Μάνα είναι..

Της Έλλης Αυξεντίου 

Μητέρα, είναι η κάθε γυναίκα σ’ αυτή τη γη που είναι ο φύλακας άγγελος ενός παιδιού όσα χρόνια κι αν περάσουν και όχι η γυναίκα που θα φέρει απλά ένα παιδί στον κόσμο… Η γυναίκα που δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ… Η γυναίκα που σε αποδέχεται γι αυτό που είσαι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε να είσαι… 
Μητέρα είναι η γυναίκα που θα πει δεν πεινάω για να φας εσύ ακόμα κι αν ήθελε τόσο πολύ το τελευταίο κομμάτι της πίτας. Είναι η γυναίκα που βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα. Είναι η γυναίκα που ξέρει να θεραπεύει με την αγκαλιά της, την αγάπη της και με το μαγικό φιλί της… 
Μάνα είναι αυτή που καταλαβαίνει τι σε απασχολεί χωρίς εσύ καν να της το πεις… Μάνα είναι η γυναίκα που δεν έχει χρόνο να αρρωσταίνει, που μπορεί φαινομενικά να έχει δέκα χέρια, δέκα πόδια για να φροντίζει, να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να διαβάζει, να παίζει, να αγκαλιάζει, μα εικονικά έχει μόνο δύο… Μάνα είναι η αγάπη. Η κάθε γυναίκα που μπορεί απλά να αγαπήσει ένα παιδί. 
Η μητέρα δεν προδίδει, δεν εγκαταλείπει, αγαπάει μόνο… και αγάπη για μένα , δεν είναι τίποτα άλλο παρά υπέρβαση… Μάνα είναι η γυναίκα, που μεγαλώνει το παιδί της χωρίς εγωισμό, μα μοναχά με αγάπη. Μάνα είναι η γυναίκα που υιοθέτησε 17 παιδιά γιατί είχε μέσα της μόνο αγάπη. Η μάνα που δεν έδωσε το παιδί της για υιοθεσία, παρ΄ όλο που η ίδια δεν είχε να φάει. Η μάνα που μεγαλώνει ένα παιδί με σύνδρομο down, σπαστικό, αυτιστικό, κωφάλαλο, ανάπηρο, ή ότι άλλο μπορεί να καθιστά έναν άνθρωπο διαφορετικό, αλλά το καμαρώνει, δεν το κρύβει… Η μάνα που παλεύει σε ένα νοσοκομείο για να κερδίσει άλλη μια μέρα ζωής όχι γι’ αυτήν αλλά για το παιδί της… 
Μάνα είναι αυτή που ξέρει να πνίγει το δάκρυ και τον πόνο της, μόνο και μόνο για να μη σε στεναχωρήσει. Μάνα είναι αυτή που σε μαθαίνει να πετάς για να βρεθείς εκεί που αγαπάς… Μάνα είναι αυτή που από τη μέρα που σε πρωτοαντίκρισε έγινε η ζωή της ομορφότερη… που δε σου είπε ποτέ πόσο έκλαψε για σένα. Μητέρα είναι αυτή που δε σε είδε ποτέ ως λάθος. Μητέρα είναι αυτή που σε βλέπει όταν κοιμάσαι… Είναι αυτή που σου σκουπίζει τα δάκρυα, σου ψιθυρίζει πως όλα θα πάνε καλά ακόμα κι αν η ίδια μέσα της ραγίζει… 
Μάνα δεν είναι η γυναίκα που σε γεννά αλλά αυτή που σε δημιουργεί… Γι’ αυτό σήμερα αλλά και κάθε μέρα, να θυμηθούμε να τιμήσουμε τις πραγματικές μητέρες και όχι τις φαινομενικές. Τις γυναίκες που γέννησαν ή δε γέννησαν παιδιά αλλά τα αγάπησαν. Τις γυναίκες που έχασαν τα παιδιά τους, που τα είδαν να πεθαίνουν, να σκοτώνονται, να πνίγονται… όλα τα παιδιά που έχασαν τις μητέρες τους, όλες τις γυναίκες που επέλεξαν να γίνουν μητέρες σε παιδιά ορφανά, σε παιδιά εγκαταλελειμμένα , σε παιδιά με ειδικές ικανότητες, με προβλήματα υγειάς, και τόλμησαν να τα αγκαλιάσουν και να τα αγαπήσουν… Όλες τις γυναίκες που μεγάλωσαν μόνες τους τα παιδιά τους, χωρίς πατέρα, κάτω από όποιες συνθήκες. Όλες εκείνες που ήταν διατεθειμένες να κόψουν τις σάρκες τους για να θρέψουν τα παιδιά τους αλλά οι ίδιες δεν πουλήθηκαν ποτέ και πουθενά, μήτε ψυχικά, μήτε πνευματικά… Γιατί πάνω απ΄ όλα ένα παιδί έχει ανάγκη να είναι περήφανο για τη μητέρα του, κι όταν μεγαλώσει να μην περπατάει με σκυμμένο το κεφάλι ψάχνοντας τη χαμένη του αξιοπρέπεια, για τις πράξεις της, είτε γι αυτές που έκανε είτε γι αυτές που δεν έκανε… 
Χρόνια πολλά σε όλες τις πραγματικές μητέρες, στις γυναίκες που γέννησαν μα περισσότερο στις γυναίκες που δε γέννησαν, μα αγάπησαν… Χρόνια πολλά σε όλες…

