Όταν ο Γιώργος Γερολυμάτος συνάντησε το Μάνο Χατζιδάκι

Όταν ο Γιώργος Γερολυμάτος συνάντησε το Μάνο Χατζιδάκι.. Στο LP Greek Holiday, του 1970, του μάγου του μπουζουκιού Στέλιου Ζαφειρίου. Μία πολύ όμορφη εκτέλεση. Στον ίδιο δίσκο ο Γερολυματος τραγούδησε καί τον 'Σταμούλη το λοχία' των Γ. Κατσαρού-Πυθαγόρα. .................................. Μίλησέ μου Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης (1970) Εδώ: Γιώργος Γερολυμάτος Άνοιξα στον κήπο μου πηγάδι, να ποτίζω τα πουλιά, να ‘ρχεσαι κι εσύ πρωί και βράδυ σα μικρή δροσοσταλιά. Ήρθες μια βραδιά με τον αγέρα, αναστέναξ’ η καρδιά, σού’ πα με λαχτάρα “καλησπέρα” και μου είπες “έχε γεια”. Μίλησέ μου, μίλησέ μου, δε σε φίλησα ποτέ μου. Μίλησέ μου, μίλησέ μου, πώς να σε ξεχάσω Θε μου. Μίλησέ μου, μίλησέ μου, δε σε φίλησα ποτέ μου. Μίλησέ μου, μίλησέ μου, μόνο στ’ όνειρό μου σε φιλώ. Φύτεψα στην πόρτα σου χορτάρι Να ‘χεις ίσκιο και δροσιά, Και ήρθα πριν αλλάξει το φεγγάρι να σου φέρω ζεστασιά. Σ’ έβγαλα στου ήλιου τ’ ανηφόρι Στα σοκάκια τα πλατιά, μα ήρθε παγωνιά και ξεροβόρι και δε μ άναψες φωτιά. Μίλησέ μου, μίλησέ μου, δε σε φίλησα ποτέ μου. Μίλησέ μου, μίλησέ μου, πώς να σε ξεχάσω πες μου. Μίλησέ μου, μίλησέ μου, Μίλησέ μου, μίλησέ μου, μόνο στ’ όνειρό μου σε φιλώ.

 

Είσαι ένα περιστέρι

Σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

Έλα πάρε μου τη λύπη - Ορχηστρικό

Τα αποσπάσματα στο βίντεο είναι από την ταινία μικρού μήκους:
Silly Symphony Flowers And Trees

Mais non, c 'est mon coeur..

"Mais non, c 'est mon coeur qui va tour a tour.."
Η κλέφτρα του Λονδίνου
Του Μάνου Χατζιδάκι
Η ηχογράφηση από το εξαιρετικό κανάλι του κυρίου Ιωάννη Μπότσα, εδω:
Μάνος Χατζιδάκις - Η κλέφτρα του Λονδίνου, ΕΙΡ 1962

Μια αδιόρατη μεταξωτή κλωστή

Θυμάμαι..
τότε που μιλούσαμε τη γλώσσα των πουλιών..
πώς ευωδιάζει η ευγνωμοσύνη..
Θυμάμαι..
έναν αναστεναγμό πίσω απ τη γερτή πόρτα,
ένα περήφανο, ταξιδεμένο βλέμμα..
μια αδιόρατη, μεταξωτή κλωστή
που κανείς μας δεν ήθελε να κόψει
Θυμάμαι..
Σουρουπώνει..
Θυμάμαι..
(στίχοι: Βασιλικούλα)

....................
Κάθε κήπος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Λατέρνα: Νίκος Αρμάος

Κι όποιος αγαπάει πάρα πολύ..

Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο, 

όποιος αγαπάει περισσότερο δίνει περισσότερο 

κι όποιος αγαπάει πάρα πολύ τί έχει αντάξιο να δώσει; 

Δίνει τον εαυτό του.

_Άγιος Πορφύριος_

..................

