του Αγίου Φανουρίου, ή ανήμερα (στις 27 Αυγούστου) οι γυναίκες πηγαίνουν την πίτα αυτή στην εκκλησία, μαζί με τα ονόματα των οικείων τους, για διάβασμα και ευλογία. Τα υλικά πρέπει να ναι πάντα μονά σε αριθμό. Πχ 7 ή 9 ή 11 κλπ.
Η παράδοση λέει ότι εκείνη τη μέρα μπορεις να 'τάξεις', μιαν ευχή, κάτι που επιθυμεις να 'βρεις'.
Φυσικά, καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερα νόστιμο, θρεπτικό και νηστήσιμο γλυκό, μπορεί να παρασκευάζεται και να τρώγεται όλο το χρόνο.
Να λοιπόν μια συνταγή, 'εκσυγχρονισμένη' κατά μια έννοια, με αλεύρι ολικής άλεσης και μαύρη ζάχαρη. Δεν ειναι πολύ γλυκιά, αν σας αρέσουν τα πολύ γλυκά προσθέστε λίγη ζάχαρη ακόμη.
Υλικά
1 ποτήρι λάδι (ελαιόλαδο κατά προτίμηση)
1 ποτήρι κόκκινο κρασί (χρησιμοποιω Syrah που δεν είναι πολύ οξύ στη γεύση)
1 ποτήρι φρεσκο πολτό πορτοκαλιού (στην ουσία πορτοκάλι περασμένο στο μούλτι χωρίς την εξωτερική φλούδα μόνο. Για να μην πανε χαμένες οι ίνες.)
1 ποτήρι ξανθές σταφίδες
1 ποτήρι καρύδια χοντροαλεσμένα (να μην είναι και σκόνη, να τα νιώθουμε λίγο όταν τρώμε την πίτα)
3 κουταλιές της σούπας κακάο (άγλυκο)
2 ποτήρια μαύρη ζάχαρη
μισό κουταλάκι τσαγιού μαγειρική σόδα
3 ποτήρια (περίπου) φαρίνα ολικής άλεσης που φουσκώνει
Εκτέλεση
Βάζουμε το λάδι και το κρασί σε μια λεκανίτσα. Ανακατεύουμε και προσθέτουμε την καστανή ζάχαρη. Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε με ένα κουτάλι μέχρι να λιώσει αρκετά η ζάχαρη.
Διαλύουμε τη σόδα στον πολτό πορτοκαλιού και προσθέτουμε στο προηγούμενο μείγμα.
Ανακατεύοντας ρίχνουμε μέσα τις σταφίδες, τα καρύδια και το κακάο. Στο τέλος ριχνουμε κούπα κούπα το αλεύρι ανακατεύοντας (κατά προτίμηση με το χέρι) μέχρι να έχουμε έναν πηχτό χυλό (όπως του κέικ περίπου). 3 ποτήρια (ίδια μ αυτά που χρησιμοποιήσαμε για τη μέτρηση του λαδιού του κρασιού και του πορτοκαλιού) συνήθως είναι αρκετά.
Στρώνουμε σε στρόγγυλο ταψάκι διαμέτρου 30 εκατοστών, η άλλο παρόμοιας χωρητικότητας.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς, σε προθερμασμένο φούρνο, για 45 - 50 λεπτά περίπου (ως να βγει το μαχαίρι καθαρό). Αν θέλουμε πασπαλίζουμε με λίγη μαύρη ζάχαρη ακόμα που την έχουμε περάσει απο το μούλτι να γίνει πιο λεπτή.
