Ώσπου μια νύχτα..

Ώσπου μια νύχτα, ένας διαβάτης περνάει στο δρόμο τραγουδώντας. Πού έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δεν θυμάσαι. Κι όμως η νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες, τρέμει μες στο τραγούδι. Στέκεσαι στο παράθυρο κι ακούς σαν μαγεμένος. Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου, το τραγούδι σβήνει. Όλα χάνονται. Ησυχία... Tώρα τι θα κάνεις; Η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο. Η θλίψη.. πιο δίκαιο. Τάσος Λειβαδίτης ..................................................................... Μα εσύ γελάς σαν πρώτα Στίχοι / Μουσική: Γιώργος Σταυριανός Ερμηνεία: Νίκος Γράψας LP: Άνεμος είναι

Κανείς..

Κανείς δεν είναι κάτι πιο λίγο

ή πιο πολύ..

Όταν νυχτώνει όλοι μοιάζουμε

σκιές

και χαράζει την καρδιά

το τραγούδι του αηδονιού..

Ζωγραφίζουμε όνειρα

ανασαίνουμε όνειρα..

Κανείς δεν είναι κάτι πιο λίγο 

ή πιο πολύ..

Κανείς..

(στίχοι: Βασιλικούλα)

.............................

Το γράμμα (1980)      

  

Στίχοι:   Θωμάς Μπακαλάκος

Μουσική:   Θωμάς Μπακαλάκος

Ερμηνεία : Νίκος Οικονομίδης

Γεια και χαρά σας

Αγάπες μου, γεια χαρά σας

Ας ήταν όνειρο που είμαι μακριά σας

Η μοναξιά την καρδιά μου λιώνει

Τη ματώνει, τη ματώνει

Να δώσεις δυο φιλάκια στη μυριόκαλη

Κι αυτό το λουλουδάκι για σένα

Κι αύριο μην ξεχάσεις που ’ναι Κυριακή, 

Να βάλεις τα καλά σου για μένα.

Σ’ αγαπώ πολύ, σ’ αγαπώ πολύ

Είχε μια γλύκα ο φετινός χειμώνας

Έβγαλε ανθάκια ακόμα κι ο στρατώνας

Χθες βγήκα και πήγα στο Βαγγέλη

Χαιρετίσματα σου στέλνει

Να δώσεις δυο φιλάκια στη μυριόκαλη

Κι αυτό το λουλουδάκι για σένα

Κι αύριο μην ξεχάσεις που ’ναι Κυριακή, 

Να βάλεις τα καλά σου για μένα.

Σ’ αγαπώ πολύ, σ’ αγαπώ πολύ

Γράψε μου, θέλω να μάθω το πώς περνάτε

Και η Αννούλα μας αν με θυμάται

Γιατί η γαρδένια μου στο μπαλκόνι

Μαραζώνει, μαραζώνει

Να δώσεις δυο φιλάκια στη μυριόκαλη

Κι αυτό το λουλουδάκι για σένα

Κι αύριο μην ξεχάσεις που ’ναι Κυριακή, 

Να βάλεις τα καλά σου για μένα.

Σ’ αγαπώ πολύ, σ’ αγαπώ πολύ

  

Άν κάπου..

..άν κάπου, κι άθελα ακόμα, προκαλέσαμε πόνο
εκεί πάντα χρωστάμε..
...
"Τα «Κορίτσια της συγγνώμης», που μου τα έπαιξε ο Πάνος από το τηλέφωνο -- με ξύπνησε μέσα στα άγρια χαράματα και έκλαιγα εγώ και η γκόμενα που κοιμόταν δίπλα μου νόμιζε ότι είχα τρελαθεί." (Χάρης Κατσιμίχας - συνέντευξη στο περιοδικό Δίφωνο)
..
Το πλήρες βίντεο βρίσκεται στο εξαιρετικό κανάλι του youtube Ξεχασμένα Διαμάντια.
Από το αρχείο της Ελίνας Κωστελέτου.
..
Πρόκειται για ένα απόσπασμα από την εκπομπή «Εδώ και σήμερα» του 1985, την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε και ο δίσκος των αγαπημένων Κατσιμιχαίων : Ζεστά Ποτά.

