Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2015

Ό,τι έχει κρυστάλλινη ψυχή..



Ό,τι έχει κρυσταλλινη ψυχή 
να κρατάς
Χέρια που ξέρουν να χαϊδεύουν
Μάτια που κοιτούν μέσα στα μάτια
Χείλη που κρατησαν τη δροσιά
της αλήθειας

Ό,τι έχει διάφανη ψυχή 
να κρατάς
Ζωή που κυλά μές στη ζωή σου
Νεράκι καθαρό απ την πηγή
Κι αδυναμία που δεν κρύβει ποτέ
το πρόσωπό της

Ράγισμα στο βλέμμα
Φωνή που κόσμους τραγουδά

Ό,τι έχει ψυχή
να κρατάς





Πέμπτη 6 Αυγούστου 2015

Γιαουρτάκι από σπίτι..



Θα χρειαστείτε:
-2 κιλά γάλα (το πιό εύκολο να βρείτε στην πόλη είναι το αγελαδινό. Η ποιότητα του γάλακτος παίζει μεγάλο ρόλο. Το θεσσαλικό-λαρισινό πχ ΘΕΣγάλα -αλλά και το ΕΒΟΛ του Βόλου, καί το Ροδόπη απ όσο γνωρίζω- είναι αληθινό παστεριωμένο γάλα και όχι σκόνη με νερό.)
-2 κουταλιές της σούπας γιαούρτι πρόβειο ('ζωντανό' - δηλαδή απο γαλακτοπωλείο)
-Προαιρετικά: 1 κρέμα γάλακτος Light (λιπαρά 12-20% , των 200/ 250 ml)


Εκτέλεση συνταγής:
Βραζουμε το γάλα σε μια μεγάλη κατσαρόλα. (μαζί με την κρέμα γάλακτος εφ όσον το επιθυμούμε. Η κρέμα θα αυξήσει λίγο τα λιπαρά του γιαουρτιού, αν και θα συγκεντρωθούν κυρίως στην πέτσα.  Η πέτσα είναι και το επιθυμητό, γι αυτό και η πρόσθεση της κρέμας).
Όταν φτάσει να αρχίσει να ανεβαίνει στην κατσαρόλα, αφρίζοντας είναι η ώρα να το κλείσουμε. Το άφρισμα είναι καλό, θα βοηθήσει στη δημιουργία πέτσας. Αλλά προσοχή, μην το κάψουμε κιόλας γιατί θα τσικνίσει!
Έχουμε ήδη έτοιμα τα δοχεία όπου θα πήξει το γιαούρτι μας ως εξής: (Πήλινα είναι τα προτιμότερα, αλλά και βαθιές πιατέλες κουζίνας αν θέλουμε, ή κάποιο πυρίμαχο σκεύος.)
Πάνω στο τραπέζι όπου θα φτιάξουμε το γιαούρτι στρώνουμε το κάτω μέρος μιας κουβέρτας. Πάνω, στο σημείο όπου θα ακουμπήσουν τα δοχεία βάζουμε εφημερίδες - για να μη λερώσουμε κατα λάθος. Ακουμπάμε πάνω τα δοχεία.
Ρίχνουμε μέσα στα δοχεία με προσοχή το γάλα που έχουμε μόλις κατεβάσει απο τη φωτιά.
Αφήνουμε να κρυώσει μέχρι να φτάσει στους 50 βαθμούς, ή και λίγο πιο κάτω. (μετράμε τη θερμοκρασία με το ειδικό θερμόμετρο κουζίνας - πολύ σημαντικό εργαλείο). Το καλοκαίρι, στις μεγάλες ζέστες, θέλει τουλάχιστον 15-20 λεπτά να φτάσει σ αυτή τη θερμοκρασία. Το χειμώνα σίγουρα λιγότερο. Αποφεύγουμε να δοκιμάζουμε τη θερμοκρασία κάθε τρεις και λιγο, και πάντα τη δοκιμάζουμε στο ίδιο σημείο - κάπου στο κέντρο του σκεύους. Αυτό για να μη χαλάσουμε την πέτσα -εφ όσον μας αρέσει βέβαια. Όταν δούμε ότι έφτασε στους 50 βαθμούς και λιγο πιο κάτω προσθέτουμε το πρόβειο γιαούρτι, αφού πρώτα το αραιώσουμε με λίγο απο το ζεστό γάλα, απο τα δοχεία. (Το γιαούρτι το προσθέτουμε στο σημείο όπου μετρούσαμε τη θερμοκρασία, όπου έχει σχηματιστεί μια μικρή τρύπα στην πέτσα. Αν έχουμε δυο δοχεία βάζουμε μισή ποσότητα στο ένα δοχείο και μισή στο άλλο.) Ανακατεύουμε στο σημείο εκείνο με ένα μικρό κουταλάκι, προσεχτικά, με μικρούς κύκλους. Λιγο λίγο το γιαούρτι διαλύεται μέσα στο γάλα, δε χρειάζεται να φύγουμε από το σημείο εκείνο.
Σκεπάζουμε το σκεύος ή τα σκέυη με κάποιο πιάτο ή δίσκο. Φέρνουμε προσεκτικά απο πάνω την κουβέρτα, τη διπλώνουμε μια, δυο φορές, να 'τυλίξει' καλά τα δοχεία, να είναι ζεστά και προφυλαγμένα.
Αφήνουμε τη γιαούρτη να πήξει για τρεις ώρες περίπου. Ξεσκεπάζουμε απο την κουβέρτα, αφαιρούμε τα πιάτα, σκεπάζουμε με μια ελαφριά πετσέτα κουζίνας και αφήνουμε να κρυώσει άλλες δύο ώρες τουλάχιστον. Μετά βάζουμε τα δοχεία στο ψυγείο και τα κόβουμε μετά απο 5-6 ώρες. Στο σημείο όπου θα κόψουμε τη γιαούρτη θα βγάλει νερό, αλλά έτσι θα γίνει και η υπόλοιπη πιό πηχτή. Αν θέλουμε βάζουμε ένα κομμάτι ψωμί εκεί να ρουφήξει τα υγρά.
Γίνεται πολύ νοστιμότερο απο το αγελαδινό που θα βρείτε έξω, και πιό ελαφρύ απο το πρόβειο. Πολύ σημαντικό βεβαια είναι το καλό γάλα.
Καλή επιτυχία!

