..και δυο κρινάκια τ’ Απριλιού..

Με το μαγικό μπουζούκι του Λάκη Καρνέζη. Από το LP 7 Danses Grecques (Επτά Ελληνικοί Χοροί), μουσική που χρησιμοποιήθηκε στην παράσταση του Maurice Bejart Θάλασσα (Mare Nostrum). Η σύνθεση έγινε το 1977 (Danses Grecques - Σουίτα Μπαλέτου για σόλο μπουζούκι και ορχήστρα) και την αφιέρωσε στον Maurice Bejart το 1980. Το αρχικό LP κυκλοφόρησε το 1978 ενώ η παράσταση του Μπεζαρ, έκανε πρεμιέρα στο City Center της Νέας Υόρκης στις 3 Οκτωβρίου του 1983 Ροδιά Τετράκλωνη Μουσική Μίκης Θεοδωράκης Μπουζούκι Λάκης Καρνέζης Μπάσο: Βαγγέλης Παπαγγελίδης, Φλάουτο: Μάνος Αβαράκης, Κλασική Κιθάρα: Σταύρος Παπαδόπουλος, Πιάνο: Βάνα Μαγαφά, Κρουστά: Σάκης Παλιοθόδωρος, Ηλεκτρική Κιθάρα: Κώστας Στρατηγόπουλος. Οι στίχοι είναι του Πάνου Κοκκινόπουλου. Αχνά χαράματα, σιγά σαν τρεμοπαίζει η Πούλια θα μαραθούν τα γιασεμιά θα μαραθούν τα γιούλια. Μα εσύ θα είσαι μοναχή γερμένη στο περβάζι και θα θωρείς τη χρυσαυγή τα πέπλα της ν’ αλλάζει. Ροδιά μου εσύ τετράκλωνη στολίδι της αυλής μου ανάπαυση της προσμονής νεράκι της πληγής μου. Θα `ρθείς στο σπίτι μας ξανά μ’ εμέ να σμίξεις πάλι και δυο κρινάκια τ’ Απριλιού να βάλεις στ’ ανθογυάλι. Στα χέρια μου σε σήκωσα σ’ ανύψωσα ως τ’ αστέρια και σμάρια να φτερούγισαν στα στήθια περιστέρια. Με της χαράς το ξύπνημα με της φυγής τον πόνο κι από τα τότε καρτερώ το γυρισμό σου μόνο. Ροδιά μου εσύ τετράκλωνη στολίδι της αυλής μου ανάπαυση της προσμονής νεράκι της πληγής μου. Θα `ρθείς στο σπίτι μας ξανά μ’ εμέ να σμίξεις πάλι και δυο κρινάκια τ’ Απριλιού να βάλεις στ’ ανθογυάλι.

Η αλήθεια είναι ψίθυρος..

Το καλό του άλλου

ίσως και να ναι έξω απ τα όρια

του νου μας

Συνήθως είναι.

Εμείς να προσέχουμε τη χειρονομία

τη λέξη

το τραχύ μέσα μας 

που το περνάμε για δίκιο

Ή για γνώση.

Η αλήθεια είναι ψίθυρος

κι ακούγεται μόνο στη σιωπή.

Το ψωμί είναι στο τραπέζι

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Νίκος Οικονομίδης

La soglia

Από 45άρι του 1970, στην Ιταλία, η Ειρήνη Παππά τραγουδά la soglia, μεταγραφή του: "Το ψωμί είναι στο τραπέζι" (όπου οι στίχοι ήταν του Ιάκωβου Καμπανέλλη.) 
Οι ιταλικοί στίχοι εδώ είναι της Audrey Nohra Stainton, πολύ παραγωγικής ιταλίδας στιχουργού, που έγραψε κυρίως στίχους σε τραγούδια ταινιών σημαντικών σκηνοθετών, όπως του Σέρτζιο Λεόνε, του Ένιο Μορικόνε, του Όρσον Ουέλς.. Συνεργάστηκε επίσης και με το Σέρτζιο Εντρίγκο, (μεγάλο Ιταλό τραγουδιστή των δεκαετιών 60-70), το Λουίς Μπακάλοφ και άλλους πολλούς.. Και βέβαια με το Μίκη Θεοδωράκη..
Εδώ λοιπόν, στο ιταλικό δισκάκι της Polydor των 7 ιντσών, και σε ενορχήστρωση C. Fabi η Ειρήνη Παππά τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη στα Ιταλικά. Στη  πίσω πλευρά του δισκακίου ο Ζωρζ Μουστακί τραγουδούσε ένα δικό του τραγούδι, το Requiem Per Chissa' Chi, σε στίχους Bruno Lauzi.