Θα χρειαστούμε:
1 κουτάκι φυτική κρέμα (ΜΟΡΦΑΤ ή ΕΡΜΟΛ στο μεταλλικό κουτάκι)
3 κουταλιές της σούπας γεμάτες φυστικοβούτυρο
5 κουταλιές της σούπας ανθόμελο
4-5 κουταλιές της σούπας γεμάτες κακάο άγλυκο (εξαρτάται απ τη γεύση και το γούστο σας)
Εκτέλεση:
Βάζουμε την κρέμα και το φυστικοβούτυρο σ ένα μεγάλο μπωλ και τα χτυπάμε καλά με μίξερ χειρός ή άλλο παρόμοιο εργαλείο κουζίνας. (αν θέλουμε τα χτυπάμε και στο ηλεκτρικό μίξερ βέβαια).
Προσθέτουμε κουταλιά - κουταλιά το μέλι, και στο τέλος το κακάο. Χτυπάμε λιγάκι ως να γίνει το μείγμα ομοιογενές.
Αδειάζουμε σε βάζο αναλόγου μεγέθους και φυλάμε στο ψυγείο λόγω της φυτικής κρέμας. Σε κλειστό βάζο διατηρείται τουλάχιστον δυο βδομάδες (δύσκολο όμως να μείνει τόσο..)
Καλή όρεξη!
Υλικά*
1 κουτάκι φυτική κρέμα (ΜΟΡΦΑΤ ή ΕΡΜΟΛ σε μεταλλικό κουτί)
3 κουταλιές της σούπας μερέντα ή νουτέλλα ή νουκρέμα κλπ
200 γραμμάρια λευκή σοκολάτα ζαχαροπλαστικής**
7-8 μπισκότα τύπου digestive θρυμματισμένα (χοντροτριμμένα, όχι σκόνη)
Προαιρετικά: Καραμελλωμένοι ξηροί καρποί χτυπημένοι στο γουδί, όχι πολύ ψιλοτριμμένοι.
Εκτέλεση
Βάζουμε
σε ένα κατσαρολάκι τη φυτική κρέμα και τη μερέντα σε σιγανή φωτιά,
ανακατεύοντας μέχρι να διαλυθεί καλά η μερέντα. Προσθέτουμε την λευκή
σοκολάτα κομμένη σε κομμάτια, ανακατεύουμε και κλείνουμε τη φωτιά.
Συνεχιζουμε να ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει καλά η σοκολάτα μέσα στο
μείγμα και να γίνουν ένα.
Αδειάζουμε σε σκεύος κατάλληλο για το ψυγείο, με καπάκι, και τοποθετούμε στην κατάψυξη.
Μετά
απο 1 ώρα περίπου βγάζουμε απο την κατάψυξη, ρίχνουμε μέσα τα τρίμματα
των μπισκότων και ανακατεύουμε καλά να πάνε παντού. Βάζουμε πάλι στην
κατάψυξη για 4 ακομα ώρες τουλάχιστον.
Γίνεται ένα
καραμελλωμένο παγωτό***, που δεν κρυσταλλιάζει.
Καλή όρεξη!
*(για 1 δόση, αν θέλετε διπλασιάζετε)
** (Μπορείτε να αλλάξετε τη
λευκή σοκολάτα με μαύρη, αν το θέλετε πιό bitter, ή με γάλακτος για
εντελώς σκανδαλώδη απόλαυση σοκολάτας.. Πολύ ταιριάζουν και τα θρυμματισμένα καραμελλωμένα αμύγδαλα, ή άλλος καραμελλωμένος ξηρός καρπός μέσα στο παγωτό.)
*** (Αν θέλετε νηστήσιμο παγωτό χρησιμοποιείστε μερέντα χωρίς γάλα -υπάρχουν κάποιες στην αγορά- και μαύρη σοκολάτα.)
Θα χρειαστείτε:
-2 κιλά γάλα (το πιό εύκολο να βρείτε στην πόλη είναι το αγελαδινό. Η ποιότητα του γάλακτος παίζει μεγάλο ρόλο. Το θεσσαλικό-λαρισινό πχ ΘΕΣγάλα -αλλά και το ΕΒΟΛ του Βόλου, καί το Ροδόπη απ όσο γνωρίζω- είναι αληθινό παστεριωμένο γάλα και όχι σκόνη με νερό.)