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

Αυτός.. ο Γιώργος..


Ήθελα απο μέρες να αφιερώσω ένα θέμα στο Γιώργο Μαρίνο, έναν άνθρωπο που με 'συντροφεύει' απο τα παιδικά μου χρόνια. Και που τον νιώθω τόσο οικείο, ίσως γιατί η ανθρωπιά του ξεχείλιζε πάντα, όπου κι αν εμφανιζόταν, ότι και να κανε, ακόμα και τον παρουσιαστή στο Ciao Antenna..

Θυμάμαι πριν απο δεκαπέντε περίπου χρόνια είχε επισκεφτεί την πόλη μας, ως μέλος του θιάσου που παρουσίαζε το έργο Ξανθιά Φραουλα. Μεγάλη επιτυχία τότε. Κατάμεστο το θέατρο. Σημαντικοί ηθοποιοί, σπαρταριστό έργο, κι ο ίδιος χειμαρρώδης μαγνήτιζε τα βλέμματα. Αρκούσε να μας κοιτάξει απ τη σκηνή για ν αρχίσουμε να γελάμε ασταμάτητα. Ακόμα και οι καλοί ηθοποιοί που έπαιζαν μαζί του προσπαθούσαν να κρατηθούν σοβαροί, μα δεν το κατάφερναν πάντα.. Ο μαγικός αυτός άνθρωπος, και μόνο με το βλέμμα του, τους έκανε να μη μπορούν να συνεχίσουν απ τα γέλια..