Μην τον ρωτάς τον ουρανό

του Μάνου Χατζιδάκι

ενορχήστρωση: Τάσος Καρακατσάνης

Στίχοι: Γιάννη Ιωαννίδη & Παναγιώτη Κοκοντίνη

Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε

μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε

σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου 

να πιω τον ήλιο μέσα απ’ τα χείλη σου

Μην τον ρωτάς τον ουρανό 

το σύννεφο και το φεγγάρι 

το βλέμμα σου το σκοτεινό 

κάτι απ’ τη νύχτα έχει πάρει

Ό,τι μας βρήκε κι ό,τι μας λύπησε

σαν το μαχαίρι κρυφά μας χτύπησε

σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου 

να πιω τον ήλιο μέσα απ’ τα χείλη σου

Μην τον ρωτάς τον ουρανό 

το σύννεφο και το φεγγάρι 

το βλέμμα σου το σκοτεινό 

κάτι απ’ τη νύχτα έχει πάρει

Έλα πάρε μου τη λύπη..

Μία ξεχωριστή εκτέλεση του τόσο αγαπημένου τραγουδιού, από τη Ρένα Βλαχοπούλου.

Η Ρένα ήταν καρπός ενός μεγάλου έρωτα.. Ο πατέρας της, Κερκυραίος αριστοκράτης, απαρνήθηκε τίτλο και περιουσία για να παντρευτεί την ταπεινής καταγωγής όμορφη και γλυκιά γυναίκα της καρδιάς του..

Η Ρηνούλα, παιδάκι ακόμα δούλεψε για πρώτη φορά ως.. ψάλτης στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου.. Απο κεί της δώσανε και το παρατσούκλι Αντώνης.. :) 

Πρώτη της καλλιτεχνική εμφάνιση στα δεκάξι της, στο καφενείο του Παπαφλωράτου στον δρόμο Λιστόν... Μ ένα λευκό φορεματάκι μάγεψε..

Γάμος, Αθήνα.. θέατρο.. τραγούδι..

Μεγάλη καριέρα στη τζαζ μουσική.. δεύτερη μεγάλη καριέρα στο θέατρο και τον κινηματογράφο.. Τρεις γάμοι.. ο τρίτος ήταν η αγάπη της ζωής της.. Όχι παιδιά, συνειδητά..

Άνθρωπος με σπάνια καλλιέργεια, ευφυία, πολυτάλαντη, βαθιά ανθρώπινη.. Όχι τυχαία ως σήμερα μας φέρνει μαζί το γέλιο και το δάκρυ, με τόση ευκολία.

Εδώ σε ηχογράφηση στο στούντιο του ΕΙΡ, με την ελαφρά ορχήστρα του ιδρύματος, μικρά αριστουργήματα των τριών λεπτων.. Χατζιδάκις, Γκάτσος, Ρένα..

Έλα πάρε μου τη λύπη

Στίχοι:   Νίκος Γκάτσος

Μουσική:   Μάνος Χατζιδάκις

Ερμηνεία: Ρένα Βλαχοπούλου

Μια πόλη μαγική..

Μια πόλη μαγική

καταφύγιο απ τη σκληρότητα

αυτού του κόσμου..

Στις σκοτεινές εποχές

ένα φωτάκι μέσα μας

δείχνει το δρόμο..

Βήματα ευγενικά

μοναχικά

σιωπηλά..

Από τον πόνο

λίγο πιό ψηλά

Ψυχή απρόσεχτα 

ποτέ

να μην πατήσουν

Λ.

..και με κυλάει αφρίζοντας..

Ο Γιώργος άγουρος σχεδόν ακόμη.. στα χρόνια του Καλδάρα, του Κουγιουμτζή, του Λοϊζου..
Κι όμως, πιό έτοιμος απ ότι θα ταν ποτέ.. στα δοξασμένα χρόνια που ακολούθησαν..
Η Λίτσα το αηδονάκι.. με τα παραδεισένια σεγόντα.. Που σιγά σιγά θα κυλούσε στο εμπορικό τραγούδι.. κι εκεί όμως σφραγιδούλα σε κάθε ερμηνεία..
Σ ένα τραγούδι βαθύ σαν το πέλαγο..
Και σαν την αγάπη των παιδιών..
Γλυκό..
Χάδι μαζί και δάκρυ..