La soglia, δίσκος 45 στροφών του 1970
Μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Audrey Nohra Stainton
Ερμηνεία: Ειρήνη Παππά

Φαγιούμ

"..Τὸ βλέμμα τῶν Φαγιοὺμ σοῦ φανερώνει πιὸ ζωντανοὺς τοὺς πεθαμένους, ποὺ διψοῦν τὴ ζωή, ἀπὸ τοὺς ζωντανοὺς ποὺ δὲν τὴν ὑποψιάζονται.
Σοῦ κάνουν συντροφιὰ καὶ σοῦ μιλοῦν ἐν σιγῇ οἱ ἀπόντες. Σὲ ξυπνοῦν στὴ ζωὴ οἱ ἀπ᾿ αἰῶνος κεκοιμημένοι.
Οἱ ἄνθρωποι τῶν Φαγιούμ, ἐνῷ δὲν περιφρονοῦν τὴν πρόσκαιρη ζωή, προτιμοῦν καὶ ὁραματίζονται τὴν αἰωνιότητα. Εἶναι φροντισμένοι στὴν ἐμφάνιση, στολισμένοι, καλοχτενισμένοι καὶ συχνὰ στεφανωμένοι· ἕτοιμοι γιὰ μία ἱερὴ ἑορτή, ποὺ τελικὸ σκοπὸ ἔχει τὴν ἐπιτυχία τῆς αἰώνιας ζωῆς.
Ὅλος ὁ ἀνθρώπινος μακρόσυρτος πόνος ἐκβάλλει, σὰν τὰ νερὰ τοῦ Νείλου, στὶς μορφὲς αὐτές. Καὶ μέσα στὴν ἄβυσσο τοῦ πόνου λάμπει τὸ φῶς τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς προσμονῆς. Λάμπει ἡ αἰωνιότητα ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὰ βάθη τῆς πρόσκαιρης, ἀλλὰ προσωπικὰ ἀνεπανάληπτης ζωῆς.
Ἔτσι σοῦ πληγώνουν τὴν καρδιὰ καὶ σὲ παρηγοροῦν μακάρια. Σὲ φέρνουν σὲ ἐγρήγορση, γιὰ νὰ δεῖς τὴν τραγικότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ὡραιότητα τῆς ζωῆς. .."

(Ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης, ο σύνδεσμός με όλο το κείμενο εδώ: 

Πού πας με ψεύτικα όνειρα..

Η ιστορία μιας Χώρας μέσα σε λίγα λεπτά..

κι ένας συγκλονιστικός Θανάσης Βέγγος

Γράφει η χρήστης στο youtube..

Για μένα η πιο συγκλονιστική στιγμή του Θανάση Βέγγου... Η σκηνή που σέρνει το καρότσι με τους νεκρούς στην ανηφόρα, το ύφος του, το βουβό κλάμα κρατώντας στα χέρια το νεκρό παιδί μπροστά στην εκκλησιά, το βλέμμα του... "Καιρός να δεις"... Αυτό το βλέμμα, μου έδειξε δρόμο ζωής. Από την σπονδυλωτή ταινία "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας" (1976) "Γιατί χαίρεται ο κόσμος" του Ντίνου Κατσουρίδη "7 χρόνια γύψος" των Πάνου Γλυκοφρύδη, Λ. Αντωνάκου Σου είπαν ψέματα (Καιρός να δεις) - Μαρία Φαραντούρη, Αντώνης Καλογιάννης στίχοι, μουσική: Μίκης Θεοδωράκης από τον δίσκο "Θεοδωράκης διευθύνει Θεοδωράκη νο2" 1971, 1974, 1994 ("Romancero Gitan", "Τα τραγούδια του Αντρέα", "Μυθιστόρημα Μυθολογία") Σου είπαν ψέμματα πολλά, ψέμματα σήμερα σου λένε ξανά κι αύριο ψέμματα ξανά θα σου πουν, ψέμματα σου λένε οι εχθροί σου μα κι οι φίλοι σου, σου κρύβουν την αλήθεια. Ψεύτικη δόξα σου τάζουν οι ψεύτες μα κι οι φίλοι σου με ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν, πού πας με ψεύτικα όνειρα; πού πας με ψεύτικα όνειρα; Καιρός να σταματήσεις, καιρός να τραγουδήσεις, καιρός να κλάψεις και να πονέσεις, καιρός να δεις.