Μεγάλη καριέρα. Φοιτητής ακόμα ερμήνευσε δυο τραγούδια από το «Αρχιπέλαγος» του Μίκη Θεοδωράκη στην παράσταση «Όπα όπα» των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου στο θέατρο «Μετροπόλιταν». Την επόμενη χρονιά πήγε στην ακρόαση για την παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι. «Τον λάτρευα, ήξερα όλα του τα τραγούδια, αλλά ήθελα να πω μόνο το “Πίσω από τις καλαμιές”. Όμως ο πιανίστας δεν το ήξερε και έφυγα». Όμως ο Μάνος τον κάλεσε ξανά, σε δέκα μέρες. 14 Ιουνίου 1962 έγινε η πρεμιέρα του έργου, στο Μετροπόλιταν και πάλι, με το Γιώργο Μαρίνο στο πρώτο του ουσιαστικά ρόλο στο θέατρο.


Εδώ μια μεταγενέστερη ζωντανή ερμηνεία του τραγουδιού της παράστασης εκείνης που έχει άρρηκτα συνδεθεί με τη φωνή του.. Μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη, απο τη Μουσική Βραδιά του Γιώργου Παπαστεφάνου, το 1976.

 Έπειτα απο τη μεγάλη επιτυχία της Οδού Ονείρων εμφανίστηκε για χρόνια σε μπουάτ (στις Χάντρες, στην Κατακόμβη, στα Ταβάνια για δυομιση χρόνια και στο Ρήγα απο το 1969 μέχρι το 1973)
 Από το 1973 μέχρι και το 1992–πλην της περιόδου 1989-90, που έπαιξε στο Θέατρο «Βέμπο»- εμφανιζόταν ανελλιπώς στο Κέντρο «Μέδουσα», παρουσιάζοντας ένα μοναδικό στην Ελλάδα είδος, πρόζα, παρλάτα, σάτιρα, σε κείμενα Γιάννη Ξανθούλη και Παύλου Μάτεσι. Δίπλα πάντα ο  «προσωπικός» του μαέστρος Ν. Δανίκας.


               Με την Κατιάνα Μπαλανίκα, χρόνια παρτενέρ του και χρόνια αγαπημένη του.


Σε κείμενο Παύλου Μάτεσι.. "Θέλω να βγεις περήφανος στην κοινωνία. Να μην καταδέχεσαι να γλείφεις τους άλλους.."



 Ακολούθησαν εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα, παραστάσεις, τηλεόραση.. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ακόμα. Πάντα στην καρδιά του κοινού, πάντα αγαπημένος, πάντα ποιοτικός.

Δισκογραφία επίσης μεγάλη, και σημαντική. Κάποια LP και συμμετοχές:
 «Mια ζωντανή παρουσίαση» (1970), «Σκηνές και εικόνες» (1971, μουσική Ν. Μανίκα), «Παράσταση» (1974, Μ. Πλέσσα, με συμμετοχή της Κ. Μπαλανίκα–όπως και στον πρηγούμενο δίσκο), «Μουσικά παραμύθια» (1974, Γ. Κατσαρού), «Νεκρικοί Διάλογοι» (1974, Μ. Πλέσσα), «Η αγωγή του Πολίτου» (1975, Γ. Κριμιζάκη), «Ροζ προκηρύξεις» (1976, [[Δανίκας_Νίκος|Ν. Δανίκα]]), «Αυτό το καλοκαίρι» (1977, Ν. Δανίκα), «Τα χαμένα χρόνια» (1977, Μ. Πλέσσα), «Γεια χαρά» (1977, παιδικός δίσκος), «Άσε μας ζωή» (1979, Άκη Πάνου), «Γιώργος Μαρίνος» (1979), «Πορτραίτο» (1980), «15 χρόνια παράσταση» («live», 1980), «Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει» (1982), «Μόνον άντρες» (1983, Στ. Κραουνάκη), «Στον αστερισμό της Μέδουσας» («live», 1984, Στ. Κραουνάκη), «Η Αθήνα τη νύχτα» («live», 1990), «Όμορφες μέρες» (1991, Γ. Σπανού), «Αυτός ο Γιώργος» (1991, Στ. Κραουνάκη), «Ο Παίκτης» (1993, Στ. Σέμση), «30 χρόνια παράσταση)» (1995)


                                                                                        Απο ηχογράφηση..