 Το βίντεο είναι από το πολύ όμορφο κανάλι της Λίνας στο youtube.

https://www.youtube.com/channel/UCGKUFEpFRe8Xj5inMN8_wDQ

Μια Πόλη Μαγική..

Μια Πόλη  Μαγική

Καταφύγιο 

απ τη σκληρότητα

αυτού του κόσμου

Τόσοι πολλοί χάνουν

τόσους πολλούς

κι ας είναι η αφοσίωση

κεράκι αθάνατο 

Καμώνονται τις άθραυστες

οι ψυχές

ενώ ο χωρισμός σαρώνει

την προδομένη συγκίνηση

Μιά Πόλη Μαγική

φτιαγμένη 

απ των παιδιών τα όνειρα

να σε  γιατρεύει

.........................

Τους λόγους της σιωπής
δεν θα τους καταλάβει σχεδόν κανείς
μα μόνο εκείνοι που σου μοιάζουν
Εκείνοι που αφαιρούν πάντα τα επίθετα
και ζυγίζουν τα ουσιαστικά
Άλλωστε, μόνο εκείνοι που σου μοιάζουν
μέσα στον κόσμο σου
υπάρχουν

Οι αισθήσεις..

Τις πιό πολλές φορές κοιτάζουμε μα δε βλέπουμε..
Ακούμε μα δεν αφουγκραζόμαστε..
Ακουμπάμε αλλά δε νιώθουμε..
Οι αισθήσεις, στο βάθος τους, φυλούν όλη τη μαγεία..

Θέα στο ανείπωτο και
το κλειδί για τις υπεραισθήσεις..
Η απομάγευση του κόσμου είναι 

το κλείσμο της πόρτας στην αγάπη..

..και είναι χρέος..

..και είναι χρέος

εκείνων που αγαπούν

ν' αναδομούν

με την τρυφερότητα

που είναι η άλλη όψη

της αλήθειας

-πως πρίν καλά καλά 

χαράξει

σουρουπώνει-

να χτίζουν πάλι με το λόγο

το τραγούδι

με των χεριών τα έργα

όσα των ανθρώπων

η απελπισία

διαρκώς γκρεμίζει..

Μη με ρωτήσετε..

 

"..Μη με ρωτήσετε για κείνο.

Δεν ξέρω για τί μιλάτε.

Τι συνέβη δεν έμαθα.




Ούτε κι οι άλλοι ήξεραν

κι έτσι βάδιζα απο ομίχλη σε ομίχλη

πιστεύοντας πως τίποτα δε συνέβαινε

ψάχνοντας για φρούτα στους δρόμους

και για σκέψεις στα λιβάδια.

Και το αποτέλεσμα ήταν το εξής:

όλοι είχαν δίκιο

ενώ εγώ κοιμόμουν.

Έτσι στο στήθος μου σωρεύω

όχι μόνο πέτρες πια, μα και σκιά

όχι μόνο σκιά, αλλά και αίμα.




Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα, φίλε,

κι επίσης, έτσι ακριβώς δεν είναι τα πράγματα.

Γιατί, σε πείσμα όλων τούτων, ζω

και η υγεία μου είναι άριστη,

μεγαλώνει η ψυχή, μα και τα νύχια μου.."



(απόσπασμα απο το ποίημα του Pablo Neruda: No me pregunten
Μετάφραση: Λιλάκι)

Ήταν καμάρι..

"Ήταν καμάρι της αυγής

και καβαλάρης όμορφος.

Τώρα μια χούφτα χιόνι.

Γύρισε κάμπους και βουνά

και πανηγύρια πέρασε

στην αγκαλιά των κοριτσιών.

Ποιος το ‘λπιζε να γίνουνε

τα μούσκλια τα νυχτιάτικα

στεφάνι στα μαλλιά του;"

Νίκος Γκάτσος

(Καλό ταξίδι Μάριε της καρδιάς μας..)

Αυτός.. ο Γιώργος..

