Άν κάπου..

..άν κάπου, κι άθελα ακόμα, προκαλέσαμε πόνο
εκεί πάντα χρωστάμε..
...
"Τα «Κορίτσια της συγγνώμης», που μου τα έπαιξε ο Πάνος από το τηλέφωνο -- με ξύπνησε μέσα στα άγρια χαράματα και έκλαιγα εγώ και η γκόμενα που κοιμόταν δίπλα μου νόμιζε ότι είχα τρελαθεί." (Χάρης Κατσιμίχας - συνέντευξη στο περιοδικό Δίφωνο)
..
Το πλήρες βίντεο βρίσκεται στο εξαιρετικό κανάλι του youtube Ξεχασμένα Διαμάντια.
Από το αρχείο της Ελίνας Κωστελέτου.
..
Πρόκειται για ένα απόσπασμα από την εκπομπή «Εδώ και σήμερα» του 1985, την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε και ο δίσκος των αγαπημένων Κατσιμιχαίων : Ζεστά Ποτά.

..και με κυλάει αφρίζοντας..

Ο Γιώργος άγουρος σχεδόν ακόμη.. στα χρόνια του Καλδάρα, του Κουγιουμτζή, του Λοϊζου..
Κι όμως, πιό έτοιμος απ ότι θα ταν ποτέ.. στα δοξασμένα χρόνια που ακολούθησαν..
Η Λίτσα το αηδονάκι.. με τα παραδεισένια σεγόντα.. Που σιγά σιγά θα κυλούσε στο εμπορικό τραγούδι.. κι εκεί όμως σφραγιδούλα σε κάθε ερμηνεία..
Σ ένα τραγούδι βαθύ σαν το πέλαγο..
Και σαν την αγάπη των παιδιών..
Γλυκό..
Χάδι μαζί και δάκρυ..

 Το βίντεο είναι από το πολύ όμορφο κανάλι της Λίνας στο youtube.

https://www.youtube.com/channel/UCGKUFEpFRe8Xj5inMN8_wDQ

Άπλωσε το χεράκι σου..

Στις 4 Μαϊου του 1988, στο θέατρο Παλλάς, ο Γιώργος Νταλάρας και η Δήμητρα Γαλάνη τραγούδησαν στη μεγάλη συναυλία/ μουσική παράσταση του Σταύρου Ξαρχάκου.

Λίγο αργότερα, τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, μια επιλογή με τραγούδια απο την παράσταση κυκλοφόρησε σε cd , δίπλο βινύλιο και κασέττες.

Το συγκεκριμένο τραγούδι δε μπήκε στο δίσκο. Κι ας είναι μια μεγάλη ερμηνεία.

Η μελωδία, οικεία κι αγαπημένη, έχει ακουστεί στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου Το ταξίδι (1962), και στην ταινία Διπλοπενιές (1966). Το τραγούδι Έξω φυσάει και βρέχει, πρωτοτραγουδήθηκε απο το Σταμάτη Κόκοτα το 1968, στο δίσκο του Σταύρου Ξαρχάκου Χρώματα.

Οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου, εντυπωσιακοί μέσα στη λιτότητά τους, με δυο λόγια στέλνουν το μήνυμα κατευθείαν στην καρδιά.

"Αφού μιλας για χωρισμό ας χωριστούμε απόψε

άπλωσε το χεράκι σου και τη ζωή μου κόψε

Φύγε λοιπόν και μην κοιτάς το δάκρυ μου που τρέχει
μα πάρε την ανάσα μου, έξω φυσάει και βρέχει.."

Εκεί..

"Εκεί" λέγανε
οι πρόσφυγες παππούδες.

Δυο συλλαβές μονάχα
και μετά σιωπή.

Καθώς το βλέμμα χανόταν
σ' αγαπημένους τόπους
μέσα τους, εκεί βαθιά.

"Εκεί" και σήμερα
βαθιά μου αν ψηλαφήσω

ουλή μνήμης προγονικής
που δακρύζει ακόμη.

'Εγραψε η Βασιλική στις 10 Δεκεμβρίου 2013.

Κάποιες ιδέες ενώνουν..

Κάποιες ιδέες ενώνουν τους ανθρώπους.
Υμνούν την ελευθερία, την ισότητα, το δίκαιο

και άλλες σπέρνουν το μίσος, την μικρότητα, το διχασμό.

Τιμή είναι μόνο να πεθαίνεις
για τις πρώτες.

Μα οι νεκροί είναι όλοι
περίεργα ίσοι πιά.

Κι απ το ακίνητό τους στήθος
σηκώνονται, σα στεναγμός,
δυο λέξεις μόνο:

Αχ Ζωή..

(Έγραψε η Βασιλική στις 6/11/2013)