Ο Νίκος Νικολίζας έγραψε για το Γιώργο Μαρίνο:
"Ο Γιώργος Μαρίνος όπως προσωπικά τον έχω γνωρίσει είναι ένας πολυεπιπεδος, ανοιχτός, φιλικός άνθρωπος. Πιστεύει στα άστρα και συχνά τα κοιτάει μόνος του και βλέπει χαρακτήρες, ζωές, ανθρώπους. Κάποτε μου έλεγε πως δε θέλησε να φυτέψει ούτε ένα δένδρο στη ζωή του. Δεν ήθελε ίχνη πίσω του. Μεγάλος φιλόζωος, ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων, πριν υπάρξει καν κίνημα στη χώρα, θεωρώντας φυσικό πράγμα και αναπόσπαστο της ανθρωπιάς, την προσοχή, την προστασία, την αγάπη για τα ζώα, είχε το κτήμα του γεμάτο αδέσποτα. Όσες φορές είχαμε μιλήσει για τις δραστηριότητες του σε συνεντεύξεις και ακόμα πιο πολύ στις όλο φιλικότητα θερμές συζητήσεις που δεν σκιάζονταν ποτέ από βεντετιλίκια, ή απόσταση ντίβας, που δικαιούται αλλά απεχθάνεται, θυμάμαι την αδυναμία του και τον θαυμασμό του στην Κατιάννα Μπαλανίκα, την παραδοχή του πως για αυτόν ωραίες γυναίκες είναι μελαχρινές, μια εικόνα, την μάνα του να τον κοιτάζει έξω από τα κάγκελα του σχολείου του και να κλαίει, ένα σαλόνι κλειδωμένο και απαγορευμένο γι' αυτόν στο νέο σπίτι του πατέρα του, τις μνήμες του από τον Χατζιδάκι και την πρώτη τους γνωριμία, τον θαυμασμό του για τον Χορν και την Λαμπέτη. Θυμάμαι, ακόμη, να μου λέει πως το κοινό είναι άγριο κι αν δεν έλεγε την αλήθεια του, για τη σεξουαλικότητά του, δεν θα το αφόπλιζε από τη σκληρότητά του. Θυμάμαι ένα ταγκό που χορέψαμε, κάποτε οι δυο μας και στο μεγάλο του σαλόνι, με θέα, από ψηλά τη θάλασσα, τη φιλοξενία ενός ανθρώπου, όλο χρώμα στην ψυχή και αρχοντιά σπάνια, στους τρόπους…"



Και λίγα δικά του λόγια:

Για την ερωτική του ζωή: (ο Γιώργος Μαρίνος δήλωσε ανοιχτά ομοφυλόφιλος, μέσω μιας συνέντευξης, το 1964! Σε εποχές πολύ άγριες.. Δέκα φορές πιο παληκάρι απο πολλούς 'άντρες'.)
«Στα 16 μου συζήτησα το θέμα με τη μητέρα μου. Βέβαια στενοχωρήθηκαν, αλλά είχαμε μια ειλικρινή σχέση. Από την άλλη δεν αισθανόμουν διαφορετικός. Ποτέ δεν είχα τύψεις και ενοχές. Αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα παντρευτώ, ούτε μου άρεσε η συγκατοίκηση δύο αντρών. Πάντως σε κάθε ερωτική σχέση ήμουν παθιασμένος και “συζούσα” με όλες τις εξιδανικεύσεις και τις ψευδαισθήσεις μου».

Για την αγαπημένη του Έλλη Λαμπέτη:
«Ξενύχτησα αμέτρητες φορές παρέα με το ήθος και το χιούμορ του Μάνου Χατζιδάκι, τη γνώση και την αξιοπρέπεια του Δημήτρη Χορν, τη σοφία και την ηρεμία του Νίκου Γκάτσου. Αγαπούσα όμως εξίσου και την Έλλη Λαμπέτη. Τη θαύμαζα τόσο που μια σεζόν ολόκληρη στο “Λεωφορείο ο Πόθος” δεν έλειψα ούτε μια φορά από τις κουίντες απ’ όπου την παρακολουθούσα. Μερικές φορές μάλιστα έκανε ενέσεις για να παίξει. Ήταν η μόνη ηθοποιός που ποτέ δεν μαρκάριζε τίποτα στα έργα για να διευκολύνει την ερμηνεία της. Σε κάθε παράσταση έπαιζε σαν να ήταν η πρώτη φορά. Κυριολεκτικά έβγαζε την ψυχή της στη σκηνή» 