Πηγή: Μάνα, σημαίνει αγάπη
Η εικόνα εδώ: Blessed_Nest_mother_and_child_cosleeping

Μια αδιόρατη μεταξωτή κλωστή

Θυμάμαι..
τότε που μιλούσαμε τη γλώσσα των πουλιών..
πώς ευωδιάζει η ευγνωμοσύνη..
Θυμάμαι..
έναν αναστεναγμό πίσω απ τη γερτή πόρτα,
ένα περήφανο, ταξιδεμένο βλέμμα..
μια αδιόρατη, μεταξωτή κλωστή
που κανείς μας δεν ήθελε να κόψει
Θυμάμαι..
Σουρουπώνει..
Θυμάμαι..
(στίχοι: Βασιλικούλα)

....................
Κάθε κήπος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Λατέρνα: Νίκος Αρμάος

Η αλήθεια είναι..

Φεύγουν οι άνθρωποι Πιτσιρίκο.. Με θόρυβο ή σιωπηλά.. Στα συντρίμμια ενός ακριβού αμαξιού ή σε ένα απρόσωπο κρεβάτι νοσοκομείου (καμιά φορά ούτε καν σ αυτό..). 

Πριν λίγο καιρό έφυγε ένας φίλος μου, αγαπημένος.. Όμορφος, νέος ακόμα στα 50 του χρόνια, δυνατός.. Σα να τον χτύπησε κεραυνός, σωριάστηκε, ούτε χέρια δεν έβαλε πέφτοντας, καρδιά είπαν.. Τραγουδούσε κι εκείνος, κάθε μέρα, παρά την καθημερινή δουλειά του. Κι έγραφε.. Απ την ψυχή του, αυτό μπορώ να στο πω. Κατά την υποκειμενική μου γνώμη έγραφε πανέμορφα..

Γιατί στα λέω; Διαβάζω αυτές τις μέρες.. Ας σχολιάζουν οι άνθρωποι αν αυτό τους εκτονώνει, μπορεί και να τους δίνει λίγη συντροφιά Να σέβονται μόνο, θα ήθελα. Ίσως θέλω πολλά..

Θυμάμαι πάντα εκείνο το στίχο, από την νεκρώσιμη ακολουθία. "Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω το θάνατο." Ίσως κάνουμε τόση φασαρία ακριβώς για να μην εννοήσουμε.. 

Πήγα πριν λίγα χρόνια στην Κρήτη, στο κοιμητήριο, στον τάφο του νονού μου. Φροντισμένος ο τάφος απ τους αγαπημένους του, μαρμάρινος, καθαρός. Έλα, μου λέει η νονά, κάναμε τον μικρό κύκλο, πίσω απ το σταυρό είχε σκαλιά, προς ένα μικρό υπόγειο. Ένα επι ένα, αριστερά και δεξιά απ τα σκαλιά δυό τσιμεντένιοι τοίχοι. Ακούμπησε τα χέρια η νονά μου στον έναν τοίχο. Έκλεισε τα μάτια. "Εδώ καλό μου." μου είπε.. Πίσω από κείνο τον τοίχο ήταν ο νονός μου.. Ό,τι απόμεινε.

