Υπάρχουν φιλιά..

Υπάρχουν φιλιά που αδιάψευστα μαρτυρούν

την ποινή μιας ένοχης αγάπης

 Φιλιά που δίνονται με το βλέμμα 

Ακόμα και φιλιά που δίνονται με τη μνήμη. 

Υπάρχουν φιλιά σιωπηλά, ευγενικά

Μα κι άλλα αινιγματικά, ειλικρινή

Φιλιά που δίνονται μόνο ανάμεσα σε δυο ψυχές 

Και κάποια που, αν και απαγορευμένα, είναι αληθινά. 

Υπάρχουν φιλιά που πυρώνουν και πονούν

Φιλιά που αιχμαλωτίζουν τις αισθήσεις 

Κι είναι κι εκείνα, τα μυστηριώδη, που ακόμα

περιπλανώνται, χαμένα, στα όνειρά μου.

Υπάρχουν φιλιά που προβληματίζουν, που περιέχουν 

έναν γρίφο που κανείς δε μπόρεσε να λύσει

 Φιλιά που έχουν γεννήσει τραγωδίες 

 και ξεφύλλισαν πολλά τριαντάφυλλα στο στήθος..

Υπάρχουν φιλιά αρωματισμένα, φιλιά ζεστά 

Φιλιά που σφύζουν από απόκρυφες επιθυμίες, 

Υπάρχουν φιλιά που στα χείλη αφήνουν ίχνη 

σα να ναι μια πεδιάδα ήλιου ανάμεσα σε δυο παγετώνες.. 

Υπάρχουν φιλιά που μοιάζουν κρίνοι

τόσο υπέροχα, αγνά και καθαρά, 

Αλλά και τα προδοτικά και τ' άνανδρα

Κι ακόμα.. ..τα καταραμένα και τραυματικά. 

Ο Ιούδας φιλώντας τον Ιησού άφησε αχνάρι

εγκληματικό, πάνω στο θεϊκό του πρόσωπο

Ενώ η Μαγδαληνή, με τα φιλιά της

μ' ευσέβεια οχύρωσε την αγωνία του. 

Από τότε μέσα στα φιλιά πάλλονται 

η αγάπη, η προδοσία και ο πόνος

Και σε κάθε ανθρώπινη ένωση είναι τα φιλιά

σαν τ' αεράκι που παιχνιδίζει μέσα στα λουλούδια.

(Gabriela Mistral - Besos)

(μετάφραση: Λιλάκι)

Και το πιό γλυκό φιλί:

"..μάνα μου σαν φυλαχτό, την αγάπη σου κρατώ.."

(στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος, μουσική: Μίμης Πλέσσας)

(Η εικόνα εδώ: www.images.fineartamerica.com/images-medium-large/butterfly-kisses-carol-blackhurst.jpg )

Δως μου τ αθάνατο νερό..

Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. Μπήκαν στο σπίτι. Κλείδωσαν. 

Τις δυο καρέκλες τις άφησαν στον κήπο. Όσο έλειπαν 

τα πουλιά οικειοποιήθηκαν τις καρέκλες τους, τις έκαναν 

σκάλες για τα δωμάτιά τους. Όταν βράδιασε, 

όλα τα κατάπιανε τα φύλλα, χτυπώντας ηδονικά τις γλώσσες τους. 

Οι δυο καρέκλες περίμεναν ακόμη σα δυο μικρά ικριώματα 

στο χείλος μιας πράσινης μοναξιάς μπροστά στο φεγγάρι.

(Γιάννης Ρίτσος - Ελάχιστο Χρονικό του Έρωτα)

Αυτή Ήταν η Ελλάδα..

Αυτή Ήταν η Ελλάδα. Μερικές δεκαετίες πίσω. Πριν το εύκολο χρήμα, το χρηματιστήριο, την τενεκεδένια χλιδή, πριν το δημοσιοϋπαλληλίκι ως μοναδικό 'όνειρο', τις 'λαίδες' και τα πρωινομεσημεριανάδικα.
Μια Ελλάδα φτωχή, στερημένη, με βαριά ιστορία καταστροφών, πολέμων, δικτατοριών, προδοσιών. 

Με αμάθεια, με συμπλέγματα αλλά και με φιλότιμο κι ανθρωπιά.

Είναι το άσημο, φτωχοντυμένο αηδονάκι εκείνο που τραγουδά πιό όμορφα, απ όλα τ άλλα πουλιά. Γιατί είναι ελεύθερο απο κάθε είδους φυλακή. Του σώματος ή της ψυχής. 

Απο το κανάλι του φίλου Τάκη στο youtube.

(https://www.youtube.com/user/takis4545)

για τα χρόνια που θα φύγουν..

Όλα στη θέση τους..

-Η Ζωζώ, ζουμερά καλλίγραμμη να χορεύει συρτάκι με τα παληκάρια της

-Ο αθέατος Στέλιος Ζαφειρίου να κεντάει μοναδικά με το μπουζούκι του τις μελωδίες του Μίμη Πλέσσα

-Ο μεγάλος Δημήτρης Χριστοδούλου να σταλάζει ποίηση σ' ένα ακόμα κινηματογραφικό 'τραγουδάκι'

-Που το τραγουδά ένας -πάντα λίγο ονειρικός και λίγο 'απών'- Γιάννης Πουλόπουλος (καθισμένος στο σκαλάκι με την κιθάρα του, να προσποιείται πως παίζει, γιατί αλλιώς λέει δεν ήξερε τι να κάνει με τα χέρια του)

-Μέσα στο ασπρόμαυρο σκηνικό των παιδικών μας χρόνων, εκεί που επιστρέφουμε όταν η ενήλικη ζωή θυμίζει θρυμματισμένο καθρέφτη

..για τα χρόνια που θα φύγουν

σαν πουλιά και θα χαθούν..

(απο την ταινία: Ο Ψεύτης, 1968

το βίντεο στο κανάλι: https://www.youtube.com/user/Parapligikos1968?feature=watch )

Κι έχω μέσα μου μια πίκρα..

Ο Στράτος Διονυσίου ξεκίνησε τη συνεργασία του με το Μίμη Πλέσσα στο δεύτερο LP της καριέρας, του, το Μαζί με το Στράτο του 1970. Εκεί βέβαια και η μεγάλη επιτυχία Βρέχει φωτιά στη στράτα μου, σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, απο την κινηματογραφική ταινία του Νίκου Φώσκολου Ορατότης μηδέν.

Στον τρίτο προσωπικό του δίσκο, του 1971, συναντάμε ένα τραγούδι σε μουσική Πλέσσα και στίχους Άκου Δασκαλόπουλου, που είναι και η μοναδική συνεργασία καί των τριών τους στην καριερα του Στράτου.

Το τραγούδι παρουσιάστηκε στη θεατρική παράσταση του 1971 'Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας', σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. στο θέατρο Μετροπόλιταν.

Αριστοτεχνικοί στίχοι και μουσική, και (ακόμα) μια μεγάλη ερμηνεία απο το Στράτο, που  έκανε τις ηχογραφήσεις του, δίσκους ολόκληρους,  μιά κι έξω μέσα σε μια μέρα χωρίς κανένα ψεγάδι, κι όπως είχε πει ο Τάκης Σόυκας ήταν: «..ο μόνος τραγουδιστής που δεν έχασε ποτέ, ούτε για μια φορά στα τόσα χρόνια τον τόνο του!»

"..Κι όπως φεύγουν τα καράβια

έφυγες κι εσύ μακριά

κι έχω μέσα μου μια πίκρα

σαν τη θάλασσα βαθιά.."