-2 κουταλιές της σούπας γιαούρτι πρόβειο ('ζωντανό' - δηλαδή απο γαλακτοπωλείο)
-Προαιρετικά: 1 κρέμα γάλακτος Light (λιπαρά 12-20% , των 200/ 250 ml)
Εκτέλεση συνταγής:
Βραζουμε το γάλα σε μια μεγάλη κατσαρόλα. (μαζί με την κρέμα γάλακτος εφ όσον το επιθυμούμε. Η κρέμα θα αυξήσει λίγο τα λιπαρά του γιαουρτιού, αν και θα συγκεντρωθούν κυρίως στην πέτσα. Η πέτσα είναι και το επιθυμητό, γι αυτό και η πρόσθεση της κρέμας).
Όταν φτάσει να αρχίσει να ανεβαίνει στην κατσαρόλα, αφρίζοντας είναι η ώρα να το κλείσουμε. Το άφρισμα είναι καλό, θα βοηθήσει στη δημιουργία πέτσας. Αλλά προσοχή, μην το κάψουμε κιόλας γιατί θα τσικνίσει!
Έχουμε ήδη έτοιμα τα δοχεία όπου θα πήξει το γιαούρτι μας ως εξής: (Πήλινα είναι τα προτιμότερα, αλλά και βαθιές πιατέλες κουζίνας αν θέλουμε, ή κάποιο πυρίμαχο σκεύος.)
Πάνω στο τραπέζι όπου θα φτιάξουμε το γιαούρτι στρώνουμε το κάτω μέρος μιας κουβέρτας. Πάνω, στο σημείο όπου θα ακουμπήσουν τα δοχεία βάζουμε εφημερίδες - για να μη λερώσουμε κατα λάθος. Ακουμπάμε πάνω τα δοχεία.
Ρίχνουμε μέσα στα δοχεία με προσοχή το γάλα που έχουμε μόλις κατεβάσει απο τη φωτιά.
Αφήνουμε να κρυώσει μέχρι να φτάσει στους 50 βαθμούς, ή και λίγο πιο κάτω. (μετράμε τη θερμοκρασία με το ειδικό θερμόμετρο κουζίνας - πολύ σημαντικό εργαλείο). Το καλοκαίρι, στις μεγάλες ζέστες, θέλει τουλάχιστον 15-20 λεπτά να φτάσει σ αυτή τη θερμοκρασία. Το χειμώνα σίγουρα λιγότερο. Αποφεύγουμε να δοκιμάζουμε τη θερμοκρασία κάθε τρεις και λιγο, και πάντα τη δοκιμάζουμε στο ίδιο σημείο - κάπου στο κέντρο του σκεύους. Αυτό για να μη χαλάσουμε την πέτσα -εφ όσον μας αρέσει βέβαια. Όταν δούμε ότι έφτασε στους 50 βαθμούς και λιγο πιο κάτω προσθέτουμε το πρόβειο γιαούρτι, αφού πρώτα το αραιώσουμε με λίγο απο το ζεστό γάλα, απο τα δοχεία. (Το γιαούρτι το προσθέτουμε στο σημείο όπου μετρούσαμε τη θερμοκρασία, όπου έχει σχηματιστεί μια μικρή τρύπα στην πέτσα. Αν έχουμε δυο δοχεία βάζουμε μισή ποσότητα στο ένα δοχείο και μισή στο άλλο.) Ανακατεύουμε στο σημείο εκείνο με ένα μικρό κουταλάκι, προσεχτικά, με μικρούς κύκλους. Λιγο λίγο το γιαούρτι διαλύεται μέσα στο γάλα, δε χρειάζεται να φύγουμε από το σημείο εκείνο.