Για την ειλικρίνειά του απέναντι στο κοινό:
«..δηλώνοντας το ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ήμουν υποχρεωμένος να είμαι πάρα πολύ αξιοπρεπής. Γιατί αντιπροσώπευα ­ ή έτσι ήθελα να νομίζω ­ ένα μέρος της κοινωνίας που θα ήθελε να το αντιμετωπίζει ο κόσμος πιο σοβαρά, με μεγαλύτερη λεπτότητα. Αλλωστε δεν νομίζω να υπάρχει κάποιο σκάνδαλο γύρω από τη ζωή μου. Ηθελα να δείξω ότι δεν είναι άνθρωποι για να τους κοροϊδεύουμε ή να γελάμε μαζί τους. Αλλά ότι είναι και αξιοπρεπείς, μπορεί να έχουν και ταλέντο, να ζουν χωρίς παρατράγουδα. Διότι όλα στη ζωή πληρώνονται».
«Ποτέ δεν σκέφθηκα τις επιπτώσεις. Ηθελα να είμαι ειλικρινής απέναντι στο κοινό. Να μην το σκεφθεί ή να το υποψιαστεί. Ηθελα να ξέρει από την αρχή πού είμαι τοποθετημένος». 

Για το θέατρο:
«Το θέατρο είναι μια πολύ γοητευτική δουλειά. Αλλά, αλίμονο, θα πω ψέματα αν ισχυριστώ ότι το λατρεύω και ότι χωρίς αυτό δεν ζω... Τώρα το θέατρο είναι για μένα η καλύτερη λύση»

Για την τηλεόραση:
«.. Επέλεξα αυτό που ήθελα να κάνω. Μετά την πίστα αποφάσισα να κάνω τηλεόραση. Είχα ανάγκη να το κάνω, και όχι οικονομική: ήθελα να υπάρξω ξανά στον χώρο, να βλέπω τις εφημερίδες και να είμαι μέσα. Δεν ήξερα τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. Για μένα, ευτυχώς ή δυστυχώς, το 90% της ζωής μου εκινείτο γύρω από το επάγγελμά μου. Η αλήθεια είναι ότι στη μεγάλη οθόνη περιόρισα τον αυθορμητισμό μου και την ειλικρίνειά μου, χωρίς να μου το επιβάλλει κανείς. Υποδεχόμουν με χαρά ανθρώπους που ούτε συμπαθούσα ούτε εκτιμούσα. Δεν είναι η τηλεόραση που με εξομοίωσε με τους άλλους. Εγώ εξομοίωσα τον εαυτό μου με την τηλεόραση»

Για τη μοναξιά:
« Η μοναξιά είναι πολύ σχετικό πράγμα. Εάν κατά καιρούς υπήρχε και εάν υπάρχει είναι εντελώς προσωπικό και εσωτερικό θέμα... δεν εξαρτάται από την απόσταση. Πιστεύω ότι η χειρότερη μοναξιά είναι αυτή που κουβαλάς μέσα σου και σε κάνει να αισθάνεσαι μόνος έστω και εάν βρίσκεσαι ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους... Είναι θέμα εσωτερικής ισορροπίας. Εγώ προτιμώ να κάνω παρέα με πολύ λίγους ανθρώπους τους οποίους εκτιμώ και αγαπάω , αλλά δεν μετριούνται ούτε στα δάκτυλα του ενός χεριού.»

Και κλείνοντας το μικρό αφιέρωμα στον πολυαγαπημένο,  ένα τραγούδι, απο τα πολλά που ερμήνευσε μοναδικά, όπου μιλά, νιώθω, για τον εαυτό του, με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα απ όλους.. 

 

Σάββατο 31 Αυγούστου 2013

Marina Abramovic - Ulay.



