Αυτό είναι η νοσταλγία : να κατοικείς στο κύμα
και να μην έχεις πατρίδα μες στον χρόνο.
Κ’ οι επιθυμίες αυτό ‘ναι : σιγαλή ομιλία
Της αιωνιότητας με καθημερινές ώρες.
Κ’ η ζωή ΄ναι αυτό : ώσπου από ένα χτες
να βγει η μοναχικότερη απ’ όλες τις ώρες ώρα,
που διαφορετικά απ’ τις άλλες αδερφές της
γελά και μπρος στο αιώνιο μόνο, θα σωπάσει.
ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ
(Μετάφραση: Άρης Δικταίος, Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1987)
..........................................
Το βίντεο με το υπέροχο σόλο του Στέλιου Ζαφειρίου (δίσκος: Η γειτονιά μου, του Μίμη Πλέσσα) απο το κανάλι του Θανάση Μπέμπου στο youtube
150 γρ βούτυρο αγελάδας (το έχουμε αφήσει εκτός ψυγείου για μια ώρα περίπου να μαλακώσει)
4 αυγά
1 κούπα του νες καφέ ζάχαρη
(ή 1 μεγάλο ποτήρι του νερού)
1 και 1/2 κούπα του νες καφέ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
προαιρετικά: λίγη βανίλια
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Πλένουμε καλά τα μανταρινια και τα κόβουμε στα τεσσερα χωρις να βγαλουμε τη φλουδα.
Αφαιρούμε τα κουκούτσια αν υπάρχουν.
Τα βάζουμε στο μουλτι να γινουν πολτος ολα μαζι, φλουδα και σαρκα.
Σ ένα μεγάλο μπώλ ή σε μια λεκανίτσα χτυπάμε τη ζάχαρη με τα αυγά με μιξεράκι, προσθέτουμε το βούτυρο και το χτυπάμε κι αυτό ως να γίνει το μείγμα ομοιογενές.
Στη συνέχεια προσθέτουμε λίγο λίγο το αλεύρι, κοσκινισμένο, εναλλάξ με τον πολτό των μανταρινιών, ανακατεύοντας απαλά με ξύλινη κουτάλα. Όχι μίξερ σ αυτή τη φάση. Είναι σημαντικό να είναι φρεσκοκοσκινισμένο το αλεύρι για να αφρατέψει το μείγμα.
Το μείγμα είναι έτοιμο οταν είναι ομοιογενές και παχύρρευστο.
Το βάζουμε σε φόρμα κέικ, μέτρια σε μέγεθος, βουτυρωμένη και πασπαλισμένη με λίγο αλεύρι
(αφου την πασπαλίσουμε την τινάζουμε ανάποδα να φύγει το περιττό αλεύρι)
Ψήνουμε στους 200 στην αρχη (σε προθερμασμένο φούρνο), στη μεσαία σχάρα, μετα απο ενα τεταρτο χαμηλώνουμε στους 175 βαθμούς
Ψήνουμε γύρω στη μία ώρα. Ανοίγουμε λίγο το φούρνο και βάζουμε ένα μαχαίρι μέσα στη ζύμη, αν βγει 'στεγνό' το κέικ είναι έτοιμο.
(Αν έχει πάρει ήδη αρκετό χρώμα αλλά θέλει κι αλλο χρόνο να ψηθεί στο εσωτερικό καλύπτουμε την επιφάνεια με ένα αλουμινόχαρτο)
Αφού το βγάλουμε αφήνουμε να κρυώσει λίγο και ξεφορμάρουμε. Αναποδογυρίζουμε σε μια πιατέλα και πασπαλίζουμε (προαιρετικά) με άχνη ζάχαρη.
ΥΓ. Λόγω των μανταρινιών, πριν κρυώσει δίνει την αίσθηση του 'υγρού' στο εσωτερικό του, κάτι μεταξύ κέικ και κρέμας. Αφού κρυώσει καλά είναι ομως πολύ δροσερό.
Photo credits: James Aponovich - Clementine with tissue - http://aponovich52.blogspot.gr/2011/04/painting-4-clementine-in-tissue.html