Χριστούγεννα στην πραγματικότητα

Θυμάμαι που μικρός, Κύριε,
ήθελα πάντα μια μπάλα.
Κάθε χρόνο ονειρευόμουνα
εκείνη τη μπάλα,
λες κι ο κόσμος όλος ήταν καμωμένος
για να ροβολάει στις κατηφόρες
του χωριού μου στο Λιοπέτρι
από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Ύστερα σαν να μεγάλωσα κάπως, Κύριε
κι άρχισα να ζητάω άλλα πράγματα
βγαλμένα από τα δασκαλίκια του σχολείου,
μα ούτε εκείνα έρχονταν, Κύριε.
Έπειτα, ανακάλυψα την πραγματικότητα
κι έκτοτε θέλω μόνο αυτό, Κύριε
και θα 'ναι αρκετό, Κύριε,
να 'ναι λιγότεροι οι λυπημένοι εκεί έξω,
Κύριε...

Σταύρος  Σταυρου - Χριστούγεννα στην πραγματικότητα

Ο καθένας αγαπά..

Ο καθένας αγαπά

όπως το φεγγάρι

που κλείνει μέσα του 

Ο σπάνιος Πέτρος Πανδής τραγουδά Νότη Μαυρουδή και Γιάννη Κακουλίδη..
Απο παλιά ελληνική ταινία, απο κείνες που καθρέφτιζαν πόνους και μικρές ανθρώπινες χαρές και όνειρα. 

Συνειρμικά μου έφερε στο νου τους στίχους του Θωμά Γκόρπα*, στο ποίημά του Αναπόληση:

Θα καταργήσω τον ουρανό, θα καταργήσω τη γη
και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό
κι εσύ 

να περνάς απ’ έξω.

Και τούτο συνειρμικά μου θυμίζει το στιχάκι μου που μελοποίησε ο Νικολής δυο καλοκαίρια πριν..

Κι αν δειλινό, απο έρωτα,

χορέψεις τη ζωή σου

τα χρώματά του βάφουνε

για πάντα την ψυχή σου..

Και όλες μας τις συγκινήσεις.. 

..................................................
*Θωμάς Γκόρπας - Βιογραφικό
(απο το kyklos.wordpress.com)

Ο Θωμάς Γκόρπας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1935. Από το 1954 έζησε στην Αθήνα, από το 1975 έως το 1980 στο Παρίσι, και από το 1990 μοίραζε τον καιρό του ανάμεσα στην Αθήνα και στην Αίγινα. Έκανε μια ντουζίνα επαγγέλματα: εργάτης, λογιστής, παλαιοβιβλιοπώλης, βιβλιοπώλης, επιμελητής εκδόσεων, εκδότης (εκδόσεις Πανόραμα και εκδόσεις Έξοδος), μεταφραστής, κ.α., πριν και μετά τη λεγόμενη δημοσιογραφία (συντάκτης στον Ημερήσιο Τύπο: Ανεξάρτητος Τύπος, Μεσημβρινή, Εξπρές, Νέα Πολιτεία). Ακόμα υπήρξε συντάκτης ή αρχισυντάκτης στα περιοδικά Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, Ρουμελιώτικη Βίγλα, Ο Λογοτέχνης, Η Τέχνη στην Αθήνα, Η Καλλιτεχνική, Πολιτικά Θέματα, Μουσικά Θέματα. Έγραψε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και δίδαξε σε θεατρική σχολή ιστορία λογοτεχνίας και αγωγή του λόγου. Στη δεκαετία του 1950 σύχναζε στο Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας, στη Στοά Μαυρίδη, στο Πατάρι του Λουμίδη και στο Βυζάντιον. Από το 1955 έως το 1967 συμμετείχε σε ομάδες που πρωτοστάτησαν για μια πρωτοπορία στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα εικαστικά, και για την υπεράσπιση του λαϊκού τραγουδιού. Από τους πρώτους που μίλησαν και έγραψαν για τον Καραγκιόζη και το ρεμπέτικο. Το 1979 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Μπιτ στην Όστια της Ρώμης.
Πέθανε στην Αθήνα το 2003.

Πες μου..

Είπα: Πες μου για τα μάτια μου.

Είπε Εκείνος: Πάντα να κοιτούν το δρόμο.

Είπα: Πες μου για το πάθος μου.

Είπε Εκείνος: Ποτέ μην το αφήσεις να σβήσει.

Είπα: Πες μου για την καρδιά μου.

Είπε Εκείνος: Πες μου τι κρύβεις μέσα της.