Ήθελα απο μέρες να αφιερώσω ένα θέμα στο Γιώργο Μαρίνο, έναν άνθρωπο που με 'συντροφεύει' απο τα παιδικά μου χρόνια. Και που τον νιώθω τόσο οικείο, ίσως γιατί η ανθρωπιά του ξεχείλιζε πάντα, όπου κι αν εμφανιζόταν, ότι και να κανε, ακόμα και τον παρουσιαστή στο Ciao Antenna..

Θυμάμαι πριν απο δεκαπέντε περίπου χρόνια είχε επισκεφτεί την πόλη μας, ως μέλος του θιάσου που παρουσίαζε το έργο Ξανθιά Φραουλα. Μεγάλη επιτυχία τότε. Κατάμεστο το θέατρο. Σημαντικοί ηθοποιοί, σπαρταριστό έργο, κι ο ίδιος χειμαρρώδης μαγνήτιζε τα βλέμματα. Αρκούσε να μας κοιτάξει απ τη σκηνή για ν αρχίσουμε να γελάμε ασταμάτητα. Ακόμα και οι καλοί ηθοποιοί που έπαιζαν μαζί του προσπαθούσαν να κρατηθούν σοβαροί, μα δεν το κατάφερναν πάντα.. Ο μαγικός αυτός άνθρωπος, και μόνο με το βλέμμα του, τους έκανε να μη μπορούν να συνεχίσουν απ τα γέλια..

Μεγάλη καριέρα. Φοιτητής ακόμα ερμήνευσε δυο τραγούδια από το «Αρχιπέλαγος» του Μίκη Θεοδωράκη στην παράσταση «Όπα όπα» των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου στο θέατρο «Μετροπόλιταν». Την επόμενη χρονιά πήγε στην ακρόαση για την παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι. «Τον λάτρευα, ήξερα όλα του τα τραγούδια, αλλά ήθελα να πω μόνο το “Πίσω από τις καλαμιές”. Όμως ο πιανίστας δεν το ήξερε και έφυγα». Όμως ο Μάνος τον κάλεσε ξανά, σε δέκα μέρες. 14 Ιουνίου 1962 έγινε η πρεμιέρα του έργου, στο Μετροπόλιταν και πάλι, με το Γιώργο Μαρίνο στο πρώτο του ουσιαστικά ρόλο στο θέατρο.

Εδώ μια μεταγενέστερη ζωντανή ερμηνεία του τραγουδιού της παράστασης εκείνης που έχει άρρηκτα συνδεθεί με τη φωνή του.. Μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη, απο τη Μουσική Βραδιά του Γιώργου Παπαστεφάνου, το 1976.

 Έπειτα απο τη μεγάλη επιτυχία της Οδού Ονείρων εμφανίστηκε για χρόνια σε μπουάτ (στις Χάντρες, στην Κατακόμβη, στα Ταβάνια για δυομιση χρόνια και στο Ρήγα απο το 1969 μέχρι το 1973)

 Από το 1973 μέχρι και το 1992–πλην της περιόδου 1989-90, που έπαιξε στο Θέατρο «Βέμπο»- εμφανιζόταν ανελλιπώς στο Κέντρο «Μέδουσα», παρουσιάζοντας ένα μοναδικό στην Ελλάδα είδος, πρόζα, παρλάτα, σάτιρα, σε κείμενα Γιάννη Ξανθούλη και Παύλου Μάτεσι. Δίπλα πάντα ο  «προσωπικός» του μαέστρος Ν. Δανίκας.

               Με την Κατιάνα Μπαλανίκα, χρόνια παρτενέρ του και χρόνια αγαπημένη του.

Σε κείμενο Παύλου Μάτεσι.. "Θέλω να βγεις περήφανος στην κοινωνία. Να μην καταδέχεσαι να γλείφεις τους άλλους.."

 Ακολούθησαν εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα, παραστάσεις, τηλεόραση.. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ακόμα. Πάντα στην καρδιά του κοινού, πάντα αγαπημένος, πάντα ποιοτικός.