Νομίζω Πιτσιρίκο  η αλήθεια δεν είναι στα λουλούδια, στα μάρμαρα, στα λόγια ακόμα. Καλά είναι και τούτα, ό,τι  βοηθά τον άνθρωπο να κάνει σιγά σιγά τη μετάβαση προς το αναπότρεπτο, να το δεχτεί κάποτε, είναι καλό.. Μα η αλήθεια νομίζω είναι ένας γυμνός τσιμεντένιος τοίχος. Και το ανείπωτο πίσω απ αυτόν..

Καλή δύναμη σε όσους χάνουν αγαπημένους.

(κείμενό μου που δημοσιεύτηκε στη στήλη του Πιτσιρίκου πριν από 2 περίπου χρόνια)

Λόγια αγάπης

Να κοιμάσαι. Φτάνει να είσαι σε εγρήγορση.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για μερικούς, και υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για όλους.

 

Μη θέλεις τα πολλά, τα παραδίπλα σου, ή τα πέρα μακρυά. Αντίθετα φρόντισε αυτό το λίγο που έχεις να το Αγιάσεις.

 

Δεν υπάρχει τίποτε πιο φθηνό  από το χρήμα.

 

Δεν είναι αυτό που λέμε, αλλά αυτό που ζούμε. Δεν είναι αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που είμαστε.

 

 Άν έχεις αγάπη για όλο τον κόσμο, όλος ο κόσμος είναι όμορφος.

 Όποιος αγαπά δεν το νοιώθει. Όπως δεν νοιώθει ότι αναπνέει.

 

Το όχι και κάθε άρνηση καταστρέφει την ενέργειά μας.

 

 Για να φτάσεις στο δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τόν Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι: Θέλω τίποτε; Όχι. Επιθυμώ τίποτε; Όχι. Μου λείπει τίποτε; Όχι... Αυτό είναι!

 

Μη συσχετίσεις ποτέ τον άνθρωπο με τον κακό τρόπο που σου φέρεται. Νά βλέπεις μέσα στην καρδιά του τον Χριστό.

 

Κάποιος σοφός είπε. Άν είναι να ζεις για τον εαυτό σου, καλύτερα να μην γεννιέσαι.

 

Η Αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων βρίσκεται στις πολλές κουβέντες και στις συζητήσεις.

 

Το να είσαι ταπεινός ισοδυναμεί με το να μη θέλεις ποτέ να έχεις τύψεις συνειδήσεως.

 

 Μόνο όταν τελειοποιηθείς στην Αγάπη μπορείς να φτάσεις στην Απάθεια.

 

Αντιξοότητες έχουν μόνον όσοι δεν κάνουν κάτι με πραγματική αγάπη.

 

 Ο αναποφάσιστος άνθρωπος δεν συμμετέχει στην ζωή.

 Η γλώσσα του Θεού είναι η σιωπή.

 

.Η ομιλία μπρος  και μέσα στην Ομορφιά είναι περιττή. Ταράζει την αρμονία.

 

Το Καντήλι της ψυχής μας είναι που πρέπει να είναι πάντα  αναμμένο. Ακοίμητο.

 

Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νοιώθεις πρώτα.

 

Αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποίος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποιαν άλλην Εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε.

 

Η αγάπη είναι μόνο πάνω στον Σταυρό.

 

Δυσκολεύουν οι σχέσεις  όταν το Εγώ στέκεται πάνω από το Εσύ.

 

Αν κατορθώσει κανείς να συζή με τον κόσμο, όπως το λάδι και το νερό στο καντήλι που δεν ανακατεύονται, τότε είναι εν Θεώ. Εν τω κόσμω αλλ΄ ουκ εκ του κόσμου.

 

Όλοι είμαστε δοχεία. Πότε του Φωτός και πότε του Σκότους.