  

Η αγκαλιά της Μητέρας

Η αγκαλιά της Μητέρας ελπίδα και παρηγοριά βάλσαμο γλυκό και σκέπη παντοτινή. ..............................................

Το ψωμί είναι στο τραπέζι Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Λατέρνα: Νίκος Αρμάος Οι εικόνες είναι αγιογραφίες της Παναγίας, οι οποίες βρίσκονται στο Άγιο Όρος.

Ένα φως στο κατώφλι..

Ένα 45άρι του Μίκη, από το 1970, με την Ειρήνη Παππά να τραγουδά, στα Ιταλικά για κείνο το φως στο κατώφλι του σπιτιού που περιμένει.. Τον πεινασμένο, τον πονεμένο, τον πρόσφυγα.. Το διαβάτη, το Χριστό και το ληστή..
Οι φωτογραφίες μιλούν.. Όπως τα μάτια..
"να θυμάσαι πως υπήρξα έμψυχο ον.." είχε γράψει ο Σπύρος Τσακνιάς..
Κι ο Πυθαγόρας είπε, στη Μικρά Ασία του Απόστολου Καλδάρα,: "..κι απ το θάνατο ακόμα πιό πικρή είσαι προσφυγιά.."

Ό,τι έχει κρυστάλλινη ψυχή..

Ό,τι έχει κρυσταλλινη ψυχή 

να κρατάς

Χέρια που ξέρουν να χαϊδεύουν

Μάτια που κοιτούν μέσα στα μάτια

Χείλη που κρατησαν τη δροσιά

της αλήθειας

Ό,τι έχει διάφανη ψυχή 

να κρατάς

Ζωή που κυλά μές στη ζωή σου

Νεράκι καθαρό απ την πηγή

Κι αδυναμία που δεν κρύβει ποτέ

το πρόσωπό της

Ράγισμα στο βλέμμα

Φωνή που κόσμους τραγουδά

Ό,τι έχει ψυχή

να κρατάς

Δωσ' του αγάπη μου να πιεί..

"..Χτες το βράδυ πήγαμε στο Μέγαρο Μουσικής για να παρακολουθήσουμε μια εκδήλωση προς τιμήν του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Αγαπάω τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά, λόγω της φιλικής μου σχέσης μ’ έναν δικό του άνθρωπο, είχα την τιμή να του σφίξω το χέρι δυο φορές. Και μια χτες, τρεις. Δεν είναι μόνο τα θεατρικά του έργα, δεν είναι οι στίχοι που έγραψε, δεν είναι η απίστευτη ζωή του – είναι που όλα αυτά τα βλέπεις στα μάτια του. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έχει τα πιο όμορφα μάτια που έχω δει στη ζωή μου. .."

http://pitsirikos.blogspot.gr/2006/09/blog-post_12.html¨

Το ψωμί είναι στο τραπέζι
το νερό είναι στο σταμνί
το σταμνί στο σκαλοπάτι,
δώσε του ληστή να πιει.

Το ψωμί είναι στο τραπέζι
το νερό είναι στο σταμνί
το σταμνί στο σκαλοπάτι,
δώσε του Χριστού να πιει.

Δώσε μάνα του διαβάτη,
του Χριστού και του ληστή
δώσε μάνα να χορτάσει,
δώσ’ του αγάπη μου να πιει.

Ο δικός μας Άνθρωπος..

Στο βίντεο που ακολουθεί, ένας συγκλονιστικός Θανάσης Βέγγος, απο την ταινία "Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας" του 1976..