Σκεπάζουμε το σκεύος ή τα σκέυη με κάποιο πιάτο ή δίσκο. Φέρνουμε προσεκτικά απο πάνω την κουβέρτα, τη διπλώνουμε μια, δυο φορές, να 'τυλίξει' καλά τα δοχεία, να είναι ζεστά και προφυλαγμένα.
Αφήνουμε τη γιαούρτη να πήξει για τρεις ώρες περίπου. Ξεσκεπάζουμε απο την κουβέρτα, αφαιρούμε τα πιάτα, σκεπάζουμε με μια ελαφριά πετσέτα κουζίνας και αφήνουμε να κρυώσει άλλες δύο ώρες τουλάχιστον. Μετά βάζουμε τα δοχεία στο ψυγείο και τα κόβουμε μετά απο 5-6 ώρες. Στο σημείο όπου θα κόψουμε τη γιαούρτη θα βγάλει νερό, αλλά έτσι θα γίνει και η υπόλοιπη πιό πηχτή. Αν θέλουμε βάζουμε ένα κομμάτι ψωμί εκεί να ρουφήξει τα υγρά.
Γίνεται πολύ νοστιμότερο απο το αγελαδινό που θα βρείτε έξω, και πιό ελαφρύ απο το πρόβειο. Πολύ σημαντικό βεβαια είναι το καλό γάλα.
Καλή επιτυχία!
Καθαρός ουρανός..
Καθαρά λόγια..
Καθαροί άνθρωποι..
Σπάνιοι..
Οι πράξεις τους έχουν
το φωτεινό περίγραμμα της ψυχής τους. Το πέρασμά τους αφήνει πόνο γλυκό αποτύπωμα νοσταλγίας.
Τα ζώα στην αρχή τους
ήταν ατελή.
Με μακριά ουρά και θλιβερά κεφάλια.
Λίγο λίγο άρχισαν να διαμορφώνονται,
Να γίνονται τοπίο,
ν’ αποκτούν βούλες, χάρη,
να μπορούν να πετούν
Η γάτα,
μόνο η γάτα
εμφανίστηκε πλήρης
και περήφανη.
Γεννήθηκε τελείως έτοιμη,
περπατά μόνη και ξέρει τι θέλει.
Ο άνθρωπος θέλει να γίνει ψάρι
ή πουλί,
το φίδι θα 'θελε να έχει φτερά
ο σκύλος είναι ένα λιοντάρι που έχασε το δρόμο,
ο μηχανικός θα θελε να ναι ποιητής
η μύγα μελετά πώς να γίνει χελιδόνι,
κι ο ποιητής προσπαθεί να μιμηθεί τη μύγα.
Αλλά η γάτα
θέλει να είναι μόνο η γάτα
και κάθε γάτα είναι γάτα
από τα μουστάκια μέχρι την ουρά,
από την αναμονή με όλες τις αισθήσεις μέχρι το πιάσιμο του ποντικού,
από τη νύχτα μέχρι τα χρυσά της μάτια.
Δεν υπάρχει τελειότητα
σαν τη δική της,
δεν έχουν
το φεγγάρι και το λουλούδι
τέτοια δομή.
Απλά είναι ένα, αδιαίρετο,
όπως ο ήλιος ή το τοπάζιο,
και η ελαστική γραμμή στο περίγραμμά της,
σταθερή και λεπτή, είναι σαν
τη γραμμή της πλώρης του πλοίου.
Τα κίτρινα μάτια της
έχουν μόνο μια αυλακιά
για να κόβουν το χρυσάφι της νύχτας.
Ω μικρέ αυτοκράτορα χωρίς υπηκόους
κατακτητή χωρίς πατρίδα,
μικροσκοπικέ τίγρη του σαλονιού, νυφικέ
σουλτάνε του ουρανού,
των κεραμιδιών του έρωτα.
Τον άνεμο της αγάπης
μες στην καταιγίδα απαιτείς.
