Τα Σάββατα των παιδικών χρόνων.. Ασπρόμαυρη τηλεόραση, ελληνικές ταινίες μαγικές, στρωματσάδα με τα ξαδέρφια στο πάτωμα, Έξι, εφτά, πολλά παιδικά στοματάκια ασταμάτητα, να λέμε τα δικά μας, να χιχιρίζουμε και να μας παίρνει το ξημέρωμα. Σ εκείνα τα Σάββατα θ ανήκουν για πάντα ο Γιάννης, η Μαρινέλλα.. αλλά και ο Λαμπρούκος, η Ρένα, η Αλίκη κι ο Δημήτρης. Να κι ένα αγαπημένο τραγούδι του Μάνου Λοϊζου, σε αδισκογράφητη εκτέλεση. Με το Γιάνναρο.
Το 1966 κυκλοφόρησε η ελληνική ταινία (μελό) 'Αγάπη που δε σβήνει ο
χρόνος', με το Χρήστο Νέγκα και την Ελένη Προκοπίου. Στο τέλος της
ταινίας ακούμε μια στροφή (κι ένα.. φωνήεν απ το ρεφραίν) και οι στίχοι
είναι τόσο, μα τόσο οικείοι.
Νύσταξες άστρο μου, φεγγάρι μου.. Πρόκειται για το 'Όλα δικά σου μάτια μου', σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, μα όχι με την
πασίγνωστη μελοποίηση του Μίμη Πλέσσα. Όπως αποδεικνύεται, ο Μάνος Λοϊζος
είχε μελοποίησει τους στίχους του φίλου του πριν
απ τον Πλέσσα, εκδοχή που έμεινε τελικά.. στο συρτάρι*. Η φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου, στο ξεκίνημά του, τρυφερή κι αγαπημένη.
Εδώ οι τίτλοι της ταινίας, με τη μουσική του Μάνου Λοίζου:
Κι εδώ το τέλος της ταινίας, με το ανέκδοτο απόσπασμα του τραγουδιού.
Και ξανά, με λίγο πιό χαμηλό ήχο αλλά με ολόκληρο το ρεφραίν.
Απ το κανάλι του φίλου Μανολιού (tzilivak).
( https://www.youtube.com/channel/UCIreE4pGBpZr3iJSpF4JyHQ )
* Τη συγκεκριμένη μελωδία, αλλά με διαφορετικούς στίχους, την κυκλοφόρησε τελικά ο Μάνος σε δισκάκι με τον τίτλο "Σαββατοβραδο" με τη Ζωή Φυτούση και το Μάριο Κωστογλου το 1967. Στιχουργός και πάλι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος σε μια εκτέλεση του τραγουδιού 'Καράβια - αλήτες' που δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε δίσκο. Με κιθάρα. Σε μουσική Μάνου Λοίζου και στίχους Φώντα Λάδη, απο την ταινία Ζαβολιές του 1969.
(Ολόκληρη η ταινία στο ωραίο κανάλι του giannis papa : https://www.youtube.com/channel/UCRul2S-MfsWZ7XrUi-UEbYQ )
-Η Ζωζώ, ζουμερά καλλίγραμμη να χορεύει συρτάκι με τα παληκάρια της
-Ο αθέατος Στέλιος Ζαφειρίου να κεντάει μοναδικά με το μπουζούκι του τις μελωδίες του Μίμη Πλέσσα
-Ο μεγάλος Δημήτρης Χριστοδούλου να σταλάζει ποίηση σ' ένα ακόμα κινηματογραφικό 'τραγουδάκι'
-Που το τραγουδά ένας -πάντα λίγο ονειρικός και λίγο 'απών'- Γιάννης
Πουλόπουλος (καθισμένος στο σκαλάκι με την κιθάρα του, να προσποιείται
πως παίζει, γιατί αλλιώς λέει δεν ήξερε τι να κάνει με τα χέρια του)
-Μέσα στο ασπρόμαυρο σκηνικό των παιδικών μας χρόνων, εκεί που επιστρέφουμε όταν η ενήλικη ζωή θυμίζει θρυμματισμένο καθρέφτη
..για τα χρόνια που θα φύγουν
σαν πουλιά και θα χαθούν..
(απο την ταινία: Ο Ψεύτης, 1968
το βίντεο στο κανάλι: https://www.youtube.com/user/Parapligikos1968?feature=watch )
..Σχέδια που εγκαταλείπουμε.Αποφάσεις που φοβηθήκαμε να πάρουμε. Προσδοκίες των άλλων απο εμάς που τις τροφοδοτήσαμε κι ας ξέραμε τι επικίνδυνο ήταν. Δικές μας απαιτήσεις απ’τους άλλους, ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα και τη δική μας υστεροβουλία. Ανθρωποι που συναντήσαμε μια νύχτα, μα που το βλέμμα τους όρισε πια για πάντα τη ζωή μας. Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που οταν ήρθε η ώρα δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή. Ερχονται όλα κάποτε μαζεμένα. Μέσα σε μια στιγμή...εκεί που ανεβαίνεις ανύποπτος μια σκάλα ή απλώνεις το χέρι στο σκοτάδι ψάχνοντας για το φώς. Μονάχος σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο ή μέσα στο πλήθος και τα φώτα. Που να πας τότε; Που να κρυφτείς; Τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;..
(Τάσος Λειβαδίτης - Καντάτα , Κέδρος 1960)
(Το βίντεο απο το κανάλι https://www.youtube.com/user/konstantakopoulos1?feature=watch στο youtube..)