 

Την ώρα της κρίσεως και του προβλήματος, μην ανοίξεις το στόμα σου. Μην πεις τίποτε γιατί θα το μετανιώσεις χίλιες φορές. Πες το στους Αγγέλους να το πάνε στα Πόδια του Κυρίου και ζήτησέ Του Άγγελον Ειρήνης για να ειρηνεύσεις.

 

Οι άνθρωποι καμιά φορά μας ζητούν οδηγίες ή συμβουλές για να κρυφτούν πίσω τους. Μετά θα «φταις» εσύ... Αλλά είναι πολύ πιθανό να μην τα εφαρμόσουν, οπότε είναι κόπος χαμένος.

 

Δεν πρέπει να συζητάς για απόντες.

 

Το κακόμοιρο το κρεμμύδι! κι αυτό την προσφορά του δίνει το κατά δύναμιν...

 

Τι ωραίο που είναι το Μυστήριο του Αύριο!

 

Ο Άνθρωπος μία φορά παίρνει το μάθημά του. Άμα δεν το πάρει την πρώτη, θα πει ότι κάτι τρέχει στο υποσυνείδητό του που τον εμποδίζει.

 

Όλα έχουν δύο όψεις, σαν δίκοπο μαχαίρι. Εκείνο που σήμερα δημιουργεί, αύριο καταστρέφει. Ο νοών νοείτω.

 

Για να γίνει το θαύμα αρκεί να αγαπάμε. Ούτε η προσευχή, ούτε το καμποσχοίνι έχουν τέτοια δύναμη.

 

Είμαστε χρήσιμοι μόνο  όταν δεν υπάρχουμε για τον εαυτό μας. Και το αντίθετο.

  Σαν τον Σίμωνα τον Κυρηναίο πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να τρέξουμε εις βοήθειαν του συνανθρώπου.

Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας "Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης"

Ένα φιλί..

Ένα φιλί εκεί
κι εκεί
κι εκεί
Εκεί που διψά
Εκεί που αναστενάζει
Εκεί που ματώνει
Ένα φιλί
που φέρνει , για μια στιγμή,
από τα χείλη 
μέσα σου
όλο τον κόσμο

Η διαφορά ανάμεσα στη συμπόνια και τη συναισθηματικότητα

του Αρχιμανδρίτη Ραφαήλ Κάρελιν

Η συμπόνια βασίζεται στην αγάπη για κάποιον άλλον: στην αγάπη ο 'άλλος΄γίνεται ένας άλλος "εαυτός" μας, ένα μαζί μας. Η συναισθηματικότητα βασίζεται στην αγάπη του εαυτού: Θλιβόμαστε όχι γιατί κάποιος άλλος πονά, αλλά μάλλον γιατί χαλάει η δική μας διάθεση. κι αντί να προσπαθούμε να ανακουφίσουμε λίγο τον πόνο που  υπάρχει στον κόσμο, προσπαθούμε απλά να απομακρύνουμε τις εικόνες της ταλαιπωρίας των άλλων  από το οπτικό μας πεδίο.

Η τέχνη και η λογοτεχνία προδιαθέτουν την ανθρώπινη ψυχή προς τη μίμηση, προς τη συναισθηματική "ανάμειξη" σε μια δεδομένη κατάσταση. Όταν ένας άνθρωπος έχει συνηθίσει να συμμετέχει κατά κάποιον τρόπο στην (δημιουργημένη και όχι αληθινή ) συναισθηματική κατάσταση των χαρακτήρων στη σκηνή, στις τηλεοπτικές σειρές και στα μυθιστορήματα, κι ο ίδιος αρχίζει να λειτουργεί ως ηθοποιός, "παίζοντας στη ζωή". Η τέχνη ευνοεί την ανάπτυξη μιας υψηλής ρευστότητας στην κατάσταση του νου - συχνά σε παθολογικό επίπεδο - και ένα είδος συναισθηματικής μεταφοράς στην εικόνα όσων, υποτίθεται, βιώνει κάποιος άλλος. Η  αγάπη πονάει για το άλλο πρόσωπο. νιώθει πόνο επειδή το άτομο αυτό αισθάνεται πόνο. Η συναισθηματικότητα αισθάνεται πόνο για τον εαυτό της. πονά επειδή μια αρνητική εικόνα της ταλαιπωρίας κάποιου άλλου έχει εισβάλει στη συνείδηση και προκαλεί αρνητικά, δυσάρεστα συναισθήματα.