Όταν περνάς αγγίζεις μόλις
με τέσσερα λεπτά πόδια το έδαφος,
μυρίζοντας, δυσπιστώντας
σ' όλα τα επίγεια'
γιατί κάθε τι
είναι ακάθαρτο
για το άσπιλο πόδι της γάτας.
Ω ανεξάρτητο θεριό του σπιτιού
αλαζονικό απομεινάρι της νύχτας,
τεμπέλικο, σβέλτο
και ξένο,
βαθύτατη γάτα,
μυστικέ αστυνομικέ της κρεβατοκάμαρας,
σύμβολο ενός
αφανισμένου βελούδου.
Σίγουρα δεν υπάρχει αίνιγμα
στη συμπεριφορά σου.
Ίσως δεν είσαι μυστήριο.
Όλος ο κόσμος σε γνωρίζει
και είσαι από τους λιγότερο μυστηριώδεις
ενοίκους.
Ίσως όλοι πιστεύουν
πως είναι ιδιοκτήτες, αφεντικά
θείοι γατών.
Σύντροφοι, όμοιοι,
μαθητευόμενοι ή φίλοι
της γάτας τους.
Εγώ όχι.
Εγώ δε συμφωνώ.
Δεν την ξέρω τη γάτα .
Όλα τα ξέρω, τη ζωή και το αρχιπέλαγός της,
τη θάλασσα και την ανυπολόγιστη πόλη,
τη βοτανολογία,
την τρέλα της αναπαραγωγής
το επί και το πλην των μαθηματικών,
τις ηφαιστειακές απάτες του κόσμου,
το ανύπαρκτο κέλυφος του κροκόδειλου,
την ευγένεια του άσημου πυροσβέστη,
το γαλάζιο αταβισμό του ιερέα,
αλλά δεν μπορώ ν' αποκρυπτογραφήσω μια γάτα.
Η λογική μου γλίστρησε πάνω στην αδιαφορία της,
Μέσα στα μάτια της γυαλίζουν
αριθμοί από χρυσάφι.
(μετέφρασε το Λιλάκι
απο το ποίημα του Pablo Neruda Ode al Gato
στις 16 Ιούλη του 2015)
Το ποίημα στα ισπανικά και στα ιταλικά εδώ:
https://indiepop.wordpress.com/2008/09/12/ode-al-gatto-di-pablo-neruda/
Υλικά:
1 κονσέρβα κρέμα καρύδας* (αντί για κρέμα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε γάλα καρύδας το οποίο αν μείνει 12 ώρες στο ψυγείο ανάποδα διαχωρίζει το νερό απο την κρέμα. Απλά θα πάρετε την κρέμα για το παγωτό σας)
4-5 κουταλιές σούπας γλυκό φράουλα (μπορείτε να βάλετε σπιτική μαρμελάδα φράουλα στη θέση του, ίσως χρειαστεί να μειώσετε λίγο τη δοσολογία. Δοκιμάστε το στη γέυση.)
Εκτέλεση:
Αφήνουμε την κρέμα καρύδας 12 ώρες στο ψυγείο σε κανονική ψύξη.
Σε βαθύ μπωλ βάζουμε την κρέμα, χτυπάμε με μίξερ χειρός ή ράβδο ώσπου να αφρίσει (1-2 λεπτά, με διακοπές) και μετά προσθέτουμε το γλυκό (ή τη μαρμελάδα) φράουλα. Συνεχίζουμε το χτύπημα για ένα δυο λεπτά ακόμα (με διακοπές, ελέγχοντας) μέχρι να γίνει το μείγμα μια ομοιογενής ωραία κρέμα. Βάζουμε στην κατάψυξη και παγώνουμε για 5-6 ώρες. Αν θέλουμε, βγάζουμε απο την κατάψυξη καθε μια , δυο ώρες και χτυπάμε πάλι για να αφρατέψει. Γενικά γίνεται αρκετά αφράτο, αλλά με τα ενδιάμεσα χτυπήματα πλησιάζει περισσότερο την κρεμώδη υφή που γνωρίζουμε.