Είπα: Πόνο και θλίψη,

Είπε Εκείνος: Φύλαξέ τα, Η πληγή είναι το μέρος απ όπου μπαίνει μέσα σου το Φως.

 

Τζελαλαντίν Ρούμι

(Μετάφραση: Λιλάκι)

Δώσε σ εμένα τα κομμάτια..

Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις

Γιατί δεν αντέχουν οι άνθρωποι

Γιατί χάνονται δίχως μια λέξη

Γιατί προτιμούν να στέκουν μόνοι

στη σκιά. 

Η λογική θα πει τα δικά της

καλογυαλισμένα λόγια 

με ακρίβεια χειρουργού θα σχεδιάσει

σχήματα σαφή και πειστικά..

Στην αντίπερα όχθη, μόνες πάντα,

η πίστη κι η αγάπη.

Εκεί οι άνθρωποι δεν εξηγούνται.

Περνούν  ο ένας μέσα στ όνειρο

του άλλου

και συναντιούνται έτσι

έτσι μόνο συναντιούνται

δυο μοναξιές.

(Έγραψε το Λιλάκι στις 7/8 του 2015)

ΩΔΗ ΣΤΗ ΓΑΤΑ

ΩΔΗ ΣΤΗ ΓΑΤΑ


Τα ζώα στην αρχή τους
ήταν ατελή.
Με μακριά ουρά και θλιβερά κεφάλια.
Λίγο λίγο άρχισαν να διαμορφώνονται,
Να γίνονται τοπίο,
ν’ αποκτούν βούλες, χάρη,
να μπορούν να πετούν
Η γάτα,
μόνο η γάτα
εμφανίστηκε πλήρης
και περήφανη.
Γεννήθηκε τελείως έτοιμη,
περπατά μόνη και ξέρει τι θέλει.


Ο άνθρωπος θέλει να γίνει ψάρι 

ή πουλί,
το φίδι θα 'θελε να έχει φτερά
ο σκύλος είναι ένα λιοντάρι που έχασε το δρόμο,
ο μηχανικός θα θελε να ναι ποιητής
η μύγα μελετά πώς να γίνει χελιδόνι,
κι ο ποιητής προσπαθεί να μιμηθεί τη μύγα.
Αλλά η γάτα
θέλει να είναι μόνο η γάτα
και κάθε γάτα είναι γάτα
από τα μουστάκια μέχρι την ουρά,
από την αναμονή με όλες τις αισθήσεις  μέχρι το πιάσιμο του ποντικού,
από τη νύχτα μέχρι τα χρυσά της μάτια.
Δεν υπάρχει τελειότητα
σαν τη δική της,
δεν έχουν
το φεγγάρι και το λουλούδι
τέτοια δομή.
Απλά είναι ένα, αδιαίρετο,
όπως ο ήλιος ή το τοπάζιο,
και η ελαστική γραμμή στο περίγραμμά της,
σταθερή και λεπτή, είναι σαν
τη γραμμή της πλώρης του πλοίου.
Τα κίτρινα μάτια της 

έχουν μόνο μια αυλακιά
για να κόβουν το χρυσάφι της νύχτας.


Ω μικρέ αυτοκράτορα χωρίς υπηκόους
κατακτητή χωρίς πατρίδα,
μικροσκοπικέ  τίγρη του σαλονιού, νυφικέ
σουλτάνε του ουρανού,
των κεραμιδιών του έρωτα.

Τον άνεμο της αγάπης
μες στην καταιγίδα  απαιτείς.

Όταν περνάς αγγίζεις μόλις
με τέσσερα λεπτά πόδια το έδαφος,
μυρίζοντας, δυσπιστώντας
σ' όλα τα επίγεια'
γιατί κάθε τι
είναι ακάθαρτο
για το άσπιλο πόδι της γάτας.


Ω ανεξάρτητο θεριό του σπιτιού 

αλαζονικό απομεινάρι της νύχτας,
τεμπέλικο, σβέλτο
και ξένο,
βαθύτατη γάτα,
μυστικέ αστυνομικέ της κρεβατοκάμαρας,
σύμβολο ενός
αφανισμένου βελούδου.
Σίγουρα δεν υπάρχει αίνιγμα
στη συμπεριφορά  σου.

Ίσως δεν είσαι μυστήριο.