Η αγάπη βασίζεται στην επιθυμία για το καλό των άλλων, ενώ η συναισθηματικότητα στηρίζεται στην επιθυμία για προσωπική συναισθηματική άνεση. Θεωρεί τα βάσανα των άλλων ως μια δυσάρεστη διασάλευση της προσωπικής συναισθηματικής γαλήνης. Ένα συναισθηματικό άτομο δεν μπορεί να αγαπήσει, αλλά μπορεί να ερωτευτεί, να δημιουργήσει είδωλα για τον εαυτό του, να τα υπηρετήσει, και μ αυτά να γεμίσει την ψυχή του. Η άλλη όψη της συναισθηματικότητας είναι η σκληρότητα. Για ένα συναισθηματικό άτομο, αυτό που βρίσκεται πέρα από τα όρια της άμεσης εμπειρίας είναι ξένο και ασήμαντο. Στο "Μικρό Πρίγκηπα" του Saint-Exupery, ο συγγραφέας αποκαλύπτει: "Αν το μικρό μου αστέρι σβήσει, τι με νοιάζει ο υπόλοιπος Κόσμος..". Με άλλα λόγια, αυτό το μικρό αστέρι  το οποίο ερωτεύτηκα είναι πιο σημαντικό για μένα απ όλο τον Κόσμο.

Ένας άνθρωπος  μπορεί να κλάψει στη θέα ενός άρρωστου σκύλου από συναισθηματικότητα και ταυτόχρονα να παραμένει κουφός και αδιάφορος προς τα δεινά εκατομμυρίων ανθρώπων, αρκεί να μην χρειαστεί να δει τον πόνο τους. Η συναισθηματικότητα δεν είναι αγάπη, αλλά μάλλον νοσηρός εντυπωσιασμός, χρόνια καταπιεσμένη υστερία που παίρνει τη θέση της αγάπης.

(από εδώ:  https://stjohndc.org/en/orthodoxy-foundation/homilies/what-distinguishes-compassion-sentimentality-archimandrite-raphael-karelin
μετάφραση: Λιλάκι)

Η αγάπη..

Η αγάπη, κι όταν πονά, δέχεται και αγκαλιάζει..

Είναι ευγενική και συμπονετική..

Χαίρεται το ίδιο και με την ξενη χαρά..

Η αγάπη..

δε νιώθει ανώτερη.. υπάρχει ταπεινά..

προσπαθεί να μη βλάπτει..

δεν ζητά για τον εαυτό της

δεν οργίζεται

βλέπει μέσα σε όλα και όλους το καλό..

Πονάει με το άδικο

και στηρίζει πάντα την αλήθεια..

Πάντα προστατεύει

πιστεύει

ελπίζει

και υπομένει..

Η αγάπη ξαναγεννιέται πάντα..

(ελεύθερη απόδοση του αποσπάσματος από την επιστολή Α προς Κορινθίους του Αποστόλου Παύλου

"Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.")

Όταν..

Φεγγάρι που ολοένα κύκλωνε κύκλωνε την ψυχή μου..

Όταν μιλάς για χωρισμό..

Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Μπουζούκι: Στέλιος Ζαφειρίου

Εκεί στην άκρη..

Πρέπει να κλείσεις τα μάτια

να κλείσεις και τ αυτιά σου

για να δεις και ν ακούσεις

τον άγγελο που στέκει πάντα

στο πλάι σου..

Εκεί στην άκρη Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος Στίχοι: Γιώργος Κανελλόπουλος Ερμηνεία: Νίκος Οικονομίδης Eκει στην άκρη που η ζωή το θάνατο ανταμώνει τη τελευταια σου στιγμη δεν θελω να σαι μόνη και μη μου γραφεις πως θα πεθάνεις υπάρχουν πράγματα πολλά να κάνεις και μη μου γράφεις και μη μου λες θα ρθουνε μέρες και πιο καλές Εκεί στο τέλος το στερνό που λένε το αντίο τη τελευταία τη στιγμή εμείς θα πάμε δύο

Ανθίζει η τρυφερότητα..