Δισκογραφία επίσης μεγάλη, και σημαντική. Κάποια LP και συμμετοχές:
 «Mια ζωντανή παρουσίαση» (1970), «Σκηνές και εικόνες» (1971, μουσική Ν. Μανίκα), «Παράσταση» (1974, Μ. Πλέσσα, με συμμετοχή της Κ. Μπαλανίκα–όπως και στον πρηγούμενο δίσκο), «Μουσικά παραμύθια» (1974, Γ. Κατσαρού), «Νεκρικοί Διάλογοι» (1974, Μ. Πλέσσα), «Η αγωγή του Πολίτου» (1975, Γ. Κριμιζάκη), «Ροζ προκηρύξεις» (1976, [[Δανίκας_Νίκος|Ν. Δανίκα]]), «Αυτό το καλοκαίρι» (1977, Ν. Δανίκα), «Τα χαμένα χρόνια» (1977, Μ. Πλέσσα), «Γεια χαρά» (1977, παιδικός δίσκος), «Άσε μας ζωή» (1979, Άκη Πάνου), «Γιώργος Μαρίνος» (1979), «Πορτραίτο» (1980), «15 χρόνια παράσταση» («live», 1980), «Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει» (1982), «Μόνον άντρες» (1983, Στ. Κραουνάκη), «Στον αστερισμό της Μέδουσας» («live», 1984, Στ. Κραουνάκη), «Η Αθήνα τη νύχτα» («live», 1990), «Όμορφες μέρες» (1991, Γ. Σπανού), «Αυτός ο Γιώργος» (1991, Στ. Κραουνάκη), «Ο Παίκτης» (1993, Στ. Σέμση), «30 χρόνια παράσταση)» (1995)


                                                                                        Απο ηχογράφηση..

Ο Νίκος Νικολίζας έγραψε για το Γιώργο Μαρίνο:
"Ο Γιώργος Μαρίνος όπως προσωπικά τον έχω γνωρίσει είναι ένας πολυεπιπεδος, ανοιχτός, φιλικός άνθρωπος. Πιστεύει στα άστρα και συχνά τα κοιτάει μόνος του και βλέπει χαρακτήρες, ζωές, ανθρώπους. Κάποτε μου έλεγε πως δε θέλησε να φυτέψει ούτε ένα δένδρο στη ζωή του. Δεν ήθελε ίχνη πίσω του. Μεγάλος φιλόζωος, ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων, πριν υπάρξει καν κίνημα στη χώρα, θεωρώντας φυσικό πράγμα και αναπόσπαστο της ανθρωπιάς, την προσοχή, την προστασία, την αγάπη για τα ζώα, είχε το κτήμα του γεμάτο αδέσποτα. Όσες φορές είχαμε μιλήσει για τις δραστηριότητες του σε συνεντεύξεις και ακόμα πιο πολύ στις όλο φιλικότητα θερμές συζητήσεις που δεν σκιάζονταν ποτέ από βεντετιλίκια, ή απόσταση ντίβας, που δικαιούται αλλά απεχθάνεται, θυμάμαι την αδυναμία του και τον θαυμασμό του στην Κατιάννα Μπαλανίκα, την παραδοχή του πως για αυτόν ωραίες γυναίκες είναι μελαχρινές, μια εικόνα, την μάνα του να τον κοιτάζει έξω από τα κάγκελα του σχολείου του και να κλαίει, ένα σαλόνι κλειδωμένο και απαγορευμένο γι' αυτόν στο νέο σπίτι του πατέρα του, τις μνήμες του από τον Χατζιδάκι και την πρώτη τους γνωριμία, τον θαυμασμό του για τον Χορν και την Λαμπέτη. Θυμάμαι, ακόμη, να μου λέει πως το κοινό είναι άγριο κι αν δεν έλεγε την αλήθεια του, για τη σεξουαλικότητά του, δεν θα το αφόπλιζε από τη σκληρότητά του. Θυμάμαι ένα ταγκό που χορέψαμε, κάποτε οι δυο μας και στο μεγάλο του σαλόνι, με θέα, από ψηλά τη θάλασσα, τη φιλοξενία ενός ανθρώπου, όλο χρώμα στην ψυχή και αρχοντιά σπάνια, στους τρόπους…"

Και λίγα δικά του λόγια:

Για την ερωτική του ζωή: (ο Γιώργος Μαρίνος δήλωσε ανοιχτά ομοφυλόφιλος, μέσω μιας συνέντευξης, το 1964! Σε εποχές πολύ άγριες.. Δέκα φορές πιο παληκάρι απο πολλούς 'άντρες'.)
«Στα 16 μου συζήτησα το θέμα με τη μητέρα μου. Βέβαια στενοχωρήθηκαν, αλλά είχαμε μια ειλικρινή σχέση. Από την άλλη δεν αισθανόμουν διαφορετικός. Ποτέ δεν είχα τύψεις και ενοχές. Αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα παντρευτώ, ούτε μου άρεσε η συγκατοίκηση δύο αντρών. Πάντως σε κάθε ερωτική σχέση ήμουν παθιασμένος και “συζούσα” με όλες τις εξιδανικεύσεις και τις ψευδαισθήσεις μου».

Για την αγαπημένη του Έλλη Λαμπέτη:
«Ξενύχτησα αμέτρητες φορές παρέα με το ήθος και το χιούμορ του Μάνου Χατζιδάκι, τη γνώση και την αξιοπρέπεια του Δημήτρη Χορν, τη σοφία και την ηρεμία του Νίκου Γκάτσου. Αγαπούσα όμως εξίσου και την Έλλη Λαμπέτη. Τη θαύμαζα τόσο που μια σεζόν ολόκληρη στο “Λεωφορείο ο Πόθος” δεν έλειψα ούτε μια φορά από τις κουίντες απ’ όπου την παρακολουθούσα. Μερικές φορές μάλιστα έκανε ενέσεις για να παίξει. Ήταν η μόνη ηθοποιός που ποτέ δεν μαρκάριζε τίποτα στα έργα για να διευκολύνει την ερμηνεία της. Σε κάθε παράσταση έπαιζε σαν να ήταν η πρώτη φορά. Κυριολεκτικά έβγαζε την ψυχή της στη σκηνή» 

Για την ειλικρίνειά του απέναντι στο κοινό:
«..δηλώνοντας το ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ήμουν υποχρεωμένος να είμαι πάρα πολύ αξιοπρεπής. Γιατί αντιπροσώπευα ­ ή έτσι ήθελα να νομίζω ­ ένα μέρος της κοινωνίας που θα ήθελε να το αντιμετωπίζει ο κόσμος πιο σοβαρά, με μεγαλύτερη λεπτότητα. Αλλωστε δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο σκάνδαλο γύρω από τη ζωή μου. Ηθελα να δείξω ότι δεν είναι άνθρωποι για να τους κοροϊδεύουμε ή να γελάμε μαζί τους. Αλλά ότι είναι και αξιοπρεπείς, μπορεί να έχουν και ταλέντο, να ζουν χωρίς παρατράγουδα. Διότι όλα στη ζωή πληρώνονται».
«Ποτέ δεν σκέφθηκα τις επιπτώσεις. Ηθελα να είμαι ειλικρινής απέναντι στο κοινό. Να μην το σκεφθεί ή να το υποψιαστεί. Ηθελα να ξέρει από την αρχή πού είμαι τοποθετημένος». 

Για το θέατρο:
«Το θέατρο είναι μια πολύ γοητευτική δουλειά. Αλλά, αλίμονο, θα πω ψέματα αν ισχυριστώ ότι το λατρεύω και ότι χωρίς αυτό δεν ζω... Τώρα το θέατρο είναι για μένα η καλύτερη λύση»

Για την τηλεόραση:
«.. Επέλεξα αυτό που ήθελα να κάνω. Μετά την πίστα αποφάσισα να κάνω τηλεόραση. Είχα ανάγκη να το κάνω, και όχι οικονομική: ήθελα να υπάρξω ξανά στον χώρο, να βλέπω τις εφημερίδες και να είμαι μέσα. Δεν ήξερα τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. Για μένα, ευτυχώς ή δυστυχώς, το 90% της ζωής μου εκινείτο γύρω από το επάγγελμά μου. Η αλήθεια είναι ότι στη μεγάλη οθόνη περιόρισα τον αυθορμητισμό μου και την ειλικρίνειά μου, χωρίς να μου το επιβάλλει κανείς. Υποδεχόμουν με χαρά ανθρώπους που ούτε συμπαθούσα ούτε εκτιμούσα. Δεν είναι η τηλεόραση που με εξομοίωσε με τους άλλους. Εγώ εξομοίωσα τον εαυτό μου με την τηλεόραση»

