Το μονοπάτι της αγάπης..

Και νά πώς γεννιέται ένα τραγούδι..

Δυο δάκρυα

Δυο φίλοι

Δυο λόγια που όλο στροβίλιζαν στο νου..

Στίχοι, μουσική, τραγούδισμα..

Το μονοπάτι της αγάπης

όταν το βρεις να το διαβείς

δίχως παπούτσια, δίχως σκέπη

με την συμπόνοια σου ανοιχτή

Είναι απρόβλεπτο ταξίδι

θέλει στο φόβο αντοχή

άγριο χορό στην καταιγίδα

αλλά στον πόνο σιωπή

.........

Είναι πολύτιμο το δάκρυ

που στάζει από την καρδιά..

..κι έτσι μαθαίνεις να αγγίζεις

μόνο με χέρια απαλά

(Β)

Μην κλαις άστρο μου..

Μην κλαις άστρο μου

Σου στέλνω τη δέσμη του φακού

με σταθερό το χέρι 

τους δρόμους σού δείχνω του ουρανού

και τους χάρτες ξεδίπλωτους 

για να βρεθείς

Μην κλαις άστρο μου

και θολώνει η απόσταση...

(Σωκράτης Ξένος 

http://sokzi.blogspot.gr )

Κάθε ψυχή..

Κάθε ψυχή μες στο κουκούλι της

το στεγανό -σχεδόν- μα..

..κάποτε, κάποιος αφουγκράζεται

τον ανεπαίσθητο ήχο της βροχής 

να κλαίει από μέσα

και ζητά να μπει

Γιατί 'ναι μια βροχή

που ανασυνθέτει

τ όνειρο, και που

γιατρεύει πιο βαθιά

απ όλες τις λιακάδες 

του κόσμου.

(Β.)