Ανθίζει η τρυφερότητα αδιάκοπα..
άνοιξη που δεν έφυγε ποτέ
Ανθίζει η αγάπη..
στη μουσική που δεν πρόλαβε να γραφτεί

στης ψυχής την αφώτιστη κώχη
στην παντοτινή σιωπή

Έγραψε η Λίλα
στις 19/03/2017

Μια πόλη μαγική..

Μια πόλη μαγική

καταφύγιο απ τη σκληρότητα

αυτού του κόσμου..

Στις σκοτεινές εποχές

ένα φωτάκι μέσα μας

δείχνει το δρόμο..

Βήματα ευγενικά

μοναχικά

σιωπηλά..

Από τον πόνο

λίγο πιό ψηλά

Ψυχή απρόσεχτα 

ποτέ

να μην πατήσουν

Λ.

Επτά λέξεις..

Φεύγουν οι άνθρωποι.. Με θόρυβο ή σιωπηλά.. Στα συντρίμμια ενός ακριβού αμαξιού ή σε ένα απρόσωπο κρεβάτι νοσοκομείου (καμιά φορά ούτε καν σ αυτό..).

Επτά λέξεις.. ο στίχος, από την νεκρώσιμη ακολουθία.. "Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω το θάνατο." Ίσως κάνουμε τόση φασαρία ακριβώς για να μην εννοήσουμε..

Πήγα πριν λίγα χρόνια σ ένα κοιμητήριο, στον τάφο ενός ανθρώπου της καρδιάς μου. Φροντισμένος ο τάφος, μαρμάρινος, καθαρός, φρέσκα λουλούδια, καντηλάκι αναμμένο.. Με την αγαπημένη του κάναμε τον μικρό κύκλο, πίσω απ το σταυρό είχε σκαλιά, προς ένα μικρό υπόγειο, κατεβήκαμε.

Ένα επί ένα, αριστερά και δεξιά απ τα σκαλιά δυο τσιμεντένιοι τοίχοι. Ακούμπησε τα χέρια η γλυκιά μου, στον έναν τοίχο. Έκλεισε τα μάτια. "Εδώ καλό μου." μου είπε.. Πίσω από κείνο τον τοίχο ήταν ο άνθρωπός της.. Ό,τι απέμεινε.

Νομίζω η αλήθεια δεν είναι στα λουλούδια, στα μάρμαρα, στα λόγια ακόμα. Καλά είναι και τούτα, ό,τι βοηθά τον άνθρωπο να κάνει σιγά σιγά τη μετάβαση προς το αναπότρεπτο, να το δεχτεί κάποτε, είναι καλό.. Μα η αλήθεια νομίζω είναι ένας γυμνός τσιμεντένιος τοίχος. Και το ανείπωτο πίσω απ αυτόν..

Ό,τι έχει κρυστάλλινη ψυχή..

Ό,τι έχει κρυσταλλινη ψυχή 

να κρατάς

Χέρια που ξέρουν να χαϊδεύουν

Μάτια που κοιτούν μέσα στα μάτια

Χείλη που κρατησαν τη δροσιά

της αλήθειας

Ό,τι έχει διάφανη ψυχή 

να κρατάς

Ζωή που κυλά μές στη ζωή σου

Νεράκι καθαρό απ την πηγή

Κι αδυναμία που δεν κρύβει ποτέ

το πρόσωπό της

Ράγισμα στο βλέμμα

Φωνή που κόσμους τραγουδά

Ό,τι έχει ψυχή

να κρατάς

Μοσχοβολιστές Χριστουγεννιάτικες φιγούρες με Κανέλλα και Γαρύφαλλο (μέρος β')

Να και κάποιες φωτογραφίες απο τις φιγούρες χρωματισμένες με δακτυλομπογιές και στολισμένες με  χρυσόσκονη, ασημόσκονη, χάντρες.
Στην τελευταία φωτογραφία τα στολίδια είναι φτιαγμένα με ζάχαρη και αμυλόκολλα (ατλακόλ)