Όλος ο κόσμος σε γνωρίζει 

και είσαι από τους λιγότερο μυστηριώδεις 

ενοίκους.
Ίσως όλοι πιστεύουν
πως είναι ιδιοκτήτες, αφεντικά
θείοι γατών. 

Σύντροφοι, όμοιοι,
μαθητευόμενοι ή φίλοι
της γάτας τους.

Εγώ όχι.
Εγώ δε συμφωνώ.
Δεν την ξέρω τη γάτα .
Όλα τα ξέρω, τη ζωή και το αρχιπέλαγός της,
τη θάλασσα και την ανυπολόγιστη πόλη,
τη βοτανολογία,
την τρέλα της αναπαραγωγής
το επί και το πλην των μαθηματικών,
τις ηφαιστειακές απάτες του κόσμου,
το ανύπαρκτο  κέλυφος του κροκόδειλου,
την ευγένεια του άσημου πυροσβέστη,
το γαλάζιο αταβισμό του ιερέα,
αλλά δεν μπορώ ν' αποκρυπτογραφήσω μια γάτα.
Η λογική μου γλίστρησε πάνω στην αδιαφορία της,

Μέσα στα μάτια της γυαλίζουν 

αριθμοί από χρυσάφι.

(μετέφρασε το Λιλάκι

απο το ποίημα του Pablo Neruda Ode al Gato

στις 16 Ιούλη του 2015)

Το ποίημα στα ισπανικά και στα ιταλικά εδώ:
https://indiepop.wordpress.com/2008/09/12/ode-al-gatto-di-pablo-neruda/

Η εικόνα απο δω:

http://images.fineartamerica.com/images/artworkimages/mediumlarge/1/sacred-cat-lynn-edgington.jpg

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να πει πόσο πολύ αγαπάει..

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να πει πόσο πολύ αγαπάει,

αν  μπορούσε να υψώσει την αγάπη του ως τον ουρανό

σαν ένα σύννεφο μέσα στο φως

Αν μπορούσε ν’ αφήσει το κορμί του να καταρρεύσει,

σαν να ταν τοίχοι που γκρεμίζονται

για να χαιρετήσει την αλήθεια στο κέντρο του

ως να μείνει μοναχά

η αλήθεια της αγάπης του

η δική του αλήθεια

που τ όνομά της δεν είναι δόξα, τύχη ή φιλοδοξία

αλλά αγάπη ή πόθος..

..τότε εγώ θα ήμουν εκείνος που ζούσε στ’ όνειρο

εκείνος που με τη γλώσσα, τα μάτια  και τα χέρια του

δείχνει στους ανθρώπους την αγνοημένη αλήθεια

την αλήθεια για την αληθινή του αγάπη.

.

Άλλη ελευθερία δεν ξέρω, παρά να είμαι δέσμιος κάποιου

του οποίου το όνομα δεν μπορώ να ακούσω χωρίς να ριγήσω

για τον οποίο ξεχνώ ακόμα και  τούτη  την πενιχρή ύπαρξη

που η μέρα και η νύχτα μου είναι ό,τι θέλει εκείνος

και το σώμα και το πνεύμα μου επιπλέουν

στο δικό του σώμα και πνεύμα

σαν σκόρπια κούτσουρα που η θάλασσα βυθίζει ή ανεβάζει

ελεύθερα, με τη ελευθερία του έρωτα

τη μόνη ελευθερία που με εξυψώνει

τη μόνη ελευθερία που γι αυτή πεθαίνω.

Εσύ δίνεις νόημα στην ύπαρξή μου

Αν δε σε γνωρίσω δεν έχω ζήσει

Αν πεθάνω χωρίς να σ έχω συναντήσει

δεν πεθαίνω

γιατί δεν έχω ζήσει

(Luis Cernuda
Si el hombre pudiera decir lo que ama

μετάφραση: Λιλάκι) 

Η εικόνα εδώ: http://stock-clip.com/video-footage/roiling 

..κι αντί να βλασταίνουν φτερά..

Φτάνει ο άνθρωπος στο χείλος του γκρεμού
κι αντί να βλασταίνουν φτερά
βλασταίνουν παολοκοέλοι.
Σωτηρίες copy paste που κάνουν νούμερα...

-Σταύρος Σταύρου
stavroswritings.blogspot.gr

(Ο πίνακας ονομάζεται Bewick’s Wren και είναι του Velvet Tetrault 

  http://www.artpromotivate.com/2013/07/velvet-tetrault-visual-gems-of-art.html )

Μέσα Θάλασσα..

ΜΕΣΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μέσα θάλασσα, μέσα θάλασσα,
και στην έλλειψη βαρύτητας του βυθού
εκεί που τα όνειρα βγαίνουν αληθινά,
ενώνονται δύο θελήσεις
για να εκπληρώσουν μία ευχή.

Ένα φιλί βάζει φωτιά στη ζωή
με μιαν αστραπή κι έναν κεραυνό
και σε μία μεταμόρφωση
το σώμα μου δεν είναι σώμα μου πια,
διεισδύει, λες, στο κέντρο του σύμπαντος

Το πιο παιδικό αγκάλιασμα
και το πιο αγνό φιλί
μέχρι να καταλήξουμε να γίνουμε
μία και μοναδική ευχή:

Το βλέμμα σου και το βλέμμα μου
σαν μια ηχώ να επαναλαμβάνουν,
δίχως λόγια:
πιο βαθιά, πιο βαθιά
από τα πάντα πιο μακριά
μέσα από το αίμα και μέσα από τα κόκαλα.

Αλλά πάντα ξυπνώ
και πάντα θέλω να είμαι νεκρός
για να συνεχίσω, με τα χείλη μου
πιασμένα στα δίχτυα των μαλλιών σου..

MAR ADENTRO

Mar adentro, mar adentro,

y en la ingravidez del fondo

donde se cumplen los sueos,

se juntan dos voluntades

para cumplir un deseo.

Un beso enciende la vida

con un relampago y un trueno,

y en una metamorfosis

mi cuerpo no es ya mi cuerpo;

es como penetrar al centro del universo:

El abrazo mas pueril,

y el mas puro de los besos,

hasta vernos reducidos

en un unico deseo:

Tu mirada y mi mirada

como un eco repitiendo,

sin palabras:

mas adentro, mas adentro,

hasta el mas alla del todo

por la sangre y por los huesos.

Pero me despierto siempre

y siempre quiero estar muerto

para seguir con mi boca

enredada en tus cabellos.

 

Ramón Sampedro

(Μετάφραση: Λιλάκι) 

Το πιό εύθραυστο είναι εκείνο που αντέχει..

“Lo más frágil es lo que dura”:

“y ves que es lo más hondo
de tu vivir un poco
de eso que llaman nada
tantas gentes sensatas:
un olor de azahar,
aire. Hubo algo más?”

Luis Cernuda

Το πιό εύθραυστο είναι εκείνο που αντέχει

"..και βλέπεις πως το πιό βαθύ

της ζωής σου είναι μια σταγόνα

απο κεινο που ονομάζουν 'τίποτα'

τόσοι λογικοί άνθρωποι..

Μια ευωδιά απο άνθη πορτοκαλιάς, 

αέρας. Υπήρχε ποτέ τίποτα περισσότερο;'

(μετάφραση: Λιλάκι)

Υπάρχουν φιλιά..

Υπάρχουν φιλιά που αδιάψευστα μαρτυρούν

την ποινή μιας ένοχης αγάπης

 Φιλιά που δίνονται με το βλέμμα 

Ακόμα και φιλιά που δίνονται με τη μνήμη. 

Υπάρχουν φιλιά σιωπηλά, ευγενικά

Μα κι άλλα αινιγματικά, ειλικρινή

Φιλιά που δίνονται μόνο ανάμεσα σε δυο ψυχές 

Και κάποια που, αν και απαγορευμένα, είναι αληθινά. 

Υπάρχουν φιλιά που πυρώνουν και πονούν

Φιλιά που αιχμαλωτίζουν τις αισθήσεις 

Κι είναι κι εκείνα, τα μυστηριώδη, που ακόμα

περιπλανώνται, χαμένα, στα όνειρά μου.

Υπάρχουν φιλιά που προβληματίζουν, που περιέχουν 

έναν γρίφο που κανείς δε μπόρεσε να λύσει

 Φιλιά που έχουν γεννήσει τραγωδίες 

 και ξεφύλλισαν πολλά τριαντάφυλλα στο στήθος..

Υπάρχουν φιλιά αρωματισμένα, φιλιά ζεστά 

Φιλιά που σφύζουν από απόκρυφες επιθυμίες, 

Υπάρχουν φιλιά που στα χείλη αφήνουν ίχνη 

σα να ναι μια πεδιάδα ήλιου ανάμεσα σε δυο παγετώνες.. 