«Το Βέγγο τον γνώρισα στο Μακρονήσι. Ήμουνα σ' ένα βουνό επάνω και προσπαθούσα να στήσω ένα αντίσκηνο να κοιμηθώ, ανάμεσα στη μάζα του λόχου, στα τέσσερις χιλιάδες αντίσκηνα παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ανάμεσα σε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, τρομαγμένους και κουρασμένους. Πήγα στην κορυφή του βουνού, με την ευλογία της διοίκησης, να στήσω τη σκηνή μου και τη ζωή μου. Κι εκεί που καθόμουνα και χάζευα και κοίταζα πως ν' αρχίσω, μόνος τελείως, μ' ένα αντίσκηνο πεταμένο χάμου, μ' ένα σκεπάρνι και με πασσάλους, βλέπω μια σιλουέτα περίεργη, μέσα σ' αυτές τις φοβερές χλαίνες που μας δίνανε, τις βρώμικες, ξεσκισμένες. Καταφθάνει, κουβαλώντας σανίδια από κιβώτια κι ένα σφυρί. Έφτιαξε κάτι, μια κατασκευή, ένα επίπεδο με τις σανίδες, και μου λέει ξαφνικά: 'Συναγωνιστή -ευλογημένη λέξη, που τελικά έχει γίνει ρετσινιά- συναγωνιστή, θα πεθάνεις', λέει. 'Το βράδυ κάνει κρύο. Βάλε την κουβέρτα σου πάνω στα σανίδια.. Λέω: 'Εσένα τι σε νοιάζει αν πεθάνω εγώ; Κι εσύ θα πεθάνεις'. Ούτε γέλασε καν ούτε και δε γέλασε. Πήρε τη διαλυμένη σκηνή κι άρχισε να τη στήνει μέσα στους πασσάλους της. Τον χάζευα, σκεφτόμουνα πως αυτός ή τρελός είναι ή άγιος. Τέλος πάντων, το ίδιο κάνει. Έκανα διάφορες σκέψεις, αφηρημένος και κουρασμένος, αλλά έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με το Βέγγο.»

 Νίκος Κούνδουρος

«O μόνος υπέροχος χωροφύλακας που είδε στη ζωή του, ο μόνος που να μην κρατά όπλο, αλλά λουλούδι, ήταν ο Βέγγος, στην ταινία "Μανταλένα"».

Ντίνος Δημόπουλος

«Μία φορά είδα τον Θανάση θυμωμένο. Όταν γυρίζαμε μια ταινία, τη "Μυρτιά", εμπνευσμένη από ένα τραγούδι που μας είχε προσφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης. Ηταν μαζί μας και η Γκέλυ Μαυροπούλου. Κάποιος μας έφερε ζωντανά περιστέρια κι άρχισε να τα σκοτώνει μπροστά στα μάτια μας. Πετάχτηκε ο Θανάσης, τον έπιασε από τον γιακά και τον σήκωσε ψηλά με το ένα χέρι αυτόν τον άντρακλα! Του φώναξε "κάθαρμα, εγώ πηγαίνω και ταΐζω τα ζωντανά κι ήρθες να τα σκοτώσεις, εγκληματία!...».

Κώστας Κακκαβάς

..................................

Για τη γυναίκα του Ασημίνα (απόσπασμα απο συνέντευξη στη Μαρία Κατσουνάκη, στην Εφημερίδα Καθημερινή στις 01/11/2009)

Πόσα χρόνια είστε μαζί;
45...
Πώς είπατε; Διορθώνει η κυρία Ασημίνα. Πενήντα δύο, παρακαλώ! Από τα 19 μου.


Πώς γνωριστήκατε;
Της πήγαινα πάγο στο σπίτι. Δούλευα σε γαλακτοπωλείο. Ανέβαινα το λόφο Σκουζέ με 100 χιλιόμετρα. Πιστέψτε με! Με τον πάγο στο χέρι. Η μία πόρτα άνοιγε, η άλλη έκλεινε. Είστε πολύ καλή, της έλεγα. Μακάρι να ήταν όλες οι πελάτισσες σαν κι εσάς.


Τι σας συγκίνησε πάνω του; Απευθύνομαι στη σύζυγο.
Τα ωραία πράσινα μάτια του. Η λάμψη από ευγένεια, καθαρότητα και καλοσύνη που εξέπεμπαν...
Ε, και τρέλα! Μια δόση τρέλας, υπήρχε, χαμογελάει ο Θ. Βέγγος.