Μοσχοβολιστές Χριστουγεννιάτικες φιγούρες με Κανέλλα και Γαρύφαλλο

για μια δοση

3 κουταλιές σούπας φουσκωτές νισεστέ

3 κουταλιές σούπας κοφτές ζάχαρη

12 κουταλιές σούπας νερό

3 κουταλιές σούπας κανέλλα σε σκόνη

1 κουταλιά σούπας γαρύφαλλο σε σκόνη

2 κάψουλες βανίλιας

1 κουταλάκι γλυκού ελαιόλαδο

Εκτέλεση

Διαλύω το νισεστέ στο νερό. Προσθέτω τη ζάχαρη και ανακατεύω καλά να διαλυθεί κι αυτή στο υγρό. Βάζω το μείγμα σε σιγανή φωτιά, ανκατεύοντας συνεχώς, ώσπου να πήξει καλά. Αποσύρω απ τη φωτιά και προσθέτω την κανέλλα και το γαρύφαλλο. Ανακατεύω και στη συνέχεια ζυμωνω λίγο με το χέρι. Έχει ήδη κρυώσει λίγο λόγω των σκονών. Αν χρειαστεί προσθέτω λίγο λαδάκι, ένα κουταλάκι περίπου, για να έχω μια ζύμη εύπλαστη που δεν κολλάει στα χέρια. Ζυμώνω και κάνω μπαλλίτσα.

Ανοίγω τη ζύμη σε φύλλο πάχους μισού εκατοστού περίπου, σε επιφάνεια εργασίας. Με κουπ πατ κόβω τα σχήματα που θέλω. Εναλλακτικά χαράζω ότι σχήμα θέλω με αιχμηρό αντικείμενο (πχ ένα ξυλάκι απο σουβλάκι) και στη συνέχεια το 'κόβω' με κάτι λεπτό και κοφτερό όπως ένα καλό μαχαίρι.

Αφαιρώ γύρω γύρω απο τις φιγούρες το ζυμάρι που περισσεύει, το ξανααπλώνω και κόβω κι άλλες φιγούρες ώς να μείνει ελάχιστο. Αυτό συνήθως το κάνω ένα κουλουράκι :).

Με κάτι με μυτίτσα, όπως ένα στυλό, ανοίγω μια τρυπούλα στη φιγούρα για να μπορεί να κρεμαστεί (αν θέλω). Συνήθως ανοίγω την τρυπούλα λίγω πάνω απο τη μέση της φιγούρας αλλά όχι πολύ κοντά στην κορυφή της.

Αφήνω τις φιγούρες μου να στεγνώσουν σε μια επιφάνεια όπου να αερίζονται καλά, όπως σ ένα μαρμάρινο πάγκο ή σε τραπέζι, ή και πάνω σε λαδόκολλα. Τις γυρίζω περιοδικά, κάθε 24 ώρες πχ. Σε 2-3 μέρες βλέπω ότι είναι εντελώς στεγνές και έτοιμες για διακόσμηση. Ιδέες για διακόσμηση στο επόμενο ποστ.

Καλή επιτυχία!

Άν το τριαντάφυλλο..

Αν το τριαντάφυλλο 

σπάταλα δε σκόρπιζε

όσα αξιώθηκε δώρα

στη γιορτινή του ώρα

Ίσως κάτι θ' απόμενε

Χνούδι απ το βελούδο των πετάλων του 

μια στάλα απ το λιγοθυμικό του άρωμα

για ένα κουρασμένο μέλλον

Δε θ άφηνε στη μνήμη

ουλή και βάλσαμο

κι ανταύγεια ομορφιάς

Όχι με του νου τα μάτια

Με τα μάτια της καρδιάς

να κοιτάς

Για όσους..

Προσδοκία και διάψευση..

Προδοσία..

Ανταπόδοση μ ένα χτύπημα..

Ίσως και σκληρότερο..

Γιατί τί πιό σκληρό

από την απόφαση

να δώσεις πόνο..

Ένας κύκλος που ξεκινά 

ραγισμένος ήδη

και καταλήγει 

σπασμένος..

Απ την αρχή ξανά.. 

Προσδοκία και διάψευση..

Μιά κεντιά καταμεσίς

στην καρδιά

Ένα ταξίδι

στο κέντρο σου

Νεράκι απ τη δική σου

πηγή..

Στοργή.. 

Τρυφερότητα..

Σιωπή..