* Η κρέμα και το γάλα καρύδας περιέχουν καλό λίπος που πιθανόν μειώνει την κακή χοληστερόλη. Έχουν επίσης υπόγλυκη γεύση λόγω του φυσικού σακχάρου που περιέχουν.
2 κούπες βρώμη (σε νιφάδες)
2 κούπες τυρί τριμμένο (ρεγκάτο, ή γκούντα, ή ανάμεικτο κλπ)
μιση κούπα κεφίρ ή μισή κούπα και μια κ.σ. ακόμα γιαούρτι πρόβειο
1/4 κούπας ελαιόλαδο
1 αυγό
αλάτι (αν βάλουμε αλμυρό τυρί ελάχιστο ή και καθόλου)
Προαιρετικά: Πιπέρι τριμμένο, σκόρδο τριμμένο ή άλλο μπαχαρικό που σας αρέσει
Σε μια λεκανίτσα βάζουμε τη βρώμη και το κεφίρ (ή το γιαούρτι). Προσθέτουμε το λάδι και το αυγό ανακατεύοντας μ ένα κουτάλι. Τέλος προσθέτουμε το τυρί και ζυμώνουμε ως να γίνει μια υγρή ζύμη που να πλάθεται όμως.
Σ αυτό το σημείο βάζουμε τα μπαχαρικά (δοκιμάζοντας για την αλμυρότητα) και ζυμώνουμε για λίγο ακόμη να ενσωματωθούν στη ζύμη.
Σε ταψί στρωμένο με λαδόχαρτο ή με φύλλο σιλικόνης τοποθετούμε τα μπαστουνάκια που πλάθουμε. Σαν παχουλά κριτσινάκια, όχι ιδιαίτερα μακριά, 3-4 εκατοστά στο μήκος.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο (175-180 βαθμοί) για 20 περίπου λεπτά, ανάλογα με το φούρνο, μέχρι να πάρουν χρώμα. Υπ όψιν θα 'απλώσουν' λίγο μέσα στο φούρνο λόγω του τυριού.
Αν τα θέλετε πιό τραγανά πλάστε τα σε πολύ λεπτά μπαστουνάκια. Αφού κρυώσουν θα τραγανίζει το τυρί.
Καλή απόλαυση!
2 κουτιά σαντιγύ μόρφατ ή ερμόλ (φυτική, άγλυκη, σε τενεκεδάκι)
1 κουτί ζαχαρούχο γάλα
λίγες σταγόνες εκχύλισμα βανίλιας ή δυο κάψουλες βανίλια σε σκόνη
1 φακελάκι έτοιμη καραμέλα* (ή σπιτική βέβαια - εναλλακτικά, καραμελλωμένα μύγδαλα σπασμένα, περίπου δυο κούπες)
πτι μπερ τριμμένα (κατά βούληση, 1 έως 1/2 κούπα ή και πιο πολύ ακόμα. Αν θέλετε, για πιο σοκολατένια γεύση αντικαθιστάτε με OREO τριμμένα.)
Εκτέλεση
Χτυπάμε σε βαθύ μπώλ τις δυο μόρφατ με το ζαχαρούχο να αφρατέψουν. (με μίξερ χειρός) Προσθέτουμε τη βανίλια και χτυπάμε λίγο ακόμα.
Αφήνουμε στην άκρη το μίξερ, προσθέτουμε την καραμέλα και τα μπισκότα και ανακατεύουμε απαλά.
Παγώνουμε για 6 ώρες τουλάχιστον.
* Η έτοιμη καραμέλα υπάρχει στα σούπερ μάρκετ. Επίσης, στα ρώσικα μαγαζιά υπάρχει ζαχαρούχο καραμελωμένο σε κουτί. Ταιριάζει πάρα πολύ.
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα παραλλαγή είναι με καραμελλωμένα μύγδαλα, σπασμένα, αντί για καραμέλλα.