Μισό αιώνα στον χώρο του θεάματος. Οι συνάδελφοί του σχολιάζουν την τόση εντιμότητα και αφοσίωσή του στην οικογένεια σχεδόν ως παραδοξότητα. Γι' αυτό και η ερώτηση «τι ρόλο έπαιξαν οι γυναίκες στη ζωή σας», απλώνει ένα ανεπαίσθητο κόκκινο στο πρόσωπό του.
Είμαστε 52 χρόνια μαζί. Μιλάμε για λατρεία.


Ναι, αλλά ασκείτε και ένα επάγγελμα που, ας πούμε ότι, δεν βοηθάει τις μακροχρόνιες σχέσεις, επιμένουμε.
Έχετε δίκιο. Αλλά για μένα ήταν αυτονόητο ότι θα περάσω με τη Μίνα. Δεν προλάβαινα κιόλας!

.....................................

Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το 1927. Κατάγεται από τα Θολάρια της Αιγιάλης από την πλευρά της μητέρας του Ευδοκίας, του γένους Ιωάννη Σμυρνή. Η γιαγιά του η Μαρουλιώ ήταν πρακτική μαία στα Θολάρια της Αμοργού (Τα στοιχεία καταγωγής προέρχονται από την έκδοση «Επιφανείς Αμοργίνοι» 1983 του Συνδέσμου Αμοργίνων). Ηταν το μοναχοπαίδι του κυρ Βασίλη και της κυρα-Ευδοκίας που κατάφεραν να δώσουν στον Θανάση μόνο τις εγκύκλιες σπουδές. Ο πατέρας Βέγγος, υπάλληλος στο εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρίας στο Φάληρο, αγωνίστηκε επί Κατοχής για να το σώσει από την ανατίναξη που σχεδίαζαν οι Γερμανοί ­ οι μαρτυρίες λένε πως το εργοστάσιο σώθηκε χάρη στις προσπάθειες αυτού ακριβώς του ανθρώπου, ο οποίος στη συνέχεια απολύθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των αριστερών φρονημάτων του. Αλλά και ο Θανάσης αντιμετώπισε την εκδικητικότητα του κράτους: βρέθηκε στη Μακρόνησο, το κολαστήριο και τόπο μαρτυρίου για χιλιάδες αριστερούς φαντάρους αλλά και πολίτες.

Τάσος Κατράπας, Νίκος Κούνδουρος, Θανάσης Βέγγος.
Μακρόνησος 1949

Εκεί, στον κατ' ευφημισμόν «νέο Παρθενώνα», ο νεαρός Θανάσης βίωσε τον εξευτελισμό, έμαθε να υπομένει, υιοθέτησε την αξιοπρέπεια ως στάση ζωής και ταυτόχρονα γνώρισε τη συντροφική αλληλεγγύη. Εκεί επίσης συνδέθηκε φιλικά με τον Νίκο Κούνδουρο, τον άνθρωπο που θα άλλαζε την πορεία της ζωής του.
Ηταν το 1953 όταν τον κάλεσε ο Κούνδουρος να παίξει στη «Μαγική πόληι», την πρώτη ταινία της καριέρας του: υποδύεται τον πωλητή λεμονιών στη λαχαναγορά, μέλος μιας παρέας νεαρών βιοπαλαιστών. Ο ήρωας λέγεται Θανάσης ; ο Βέγγος παίζει τον εαυτό του ;, όνομα που θα τον ακολουθεί στη συνέχεια σε πολλές άλλες ταινίες και θα μπαίνει αργότερα και στους τίτλους των ταινιών του («Ο Θανάσης, η Ιουλιέτα και τα λουκάνικα», «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;», «Θανάση, πάρε τ' όπλο σου», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση», «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας» κτλ.), όταν βέβαια δεν μπαίνει το επώνυμό του («Είναι ένας τρελός τρελός Βέγγος», «Δόκτωρ Ζι-Βέγγος», «Ενας Βέγγος για όλες τις δουλειές»).

