Μια αδιόρατη μεταξωτή κλωστή

Θυμάμαι..
τότε που μιλούσαμε τη γλώσσα των πουλιών..
πώς ευωδιάζει η ευγνωμοσύνη..
Θυμάμαι..
έναν αναστεναγμό πίσω απ τη γερτή πόρτα,
ένα περήφανο, ταξιδεμένο βλέμμα..
μια αδιόρατη, μεταξωτή κλωστή
που κανείς μας δεν ήθελε να κόψει
Θυμάμαι..
Σουρουπώνει..
Θυμάμαι..
(στίχοι: Βασιλικούλα)

....................
Κάθε κήπος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Λατέρνα: Νίκος Αρμάος

Στο θολωμένο μου μυαλό..

"..Φταίει το πάθος του τρελλού

του θολωμένου μου μυαλού.."

Αληθινά τραγούδια, για αληθινούς ανθρώπους..

......................

Ένα μεγάλο τραγούδι, σφραγισμένο απ το Στέλιο Καζαντζίδη.

Κι όμως, μια ακόμα ερμηνεία - διαμαντάκι. Από το Γιώργο Σακελλαρίου, όταν ήταν ακόμα ένα από τα μέλη της Οπισθοδρομικής Κομπανίας.

...............

Στίχοι:   Άκης Πάνου

Μουσική:   Άκης Πάνου

1η εκτέλεση:Στέλιος Καζαντζίδης    

Στο θολωμένο μου μυαλό

ο κόσμος είναι μια σταλιά, 

κάτι σκιές απ’ τα παλιά

και κάποιο πάθος μου τρελό.

Και κάποιο πάθος μου τρελό, 

στο θολωμένο μου μυαλό.

Το θολωμένο μου μυαλό

μ’ έχει προδώσει προ πολλού, 

του λέω αλλού και τρέχει αλλού, 

με κάνει και παραμιλώ.

Με κάνει και παραμιλώ, 

το θολωμένο μου μυαλό.

Του θολωμένου μου μυαλού

τους εφιάλτες τραγουδώ, 

κι αν σας επίκρανα ως εδώ, 

φταίει το πάθος του τρελού.

Φταίει το πάθος του τρελού, 

του θολωμένου μου μυαλού.

Επτά λέξεις..

Φεύγουν οι άνθρωποι.. Με θόρυβο ή σιωπηλά.. Στα συντρίμμια ενός ακριβού αμαξιού ή σε ένα απρόσωπο κρεβάτι νοσοκομείου (καμιά φορά ούτε καν σ αυτό..).

Επτά λέξεις.. ο στίχος, από την νεκρώσιμη ακολουθία.. "Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω το θάνατο." Ίσως κάνουμε τόση φασαρία ακριβώς για να μην εννοήσουμε..

Πήγα πριν λίγα χρόνια σ ένα κοιμητήριο, στον τάφο ενός ανθρώπου της καρδιάς μου. Φροντισμένος ο τάφος, μαρμάρινος, καθαρός, φρέσκα λουλούδια, καντηλάκι αναμμένο.. Με την αγαπημένη του κάναμε τον μικρό κύκλο, πίσω απ το σταυρό είχε σκαλιά, προς ένα μικρό υπόγειο, κατεβήκαμε.

Ένα επί ένα, αριστερά και δεξιά απ τα σκαλιά δυο τσιμεντένιοι τοίχοι. Ακούμπησε τα χέρια η γλυκιά μου, στον έναν τοίχο. Έκλεισε τα μάτια. "Εδώ καλό μου." μου είπε.. Πίσω από κείνο τον τοίχο ήταν ο άνθρωπός της.. Ό,τι απέμεινε.

Νομίζω η αλήθεια δεν είναι στα λουλούδια, στα μάρμαρα, στα λόγια ακόμα. Καλά είναι και τούτα, ό,τι βοηθά τον άνθρωπο να κάνει σιγά σιγά τη μετάβαση προς το αναπότρεπτο, να το δεχτεί κάποτε, είναι καλό.. Μα η αλήθεια νομίζω είναι ένας γυμνός τσιμεντένιος τοίχος. Και το ανείπωτο πίσω απ αυτόν..

Μέσα Θάλασσα..

ΜΕΣΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μέσα θάλασσα, μέσα θάλασσα,
και στην έλλειψη βαρύτητας του βυθού
εκεί που τα όνειρα βγαίνουν αληθινά,
ενώνονται δύο θελήσεις
για να εκπληρώσουν μία ευχή.

Ένα φιλί βάζει φωτιά στη ζωή
με μιαν αστραπή κι έναν κεραυνό
και σε μία μεταμόρφωση
το σώμα μου δεν είναι σώμα μου πια,
διεισδύει, λες, στο κέντρο του σύμπαντος

Το πιο παιδικό αγκάλιασμα
και το πιο αγνό φιλί
μέχρι να καταλήξουμε να γίνουμε
μία και μοναδική ευχή:

Το βλέμμα σου και το βλέμμα μου
σαν μια ηχώ να επαναλαμβάνουν,
δίχως λόγια:
πιο βαθιά, πιο βαθιά
από τα πάντα πιο μακριά
μέσα από το αίμα και μέσα από τα κόκαλα.

Αλλά πάντα ξυπνώ
και πάντα θέλω να είμαι νεκρός
για να συνεχίσω, με τα χείλη μου
πιασμένα στα δίχτυα των μαλλιών σου..

MAR ADENTRO

Mar adentro, mar adentro,

y en la ingravidez del fondo

donde se cumplen los sueos,

se juntan dos voluntades

para cumplir un deseo.

Un beso enciende la vida

con un relampago y un trueno,

y en una metamorfosis

mi cuerpo no es ya mi cuerpo;

es como penetrar al centro del universo:

El abrazo mas pueril,

y el mas puro de los besos,

hasta vernos reducidos

en un unico deseo:

Tu mirada y mi mirada

como un eco repitiendo,

sin palabras:

mas adentro, mas adentro,

hasta el mas alla del todo

por la sangre y por los huesos.

Pero me despierto siempre

y siempre quiero estar muerto

para seguir con mi boca

enredada en tus cabellos.

 

Ramón Sampedro

(Μετάφραση: Λιλάκι) 

Το πιό εύθραυστο είναι εκείνο που αντέχει..

“Lo más frágil es lo que dura”:

“y ves que es lo más hondo
de tu vivir un poco
de eso que llaman nada
tantas gentes sensatas:
un olor de azahar,
aire. Hubo algo más?”

Luis Cernuda

Το πιό εύθραυστο είναι εκείνο που αντέχει

"..και βλέπεις πως το πιό βαθύ

της ζωής σου είναι μια σταγόνα

απο κεινο που ονομάζουν 'τίποτα'

τόσοι λογικοί άνθρωποι..

Μια ευωδιά απο άνθη πορτοκαλιάς, 

αέρας. Υπήρχε ποτέ τίποτα περισσότερο;'

(μετάφραση: Λιλάκι)