Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια - Μανώλης Μητσιάς (1978)

 Αύγουστος του 1978 και ο "Ερμής τσέπης" όπως τον αποκαλούσε η Μελίνα Μερκούρη, ο Σταύρος Ξαρχάκος συμπληρώνει 15 χρόνια στο ελληνικό τραγούδι. Ο ΕΟΤ για να τον τιμήσει διοργανώνει 4 συναυλίες του στον Λυκαβηττό.

Από την πρώτη, 24 Αυγούστου του 78, είναι αυτό το βίντεο. Ο Μανώλης Μητσιάς τραγουδά το Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια, με τον Κώστα Παπαδόπουλο σολίστ του μπουζουκιού και τον ίδιο το Σταύρο βέβαια στη διεύθυνση της ορχήστρας. Το Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια ήταν από τις πρώτες συνθέσεις του Ξαρχάκου. Πρωτοκυκλοφόρησε, με διαφορετική πρώτη στροφή από αυτή που γνωρίζουμε, και άλλη ενορχήστρωση, το 1963, στην πίσω πλευρά ενός 45αριού (πιο πολλά εδώ: https://www.ogdoo.gr/diskografia/stigmes/klapste-ouranoi-ki-asteria-i-proti-akykloforiti-ektelesi-tou-tragoudioy ). Ακούστηκε ως ορχηστρικό στην ταινία Λόλα το 1964, από τα μαγικά δάχτυλα του Γιώργου Ζαμπέτα. Και έφτασε το 1968 για να κυκλοφορήσει στο δίσκο Χρώματα, με την αξεπέραστη ερμηνεία του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο Μανώλης Μητσιάς εδώ είναι συγκινητικός, καθώς κοιτάζει τον Σταύρο Ξαρχάκο με σεβασμό, σχεδόν με ευλάβεια. Όπως του πρέπει.

Κλείνουν οι πόρτες..

                                                

"Κλείνουν οι πόρτες μ ένα αλλιώτικο φύσημα του ανέμου.."

..κι ήρθε η ώρα και τούτη να κλείσει.

Έτσι απλά, και για ν ανοίξουν άλλες πολλές.

Εις το επανιδείν..

Αυτά τα χέρια..

Τα χέρια σου..

Όταν τα χέρια σου απλώνονται

προς τα δικά μου, αγάπη,

τι μου φέρνουν στο πέταγμά τους;

Γιατί σταμάτησαν στα χείλη μου

τόσο ξαφνικά;

Γιατί τ αναγνωρίζω

σαν κι άλλη φορά, παλιά,

να τα χω αγγίξει

σαν πριν καν να υπάρξω

να χουν σεργιανίσει

το μέτωπο, 

τη μέση μου;

Η απαλότητά τους ήρθε

φτερουγίζοντας

μές απ το χρόνο

πάνω απο θάλασσες και καπνούς

πάνω απ την Άνοιξη

κι όταν ακούμπησες τα χέρια σου

στο στήθος μου

τα γνώριζα ήδη τούτα τα φτερά 

των χρυσών περιστεριών

κι εκείνον τον πηλό

το χρώμα του σπόρου.

Τα χρόνια της ζωής μου

ήταν δρόμοι αναζήτησης

σκαρφάλωνα ατέλειωτα σκαλιά

διέσχιζα υφάλους.

Ορμούσα μπρος μαζί με τραίνα

με τα νερά επέστρεφα.

Πάνω σε ρόγες σταφυλιών

νόμιζα πως σ αγγίζω.

Σα σ’ ένα ξύλινο ξάφνιασμα

σε συναντούσα για λίγο

κι η μυγδαλιά έπαιρνε για λίγο το σχήμα

της κρυμμένης σου απαλότητας ώσπου..

..ώσπου τα δυο σου χέρια

έκλεισαν πάνω στο στήθος μου

σαν ένα ζευγάρι φτερά

που μόλις έφτασαν

στο τέρμα 

της πτήσης τους.

(Pablo Neruda - μετάφραση: Λιλάκι)