(Έγραψε το Λιλάκι στις 4 Νοέμβρη του 2015)

Πρέπει να πιστέψεις..

Πρέπει να πονέσεις

να πιστέψεις

να παλέψεις

και στο τέλος να μοιραστείς

αυτό που αγαπάς..

Ακόμα κι αν

απόμεινε πια η φωνή σου

ερωτευμένο αηδόνι 

μοναχό.. 

Κι αν άδειασε λες

το στήθος

κι απο τραγούδια

κι απο όνειρα 

Ψυχή μου να θυμάσαι πως

με κάθε πόνο

η αγκαλιά σου μεγαλώνει

Οι αισθήσεις..

Τις πιό πολλές φορές κοιτάζουμε μα δε βλέπουμε..
Ακούμε μα δεν αφουγκραζόμαστε..
Ακουμπάμε αλλά δε νιώθουμε..
Οι αισθήσεις, στο βάθος τους, φυλούν όλη τη μαγεία..

Θέα στο ανείπωτο και
το κλειδί για τις υπεραισθήσεις..
Η απομάγευση του κόσμου είναι 

το κλείσμο της πόρτας στην αγάπη..

Ο καθένας αγαπά..

Ο καθένας αγαπά

όπως το φεγγάρι

που κλείνει μέσα του 

Ο σπάνιος Πέτρος Πανδής τραγουδά Νότη Μαυρουδή και Γιάννη Κακουλίδη..
Απο παλιά ελληνική ταινία, απο κείνες που καθρέφτιζαν πόνους και μικρές ανθρώπινες χαρές και όνειρα. 

Συνειρμικά μου έφερε στο νου τους στίχους του Θωμά Γκόρπα*, στο ποίημά του Αναπόληση:

Θα καταργήσω τον ουρανό, θα καταργήσω τη γη
και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό
κι εσύ 

να περνάς απ’ έξω.

Και τούτο συνειρμικά μου θυμίζει το στιχάκι μου που μελοποίησε ο Νικολής δυο καλοκαίρια πριν..

Κι αν δειλινό, απο έρωτα,

χορέψεις τη ζωή σου

τα χρώματά του βάφουνε

για πάντα την ψυχή σου..

Και όλες μας τις συγκινήσεις.. 

..................................................
*Θωμάς Γκόρπας - Βιογραφικό
(απο το kyklos.wordpress.com)

Ο Θωμάς Γκόρπας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1935. Από το 1954 έζησε στην Αθήνα, από το 1975 έως το 1980 στο Παρίσι, και από το 1990 μοίραζε τον καιρό του ανάμεσα στην Αθήνα και στην Αίγινα. Έκανε μια ντουζίνα επαγγέλματα: εργάτης, λογιστής, παλαιοβιβλιοπώλης, βιβλιοπώλης, επιμελητής εκδόσεων, εκδότης (εκδόσεις Πανόραμα και εκδόσεις Έξοδος), μεταφραστής, κ.α., πριν και μετά τη λεγόμενη δημοσιογραφία (συντάκτης στον Ημερήσιο Τύπο: Ανεξάρτητος Τύπος, Μεσημβρινή, Εξπρές, Νέα Πολιτεία). Ακόμα υπήρξε συντάκτης ή αρχισυντάκτης στα περιοδικά Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, Ρουμελιώτικη Βίγλα, Ο Λογοτέχνης, Η Τέχνη στην Αθήνα, Η Καλλιτεχνική, Πολιτικά Θέματα, Μουσικά Θέματα. Έγραψε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και δίδαξε σε θεατρική σχολή ιστορία λογοτεχνίας και αγωγή του λόγου. Στη δεκαετία του 1950 σύχναζε στο Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας, στη Στοά Μαυρίδη, στο Πατάρι του Λουμίδη και στο Βυζάντιον. Από το 1955 έως το 1967 συμμετείχε σε ομάδες που πρωτοστάτησαν για μια πρωτοπορία στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα εικαστικά, και για την υπεράσπιση του λαϊκού τραγουδιού. Από τους πρώτους που μίλησαν και έγραψαν για τον Καραγκιόζη και το ρεμπέτικο. Το 1979 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Μπιτ στην Όστια της Ρώμης.
Πέθανε στην Αθήνα το 2003.