Για τη μοναξιά:
« Η μοναξιά είναι πολύ σχετικό πράγμα. Εάν κατά καιρούς υπήρχε και εάν υπάρχει είναι εντελώς προσωπικό και εσωτερικό θέμα... δεν εξαρτάται από την απόσταση. Πιστεύω ότι η χειρότερη μοναξιά είναι αυτή που κουβαλάς μέσα σου και σε κάνει να αισθάνεσαι μόνος έστω και εάν βρίσκεσαι ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους... Είναι θέμα εσωτερικής ισορροπίας. Εγώ προτιμώ να κάνω παρέα με πολύ λίγους ανθρώπους τους οποίους εκτιμώ και αγαπάω , αλλά δεν μετριούνται ούτε στα δάκτυλα του ενός χεριού.»

Και κλείνοντας το μικρό αφιέρωμα στον πολυαγαπημένο,  ένα τραγούδι, απο τα πολλά που ερμήνευσε μοναδικά, όπου μιλά, νιώθω, για τον εαυτό του, με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα απ όλους.. 

 

..να χουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί και τόπο..

"..Εύχομαι να χουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί και τόπο
να χει γη ο εργάτης ο απελιπισμένος
κανείς να μην έχει ανάγκη το αίμα μου ή το τραγούδι μου
για παρηγοριά.."

 

Σονέτο LXXX

Από ταξίδια και πόνους επέστρεψα, αγάπη μου,
στη φωνή σου, στο χέρι σου που πετά
πάνω στις χορδές τις κιθάρας
στη φωτιά που διαρρηγνύει το φθινόπωρο, με φιλιά,
στο σεργιάνι της νύχτας στον ουρανό.

Εύχομαι να χουν όλοι οι άνθρωποι ψωμί και τόπο
να χει γη ο εργάτης ο απελιπισμένος
κανείς να μην έχει ανάγκη το αίμα μου ή το τραγούδι μου
για παρηγοριά

Μα την αγάπη σου αν την απαρνηθώ
κι εγώ θα πεθάνω.
Γι αυτό παίξε το βάλς της γαλήνιας σελήνης
τη βαρκαρόλα μέσα στα νερά της κιθάρας
ωσπου να γείρω μέσα στ όνειρο:

γιατί όλες οι αγρύπνιες της ζωής μου έπλεξαν
τούτο το απάγκιο, όπου το χέρι σου ζει,
όπου το χέρι σου πετά
όπου το χέρι σου άγρυπνα φρουρεί
τα όνειρα του κοιμισμένου οδοιπόρου.

Πάμπλο Νερούντα

(μετάφραση : Lila Lilak -Βασιλική)

........................................
Soneto LXXX
De viajes y dolores yo regresé, amor mío,
a tu voz, a tu mano volando en la guitarra,
al fuego que interrumpe con besos el otoño,
a la circulación de la noche en el cielo.
Para todos los hombres pido pan y reinado,
pido tierra para el labrador sin ventura,
que nadie espere tregua de mi sangre o mi canto.
Pero a tu amor no puedo renunciar sin morirme.
Por eso toca el vals de la serena luna,
la barcarola en el agua de la guitarra
hasta que se doblegue mi cabeza soñando:
que todos los desvelos de mi vida tejieron
esta enramada en donde tu mano vive y vuela
custodiando la noche del viajero dormido.

Pablo Neruda

Μάνος Χατζιδάκις - "Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών.."

"Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών.."

To 1989 (τότε που το σκάνδαλο Κοσκωτά, η ένωση της Αριστεράς και η σχέση του Αντρέα με τη Μιμή μεσουρανούσαν στην πολιτική ατζέντα) o Μάνος Χατζιδάκις έδωσε μια ραδιοφωνική συνέντευξη. Και είπε πράγματα που 22 χρόνια αργότερα είναι επίκαιρα...