Υπάρχουν φιλιά που μοιάζουν κρίνοι

τόσο υπέροχα, αγνά και καθαρά, 

Αλλά και τα προδοτικά και τ' άνανδρα

Κι ακόμα.. ..τα καταραμένα και τραυματικά. 

Ο Ιούδας φιλώντας τον Ιησού άφησε αχνάρι

εγκληματικό, πάνω στο θεϊκό του πρόσωπο

Ενώ η Μαγδαληνή, με τα φιλιά της

μ' ευσέβεια οχύρωσε την αγωνία του. 

Από τότε μέσα στα φιλιά πάλλονται 

η αγάπη, η προδοσία και ο πόνος

Και σε κάθε ανθρώπινη ένωση είναι τα φιλιά

σαν τ' αεράκι που παιχνιδίζει μέσα στα λουλούδια.

(Gabriela Mistral - Besos)

(μετάφραση: Λιλάκι)

Και το πιό γλυκό φιλί:

"..μάνα μου σαν φυλαχτό, την αγάπη σου κρατώ.."

(στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος, μουσική: Μίμης Πλέσσας)

(Η εικόνα εδώ: www.images.fineartamerica.com/images-medium-large/butterfly-kisses-carol-blackhurst.jpg )

Ω εαυτέ μου! Ω ζωή!

Robin McLaurin Williams (July 21, 1951 – August 11, 2014)

Δεν διαβάζουμε ή γράφουμε ποίηση επειδή είναι χαριτωμένο.

Διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση επειδή είμαστε μέλη της ανθρώπινης φυλής.

Και η ανθρώπινη φυλή είναι έμπλεη πάθους.

Η ιατρική, η νομική, οι επιχειρήσεις, η μηχανική, 

είναι ευγενείς επιδιώξεις, και απαραίτητες για να συντηρήσουν

τη ζωή.

Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, το συναίσθημα, η αγάπη..

Γι αυτά μένουμε ζωντανοί.

Όπως έγραψε ο Whitman:

"Ω εαυτέ μου! Ω ζωή! ..των ερωτημάτων που επιστρέφουν πάλι και πάλι

Των ατέλειωτων ορδών των απίστων - των πόλεων που ναι γεμάτες με ανοήτους..

(κι εγώ, κάθε στιγμή να με τύπτω.. 

..γιατί απ όλους ο πιο ανόητος, ο πιο άπιστος είμ' εγώ..)

Των ματιών που ποθούν, μάταια, το φως

-των μοχθηρών αντικειμένων - των μαχών που ποτέ δεν τελειώνουν

Των πενιχρών αποτελεσμάτων, σε όλα..

Του πλήθους, γύρω μου, σερνάμενων και αχρείων..

Των άδειων, άχρηστων χρόνων των υπολοίπων

-κι εγώ ένας ακόμα μέσα στο κουβάρι αυτών 

των υπολοίπων..

Το ερώτημα, Ω εαυτέ μου! το τόσο θλιβερό να επιστρέφει:

Ποιο το νόημα σ' όλα αυτά, Ω εαυτέ μου, Ω ζωή;

Απάντηση:

Ότι βρίσκεσαι εδώ. Ότι η ζωή υπάρχει, 

όπως και η μοναδικότητα του καθενός μας.

Ότι το πανίσχυρο παιχνίδι συνεχίζεται, 

και η συνεισφορά σου θα ναι ένας στίχος."

Ποιος θα ναι ο δικός σου στίχος;

(μετάφραση: Λιλάκι)

Walt Whitman (1819–1892). Leaves of Grass. 1900. 

O Me! O Life! 

O ME! O life!... of the questions of these recurring; 

Of the endless trains of the faithless—of cities fill’d with the foolish; 

Of myself forever reproaching myself, (for who more foolish than I, and who more faithless?) 

Of eyes that vainly crave the light—of the objects mean—of the struggle ever renew’d; 

Of the poor results of all—of the plodding and sordid crowds I see around me; 5

Of the empty and useless years of the rest—with the rest me intertwined; 

The question, O me! so sad, recurring—What good amid these, O me, O life? 

Answer.

That you are here—that life exists, and identity; 

That the powerful play goes on, and you will contribute a verse.

