Η αλήθεια είναι ψίθυρος..

Το καλό του άλλου

ίσως και να ναι έξω απ τα όρια

του νου μας

Συνήθως είναι.

Εμείς να προσέχουμε τη χειρονομία

τη λέξη

το τραχύ μέσα μας 

που το περνάμε για δίκιο

Ή για γνώση.

Η αλήθεια είναι ψίθυρος

κι ακούγεται μόνο στη σιωπή.

Το ψωμί είναι στο τραπέζι

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Νίκος Οικονομίδης

Ψυχή μου να θυμάσαι πως..

Ψυχή μου να θυμάσαι πως

μέσα σε όλους μας υπάρχει

ένα δωμάτιο από φως

ελπίδα, πίστη και αγάπη..

Καμιά φορά σε μια στιγμή βρίσκεις ξανά ό,τι αγαπούσες και στήνει η καρδιά γιορτή γι αυτό το θαύμα που ζητούσες Έρχεται η ώρα η μαγική που τ όνειρό σου ζωντανεύεις και το αξιώνεσαι γιατί δεν είχες πάψει να πιστεύεις Ψυχή μου να θυμάσαι πως μέσα σε όλους μας υπάρχει ένα δωμάτιο απο φως ελπίδα, πίστη και αγάπη. Μουσική/ Ερμηνεία Νίκος Οικονομίδης Στίχοι: Βασιλικούλα

Ένα φιλί..

Ένα φιλί εκεί
κι εκεί
κι εκεί
Εκεί που διψά
Εκεί που αναστενάζει
Εκεί που ματώνει
Ένα φιλί
που φέρνει , για μια στιγμή,
από τα χείλη 
μέσα σου
όλο τον κόσμο

..κρυμμένο τραγουδά το αηδόνι..

Μέσα στα σκοτεινά φυλλώματα

στην απελπισμένη νύχτα

κρυμμένο τραγουδά το αηδόνι

την αγάπη του

την αγάπη του

Η πληρωμή

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Ερμηνεία: Νίκος Οικονομίδης

(α' ερμηνεία: Χρήστος Εμμανουήλ, στο LP Μια Κυριακή του 1969.)

Άσε με να ξεκουραστώ

κοντά στα σκαλοπάτια σου

κι εσύ στο σπίτι το κλειστό

κοιμήσου με τα δάκρυα σου

Μέρες και νύχτες καρτερώ

για τα δικά σου πείσματα

και χάθηκα μες στον καιρό

σα ναυαγός στα κύματα

Έβγα μονάχα μια στιγμή

από το παραθύρι σου

και στείλε μου την πληρωμή

που κλαίω για χατίρι σου

Τον ουρανό που σου ταξα..

Το πρώτο επεισόδιο της μουσικής εκπομπής Στην υγειά μας, με οικοδεσπότη τον Σπύρο Παπαδόπουλο, προβλήθηκε το 2004 και ήταν αφιερωμένο στον Μάνο Ελευθερίου. Απ αυτό το πρώτο επεισόδιο και το απόσπασμα που ακολουθεί, όπου ο Παντελής Θαλασσινός λέει δυο λόγια για το φίλο του και τραγουδά με την κιθάρα του το: "Τον ουρανό που σού ταξα".. ένα όμορφο τραγούδι σε στίχους του Μάνου και μουσική δική του.

Ένα άγγιγμα..

Ένα άγγιγμα στους αγαπημένους μια τρυφερή κουβέντα λίγη φροντίδα.. Ας τα δίνουμε σπάταλα.. γιατί σε τόσο λίγο ίσως να ναι ήδη πολύ αργά.

Ό,τι έχει κρυστάλλινη ψυχή..

Ό,τι έχει κρυσταλλινη ψυχή 

να κρατάς

Χέρια που ξέρουν να χαϊδεύουν

Μάτια που κοιτούν μέσα στα μάτια

Χείλη που κρατησαν τη δροσιά

της αλήθειας

Ό,τι έχει διάφανη ψυχή 

να κρατάς

Ζωή που κυλά μές στη ζωή σου

Νεράκι καθαρό απ την πηγή

Κι αδυναμία που δεν κρύβει ποτέ

το πρόσωπό της

Ράγισμα στο βλέμμα

Φωνή που κόσμους τραγουδά

Ό,τι έχει ψυχή

να κρατάς

Δως μου τούτο τον ξένο..

Δως μου τούτο τον ξένο
που απο βρέφος ακόμα
ήταν απ τον κόσμο αποξενωμένος
γιατί ήταν ξένος..

Δώς μου τούτο τον ξένο
που και οι δικοί του
με μίσος τον θανάτωσαν
σα να ταν ξένος..

Δώς μου τούτο τον ξένο
που παραξενεύομαι να  βλέπω
τον άξενο θάνατό του..

Δως μου τούτο τον ξένο
που ήξερε να φιλοξενεί
τους φτωχούς και τους ξένους..

Δως μου τούτο τον ξένο
που τα κράτη από φθόνο
τον αποξένωσαν απ τον κόσμο..

Δως  μου τούτο τον ξένο
για να τον κρύψω μέσα στον τάφο
γιατί σαν ξένος που είναι
δεν έχει που ν΄απαγγειάσει..


(ελεύθερη απόδοση των συγκλονιστικών στίχων - λόγων του Ιωσήφ προς τον Πόντιο Πιλάτο, όταν πήγε να τον παρακαλέσει να του δώσει το σώμα του νεκρού Ιησού. 2015 χρόνια πέρασαν.. και η μοίρα του Ξένου δεν άλλαξε ποτέ..)

"..Δός μοι τούτον τον ξένον,
Τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον ομόφυλοι, μισούντες θανατούσιν ως ξένον.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου τον ξένον.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
όστις οίδε ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
Ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω.
Δος μοι τούτον τον ξένον,
ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη. .."