- Ζητούμε να μας πείτε πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας; Πολλοί φρονούν ότι περνά σοβαρή κρίση, ότι απειλείται με ηθική σήψη, ίσως με διάλυση, αφήνοντας μας έξω από τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο.Συμμερίζεστε αυτή την άποψη; 

Μ.Χ.: Εγώ δε θα το έλεγα τόσο τραγικά, ότι μας αφήνει απ' έξω. Είναι μια μοιραία κατάληξη ενός κόσμου, που προετοιμάστηκε για την εξαφάνιση του. Κι εκεί νομίζω ότι έχει μεγάλο μερίδιο όλος ο μεταπολεμικός κόσμος και ειδικά ο μεταπολεμικός πολιτικός κόσμος. Δεν προετοιμάστηκε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Το είδος του ελεύθερου πολίτη δεν προετοιμάστηκε. Γι αυτό έγινε και η δικτατορία. Γιατί πότε έγινε η δικτατορία; Το 67. Λοιπόν φανταστείτε, αν είχαμε αυτό το είδος του ελευθερου πολίτη, θα μπορούσε να σταθεί αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τόσο ευτελής, έστω και δέκα μέρες μόνο; Δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ. Αλλά, βέβαια για σκεφτείτε ότι ο έλληνας πολίτης όχι μόνο της πόλης αλλα και της επαρχίας, του χωριού, τί είχε ν' αντιμετωπίσει όλα αυτά τα μεταπολέμικά χρόνια; Τον χωροφύλακα, τον εισαγγελέα, τον παπά. Αυτόν δεν τον αντιμετώπιζε και επί δικτατορίας; Ποιά ήταν η αλλαγή; Γιατί να ξεσηκωθεί;

-Σήμερα; 

ΜΧ: Σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας θητείας.

- Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες σήμερα κατά τη γνώμη σας; 

ΜΧ: Ποιός τους προετοίμασε; Το σχολείο; Ξερουμε πολύ καλά τί προετοιμάζει το σχολείο. Ο στρατός; Ξέρουμε σε τί ανυποληψία ρίχνει τον νέο Έλληνα πολίτη ο στρατός για να του αφαιρέσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας από πάνω του. Πόσοι είναι εκείνοι που αντέχουν; Οι 10; Οι 20; Με τις σπουδές φεύγουν έξω και τελειώνει. Ποιοί μένουν εδώ;

- Έτσι όπως το λέτε είναι σαν να μην υπάρχει ελπίδα 

ΜΧ: Εγώ δεν έχω καμμία ελπίδα, παρά αν γίνει κανένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε.

-Σαν κρατος θεωρείτε ή σαν εθνική οντότης; 

ΜΧ: Ως εθνική οντότης. Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε όταν έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποιά κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποιά είναι η υποδομή, για να υπάρξουν έστω ένα-δύο χαρακτηριστικά στοιχεία της εθνικότητας μας;

-Αναρρωτιέμαι αν αυτή η απογοήτευση- αν μπορώ να την χαρακτηρίσω έτσι- που έχετε για το μέλλον, συμβιβάζεται με την έντονη παρουσία σας στα πολιτικά πράγματα, όχι βέβαια άμεσα σαν πολιτικός αλλά με την κριτική σας; 

ΜΧ: Είμαι υποχρεωμένος κι αισθάνομαι όσο είμαι ζωντανός, να υπάρχω. Και να υπάρχω με τις δυνάμεις μου, ασυμβίβαστες και με το μυαλό μου καθαρό. Όσο μπορεί να υπάρχει αυτό.

- "Τιμή εις εκείνους όπου εις την ζωήν των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες" 

ΜΧ: Αλλιώς, αυτό δεν σημαίνει οτι έχω την αισιοδοξία ότι μπορεί ν' αλλάξει τίποτα, ιδιαίτερα στο άμεσο μέλλον. Και μην ξεχνάμε, οτι σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά ως έθνος, ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή, μπας και σωθούμε σοβαρά.

- Δηλαδή εσείς δε φρονείτε ότι υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τί θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας; 

ΜΧ: Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνιση μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος.

(πηγή: http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/25347 )