(Ο ηθοποιός Ρόμπιν Γουίλιαμς βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στην Καλιφόρνια στις 11 Αυγούστου του 2014. Πρωταγωνίστησε σε πολλές και σημαντικές ταινίες, αλλά και -κυρίως- σε εμπορικές. Το ταλέντο του ξεχείλιζε πάντα, ακόμα και μέσα απο εύπεπτα σενάρια. Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών όμως (Dead Poets Society) , ταινία του 1989, ποτέ δεν θα εξηγηθεί ούτε θ αναλυθεί πλήρως. Γιατί περιέχει άπιαστη, ποιητική ουσία που δε χωρά στα κουτάκια του νου.)

Φέγγε μου άστρο τ ουρανού το δρόμο..

O πατέρας φορούσε συνήθως έναν κατιφέ στο πέτο, κι η μητέρα

μια ρόμπα με ζωγραφιστά αρχαία ειδύλλια

κι όταν παίζαμε στην αυλή πατούσαμε μόνο στις άσπρες πλάκες:

έτσι δε βγήκαμε ποτέ απ' τ' όνειρο

η μικρή Άρκτος ερωτοτροπούσε με τον Σεπτέμβριο

ω παιδικότητα: αιωνιότητα αμετάφραστη

κι ο Θεός που απ' τις δακρυσμένες προσευχές των παιδιών που

φοβούνται τη νύχτα

φτιάχνει τις πρώτες γαλάζιες γραμμές της μέρας που στέλνουν

την ελπίδα στους ναυαγούς...

(Ξημέρωμα  - Τάσος Λειβαδίτης - Ποίηση, τόμος τρίτος)

Προσευχή

Στίχοι , μουσική, ερμηνεία:

Λεωνίδας Μπαλάφας

-απο το διπλό cd Απηλιώτης 

που κυκλοφόρησε απο την  Antart το 2013

(Απηλιώτης είναι σύνθεση των λέξεων «από» και «Ηλίου» και χαρακτηρίζει τον άνεμο που πνέει από την Ανατολή. Στην αρχαιότητα θεωρείτο άνεμος που πρόσφερε γονιμότητα και αφθονία. Απεικονίζεται ως νεαρός με λυτά μαλλιά που κυματίζουν, κρατώντας στα χέρια του καρπούς, κηρήθρα και στάχια.)

Αυτά τα χέρια..

Τα χέρια σου..

Όταν τα χέρια σου απλώνονται

προς τα δικά μου, αγάπη,

τι μου φέρνουν στο πέταγμά τους;

Γιατί σταμάτησαν στα χείλη μου

τόσο ξαφνικά;

Γιατί τ αναγνωρίζω

σαν κι άλλη φορά, παλιά,

να τα χω αγγίξει

σαν πριν καν να υπάρξω

να χουν σεργιανίσει

το μέτωπο, 

τη μέση μου;

Η απαλότητά τους ήρθε

φτερουγίζοντας

μές απ το χρόνο

πάνω απο θάλασσες και καπνούς

πάνω απ την Άνοιξη

κι όταν ακούμπησες τα χέρια σου

στο στήθος μου

τα γνώριζα ήδη τούτα τα φτερά 

των χρυσών περιστεριών

κι εκείνον τον πηλό

το χρώμα του σπόρου.

Τα χρόνια της ζωής μου

ήταν δρόμοι αναζήτησης

σκαρφάλωνα ατέλειωτα σκαλιά

διέσχιζα υφάλους.

Ορμούσα μπρος μαζί με τραίνα

με τα νερά επέστρεφα.

Πάνω σε ρόγες σταφυλιών

νόμιζα πως σ αγγίζω.

Σα σ’ ένα ξύλινο ξάφνιασμα

σε συναντούσα για λίγο

κι η μυγδαλιά έπαιρνε για λίγο το σχήμα

της κρυμμένης σου απαλότητας ώσπου..

..ώσπου τα δυο σου χέρια

έκλεισαν πάνω στο στήθος μου

σαν ένα ζευγάρι φτερά

που μόλις έφτασαν

στο τέρμα 

της πτήσης τους.

(Pablo Neruda - μετάφραση: Λιλάκι)

Παραμύθι..

Παραμύθι

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό

(και τόσες πολλές φορές ακόμα..)

ένας άντρας που λάτρευε μια γυναίκα

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό

(κι η μιά φορά έγινε πολλές)

μια γυναίκα που είχε για θεό της

 έναν άντρα.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό

(κι ακόμα πολλές, πολλές, πολλές φορές)

μια γυναίκα κι ένας άντρας

που δεν αγαπούσαν 

εκείνους που τους λάτρευαν.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό

(ίσως μόνο μια φορά)

ένας άντρας και μια γυναίκα που αγαπούσαν

ο ένας τον άλλον.