Στον «Δράκο», τη δεύτερη ταινία του Κούνδουρου, ο Βέγγος υποδύεται τον μπάρμαν σε ένα κέντρο διασκέδασης, ο οποίος είναι συγχρόνως και μπράβος του αρχηγού μιας συμμορίας απατεώνων. Εκεί θα φάει τις τρεις πρώτες θεαματικές φάπες, που θα ανοίξουν τους ασκούς της σφαλιάρας η οποία καταδιώκει τον Θανάση Βέγγο σε ολόκληρη την κινηματογραφική σταδιοδρομία του. Ετσι ο εκφραστικός ηθοποιός με τη φαλάκρα, το συμπαθητικό πρόσωπο, την αβέβαιη έκφραση, μπήκε δυναμικά στον χώρο του κινηματογράφου, χωρίς να έχει προϋπηρεσία στο θέατρο. Ηταν ένας ερασιτέχνης που για να επιβιώσει έκανε ένα σωρό δουλειές ­ κυρίως του φροντιστή σε ταινίες ­, δουλειές κοπιαστικές, επίπονες και γλίσχρα αμειβόμενες. Στη συνέχεια πήρε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος, γράφτηκε στο σωματείο, έπαιξε στο θέατρο και πήρε σημαντικότερους ρόλους. Μολονότι συμμετείχε σε αρκετές ενδιαφέρουσες και ονομαστές ταινίες («Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, «Ο Μιμίκος και η Μαίρη» του Γρηγόρη Γρηγορίου, «Ο Ηλίας του 16ου» του Αλέκου Σακελλάριου, «Μανταλένα» του Ντίνου Δημόπουλου, «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασσέν, «Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ» του Ροβήρου Μανθούλη, «Ησυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη, «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Το αίνιγμα» του Γιάννη Σολδάτου), ως κινηματογραφικός τύπος καθιερώθηκε από άλλες κωμικές παραγωγές όπου ενσάρκωνε τον μέσο Ελληνα: τον φουκαρά, τον γκαφατζή, τον αγαθό, τον περιδεή, τον αγχωμένο, τον κυνηγημένο, αλλά και τον καπάτσο.

Αυτό το παιδί για όλες τις δουλειές διαμόρφωσε έναν μοναδικό λαϊκό κινηματογραφικό ήρωα, ολοκληρωμένο και αναγνωρίσιμο, με σταθερά χαρακτηριστικά. Ο Βέγγος, δημιούργημα της ανάγκης για ρεαλιστική απεικόνιση του σύγχρονου Αθηναίου, στο πλαίσιο της φαρσοκωμωδίας, κινηματογραφικού είδους που συγκινούσε πλατιά στρώματα του ελληνικού λαού, ερμήνευσε τον άνεργο, τον πολυτεχνίτη και ερημοσπίτη, τον τίμιο και εργατικό, τον αμήχανο και πολυμήχανο, που κάνει κάθε είδους δουλειά για να επιβιώσει. Σε αυτή την προσπάθειά του μετατρέπεται σε μια αεικίνητη φιγούρα, έναν κλόουν, έναν έλληνα Σαρλό, ή καλύτερα στον Καραγκιόζη αυτοπροσώπως. Ωστόσο η φαρσοκωμωδία δεν είναι ρεαλιστική, ξεφεύγει από τα όρια της πραγματικότητας, και ο Βέγγος βρίσκει την ευκαιρία να εισέλθει σε αυτήν ως υπερρεαλιστικό στοιχείο, να παλέψει με την πείνα και την ανασφάλεια, να φέρει τον κόσμο πάνω κάτω. Για να το επιτύχει αυτό στην εντέλεια έπρεπε να περάσει στη σκηνοθεσία, μα και στην παραγωγή των ταινιών του (κάτι που τον οδήγησε σε οικονομική καταστροφή), ώστε να ενσαρκώσει το όραμά του, το όραμα της απόλυτης ελευθερίας, να υπερβεί τις συμβάσεις, «να χτίσει τη δική του Οκτάνα», σύμφωνα με τον Σολδάτο.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ Από το ΒΗΜΑ, 03/12/2000

..........................................

"Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα. Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα".

Θανάσης Βέγγος

..τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;

..Σχέδια που εγκαταλείπουμε.Αποφάσεις που φοβηθήκαμε να πάρουμε.
Προσδοκίες των άλλων απο εμάς που τις τροφοδοτήσαμε κι ας ξέραμε τι επικίνδυνο ήταν.
Δικές μας απαιτήσεις απ’τους άλλους, ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα και τη δική μας υστεροβουλία.
Ανθρωποι που συναντήσαμε μια νύχτα, μα που το βλέμμα τους όρισε πια για πάντα τη ζωή μας.
Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που οταν ήρθε η ώρα δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή.
Ερχονται όλα κάποτε μαζεμένα.
Μέσα σε μια στιγμή...εκεί που ανεβαίνεις ανύποπτος μια σκάλα ή απλώνεις το χέρι στο σκοτάδι ψάχνοντας για το φώς.
Μονάχος σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο ή μέσα στο πλήθος και τα φώτα.
Που να πας τότε; Που να κρυφτείς;
Τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;..

