Κόβω το χαλβά σε κομματάκια, αφαιρώντας την καμένη ζάχαρη (την έφαγε με χαρά ο μπαμπάς μου). Τον κρατάω πάνω σε λαδόκολλα.
Λιώνω τα 2/3 της σοκολάτας σε μπαίν μαρί (ή σε φούρνο μικροκυμάτων)
Αποσύρω απ τη φωτιά. Προσθέτω το υπόλοιπο 1/3 της σοκολάτας σε κομματάκια και ανακατεύω με κουτάλι μέχρι να λιώσει όλή η σοκολάτα.
Τυλίγω τα σοκολατάκια ένα ένα με το χέρι (καλά πλυμένα χεράκια) και τα αφήνω σε μια άλλη λαδόκολλα μέχρι να πήξει καλά η σοκολάτα. (θέλει ώρα, δυο ώρες ίσως, ανάλογα με τη θερμοκρασία του χώρου)
Μ αυτό το τραγούδι θυμάμαι πάντα έναν ξεχωριστό καθηγητή - φροντιστή χημείας και οικογενειακό φίλο, των γονιών μου.. Χαρισματικός δάσκαλος, ευφυής.. Τόσο ευφυής που όλοι ανεξαιρέτως οι μαθητές του το αναγνώριζαν και τον σέβονταν.. Ανήσυχος, χιουμορίστας πάντα.. Περήφανος, και πίσω απ τη λεπτή ειρωνεία του λόγου του έκρυβε μια βαθιά αγάπη για τα 'παιδιά του, που δεν την εκδήλωνε με λόγια ποτέ. Μα τη νιώθαμε στο βλέμμα.
Και μια κρυμμένη θλίψη..
Θυμάμαι ένα βράδυ, στο σαλόνι μας.. έπαιζε ο δίσκος, ο διπλός, του Σταύρου Κουγιουμτζή 'Τα μεγάλα τραγούδια'.. Παρέα, ευθυμία, πειράγματα.. Ενηλίκων.. Μαζί τους κι εγώ, έβαζα τους δίσκους και ρουφούσα δυο σταγόνες ζωής από την εύθυμη συντροφιά τους.. Στην εισαγωγή αυτού του τραγουδιού γύρισε και με κοίταξε.. αν και τα μάτια του κοίταζαν ήδη κάπου αλλού.. βαθιά και μακριά.. "Αυτό το τραγούδι.." μου είπε..
Από τότε δεν υπήρξε μια φορά που να το άκουσα και να μην τον θυμήθηκα..
Έφυγε νέος.. Πάνε χρόνια.. Πολλοί παλιοί μαθητές του περάσαμε σιωπηλά μπροστά του, στην εκκλησία, εκείνη τη μέρα.. Δεν είπαμε πολλά, όπως δεν έλεγε ποτέ κι εκείνος.. Μα είδα πολλά, μόλις βουρκωμένα μάτια. Όπως του ταίριαζε..
Στον κύριο Γιώργο
......................................
Τώρα που θα φύγεις
(Ερμηνεία: Παντελής Θεοχαρίδης - Χορωδία Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Από τη συναυλία-αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή, στο Βασιλικό Θέατρο.)