Cuento de Hadas 

του Robert Desnos

Había una vez ( y fueron tantas veces )

un hombre que adoraba a una mujer.

Había una vez ( la vez fue muchas veces )

que una mujer a un hombre idolatraba.

Había una vez ( lo fue muchas más veces )

una mujer y un hombre que no amaban

a aquel o aquella que los adoraban.

Había una vez ( tal vez sólo una vez )

una mujer y un hombre que se amaban.

(Robert Desnos )

(μετάφραση: Λιλάκι)

Η εικόνα απο εδώ: http://www.artmajeur.com/files/hiroko-sakai/images/artworks/650x650/7154479_snowlight.jpg

Μην κλαις άστρο μου..

Μην κλαις άστρο μου

Σου στέλνω τη δέσμη του φακού

με σταθερό το χέρι 

τους δρόμους σού δείχνω του ουρανού

και τους χάρτες ξεδίπλωτους 

για να βρεθείς

Μην κλαις άστρο μου

και θολώνει η απόσταση...

(Σωκράτης Ξένος 

http://sokzi.blogspot.gr )

Ένας αιώνας κ' εννιά δευτερόλεπτα..

Δυο μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κ' εννιά δευτερόλεπτα.

Τι να τα κάνω τ' άστρα
αφού λείπεις;

Ένδοξοι κι άδοξοι
συναντημένοι κάποτε
στον ίδιο σφυγμό.
Δεν κάνει ο έρωτας
διακρίσεις.

Ούτε απόψε πανσέληνος.
Ένα κομμάτι λείπει.
Το φιλί σου.

Αυτός ο φόβος
μήπως έμεινε κάτι
που δεν το πήρα.
Κι ο φόβος
μήπως εκείνο το απέραντο
έχει τέλος.

(Γιάννης Ρίτσος, απο τη συλλογή: Γυμνό σώμα -1980)

..να χουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί και τόπο..

"..Εύχομαι να χουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί και τόπο
να χει γη ο εργάτης ο απελιπισμένος
κανείς να μην έχει ανάγκη το αίμα μου ή το τραγούδι μου
για παρηγοριά.."

 

Σονέτο LXXX

Από ταξίδια και πόνους επέστρεψα, αγάπη μου,
στη φωνή σου, στο χέρι σου που πετά
πάνω στις χορδές τις κιθάρας
στη φωτιά που διαρρηγνύει το φθινόπωρο, με φιλιά,
στο σεργιάνι της νύχτας στον ουρανό.

Εύχομαι να χουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί και τόπο
να χει γη ο εργάτης ο απελιπισμένος
κανείς να μην έχει ανάγκη το αίμα μου ή το τραγούδι μου
για παρηγοριά

Μα την αγάπη σου αν την απαρνηθώ
κι εγώ θα πεθάνω.
Γι αυτό παίξε το βάλς της γαλήνιας σελήνης
τη βαρκαρόλα μέσα στα νερά της κιθάρας
ωσπου να γείρω μέσα στ όνειρο:

γιατί όλες οι αγρύπνιες της ζωής μου έπλεξαν
τούτο το απάγκιο, όπου το χέρι σου ζει,
όπου το χέρι σου πετά
όπου το χέρι σου άγρυπνα φρουρεί
τα όνειρα του κοιμισμένου οδοιπόρου.

Πάμπλο Νερούντα

(μετάφραση : Lila Lilak -Βασιλική)

........................................
Soneto LXXX
De viajes y dolores yo regresé, amor mío,
a tu voz, a tu mano volando en la guitarra,
al fuego que interrumpe con besos el otoño,
a la circulación de la noche en el cielo.
Para todos los hombres pido pan y reinado,
pido tierra para el labrador sin ventura,
que nadie espere tregua de mi sangre o mi canto.
Pero a tu amor no puedo renunciar sin morirme.
Por eso toca el vals de la serena luna,
la barcarola en el agua de la guitarra
hasta que se doblegue mi cabeza soñando:
que todos los desvelos de mi vida tejieron
esta enramada en donde tu mano vive y vuela
custodiando la noche del viajero dormido.

Pablo Neruda