(Τάσος Λειβαδίτης - Καντάτα , Κέδρος 1960)

(Το βίντεο απο το κανάλι https://www.youtube.com/user/konstantakopoulos1?feature=watch στο youtube..)

Αυτό το κομμάτι..

                      

Αυτό το κομμάτι που το λέμε καρδιά

είναι το χέρι του Θεού 

την ώρα που μας καταστρέφει.

                                

(Τάσος Λειβαδίτης - Η ώρα των αχθοφόρων)

(Παράπονο: Στίχοι: Δ.Χριστοδούλου Μουσική: Μ.Θεοδωράκης

ερμηνεύει ο Γιάννης Μπέζος.

Οι εικόνες Φαγιούμ προέρχονται απ την ιστοσελίδα: www.portraits.fayoum.free.fr/ )

  

.σαν Ουρανός..

..σαν Ουρανός

______________

Εκείνος ήταν μόνος

Στίχοι και μουσική : Μίκης Θεοδωράκης
________________________________


Εκείνος ήταν μόνος μες στα πλήθη
εκείνος ήταν μόνος στο κελί
γι' αυτόν αργά τραγούδησες
πολύ αργά πολύ αργά πολύ αργά..

Εκείνος δεν ακούει τη φωνή σου
η αγάπη σου είναι νεκρή γι' αυτόν
είναι νεκρά τα λόγια κι οι λυγμοί σου
αργά η μνήμη αργά και το φιλί σου..
πολύ αργά πολύ αργά..

Εκείνος ήταν ήρεμος κι ωραίος
κι εσύ σπαράζεις μόνος κι ορφανός
εκείνος ήταν δίκαιος κι απέραντος
σαν ουρανός σαν ουρανός..

Κι εσύ φωνάζεις τώρα τ' όνομά του
στο αίμα τού ορκίζεσαι μ' οργή
περίμενε στην ώρα του θανάτου
σαν τη βροχή μας φεύγει τώρα το παιδί
σαν τη βροχή σαν τη βροχή.
_________________________
________________________________________

­_______

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στη Γλυφάδα το 1939.
Ηταν ο δεύτερος στη σειρά γιος του αξιωματικού του στρατού ξηράς
Βασιλείου Παναγούλη και της Αθηνάς Κακαβούλη
με καταγωγή από το Σύβρο Λευκάδας.
Μεγάλωσε στη Λευκάδα και στην Αθήνα..

[..]

Ο ίδιος απολογούμενος στο Στρατοδικείο θα πει:

«Η ανάκρισις ήρχισε κλιμακουμένη από της περιοχής των γρονθοκοπημάτων, των εγκαυμάτων, της φάλαγγος και των ραυδισμών μέχρις και της περιοχής των σεξουαλικών βασανιστηρίων. Δεν αποδέχομαι την βίαν ως μέσον ούτε την πολιτικήν δολοφονίαν, αλλά εις την προκειμένην περίπτωσιν διά να αλλάξη η κατάστασις η οποία μας επεβλήθη διά της βίας, μόνον διά της βίας ημπορεί να αλλάξη. Δεν έχει σημασίαν ότι ημείς απετύχαμεν. Αλλοι έρχονται μετά από εμάς. Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι».

(απο το κανάλι του χρήστη fotsleukada, στο youtube)

Συνομιλίες (απόσπασμα)

Κύριε, σε αναζήτησα παντού: 

στις δόξες της γης και τ' ουρανού, 

στο μεγαλείο των μητροπόλεων, 

στων εποχών τα σταυροδρόμια -
κι εσύ περνούσες ταπεινά κι αθόρυβα 

στον πιο ακαθόριστο τη νύχτα ρεμβασμό μου.

 ...

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

απ’τη συλλογή  »Συνομιλίες» [ΠΟΙΗΣΗ Γ' ΤΟΜΟΣ]