Marina Abramovic & Ulay. Ένας μεγάλος έρωτας τη δεκαετία του ’70-80. Δύο ανατρεπτικοί καλλιτέχνες. Μαζί έκαναν πολλές παράξενες performances στην προσπάθειά τους να χαρτογραφήσουν τα όρια της αγάπης και της συμβίωσης μέσω της ζωντανής αναπαράστασης, προσπαθώντας παράλληλα να τοποθετήσουν την performance ως τέχνη ισάξια με τις υπόλοιπες. Ακόμα και το χωρισμό τους έτσι τον έζησαν. Περπάτησαν οι δυο τους για πολλές μέρες κατά μήκος του Σινικού Τείχους από αντίθετες πλευρές και συναντήθηκαν στη μέση. Αγκαλιάστηκαν και δεν ξαναείδαν ποτέ ο ένας τον άλλο... Μέχρι την αναδρομική της έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη 30 χρόνια μετά (τον Μάιο του 2010). Στο «The Artist is Present»*, τη μεγαλύτερη και πιο απαιτητική της performance, η ιέρεια της σύχρονης τέχνης παρέμεινε για τρεις μήνες απαθής σε μια καρέκλα. Για 7.30 ώρες τη μέρα καθόταν ακίνητη, χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να κάνει οτιδήποτε, και οι επισκέπτες μπορούσαν να καθίσουν απέναντί της σιωπηλοί για ένα λεπτό. 750 χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν στο βλέμμα της. Ανάμεσά τους, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, ήταν και ο Ulay...
(απο την athen's voice) 
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία με τίτλο  AAA-AAA, των Abramovic - Ulay, του 1976. Το θέμα είναι η σχέση ανάμεσα σε δύο εραστές.
(photo credits: http://pomeranz-collection.com/?q=node/39)

Τρίτη 11 Ιουνίου 2013

Άστεγος ο Μέγας..



Δε θέλω λεφτά, συμπόνια, λύπη
δε θέλω περιφρόνηση -μάλλον
επιθυμώ να προκαλώ την αηδία
να με σιχαίνονται και να με αποφεύγουν
να κάνω οτιδήποτε να με ξεφορτωθούν
τους εκνευρίζει το θέαμα της απλυσιάς

Tα βρόμικα ρούχα που φοράω
η μυρωδιά που αποπέμπω
είμαι ένας αποδιοπομπαίος τράγος
το περίσσευμα του καπιταλιστικού θαύματος
το σκουπίδι της πλουτοκρατίας
το φαρμακερό μανιτάρι του πλεονάσματος
με τρέφουν για να κοιμηθούν ήσυχοι
τις νύχτες χωρίς εφιάλτες και κακά
προμηνύματα -όταν και αν
γκρεμιστεί το οικοδόμημα θα 'ναι
όλοι σαν εμένα- μα εγώ θα
επιζήσω -έτσι κωλοπετσωμένος
που είμαι- οι αχαμνοί θα χαθούνε

Δεν έχω μίσος για κανένα -δεν
είμαι επαναστάτης- είμαι μια περίπτωση
ένα σύμπτωμα -μια κακή σύμπτωση-
όταν μ’ έδιωξε η τελευταία νοικοκυρά μου
δεν είχα πού να πάω -ήμουν απένταρος
έμεινα στο δρόμο με μια βαλίτσα
κανένας δεν είχε χώρο να με βολέψει
ούτε για μια νύχτα- τα άσυλα
ήταν γεμάτα- δε με δεχόντουσαν
η πρώτη νύχτα ήταν δύσκολη
όμως το ξημέρωμα ήταν ωραίο
έκανα γυμναστική στο πεζοδρόμιο
στο συσσίτιο των απόρων μου 'δωσαν
ένα πιάτο φαΐ -δεν έμοιαζα ακόμα
άστεγος- και με κοίταζαν με υποψία

Νάνος Βαλαωρίτης - Άστεγος ο Μέγας (2004)

(η φωτογραφία είναι μια απο τις συγκλονιστικές φωτογραφίες του Γιάννη Μπεχράκη με αστέγους των Αθηνών. Εδώ: http://www.iefimerida.gr/news/109947/%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%87%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7 )