Σοκολατόπιτα ζουμερή κι αλάδωτη

Υλικά

Αρχικό μείγμα

1 κουβερτούρα των 125 γραμμαρίων

1 κεσεδάκι (από πρόβειο γιαούρτι) νερό

4 κ.σ. κακάο

στη συνέχεια

1 κεσεδάκι σόδα αναψυκτικό

2 κεσεδάκια αλεύρι που φουσκώνει

1 1/2 κουταλάκι γλυκού μαγειρική σόδα

4 κ.σ. μηλοξυδο

1 κεσεδάκι καστανή ζάχαρη (ή λευκή)

για το σιρόπι

1 κεσεδάκι άχνη ζάχαρη

1 κεσεδάκι νερό

4 κουταλιές σούπας κακάο σκόνη

1 κουταλάκι μέλι

εκχύλισμα βανίλιας ή ένα καψουλάκι βανίλιας

Ζεσταίνω το νερό, αποσύρω απ τη φωτιά και προσθέτω την κουβερτούρα σε κομμάτια και το κακάο. Ανακατεύω καλά μέχρι να γίνουν ένα ομοιογενές μείγμα.

Μέσα στο μείγμα προσθέτω το μηλόξυδο, τη σόδα σε σκόνη και τη ζάχαρη. Στη συνέχεια εναλλάξ το αναψυκτικό και το αλεύρι μου. Ανακατεύω καλά με κουτάλι μέχρι να έχω ομοιογενή παχύρρευστο χυλό.

Λαδώνω και αλευρώνω φόρμα του κέικ. Ρίχνω εκεί το μείγμα μου και ψήνω στους 175 βαθμούς στη μεσαία σχάρα για 1 ώρα και ένα τέταρτο. Μετά από τα πρώτα 40 λεπτά σκεπάζω την επιφάνεια με αλουμινόχαρτο.

Μισή ώρα πριν βγάλω το γλυκό απ το φούρνο φτιάχνω το σιρόπι. Βράζω το νερό, τη ζάχαρη και το κακάο (10 λεπτά σε χαμηλή φωτιά αφού πρώτα πάρει βράση) ανακατεύοντας κατά διαστήματα. Αποσύρω απ τη φωτιά, προσθέτω βανίλια και μέλι και ανακατεύω.

Όταν βγάλω το γλυκό απ το φούρνο το τσιμπάω με πηρουνάκι σε διάφορα σημεία και περιχύνω με το σιρόπι. Αφήνω να το πιεί και να κρυώσει. Βάζω στο ψυγείο για μια δυο ώρες τουλάχιστον και στη συνέχεια κόβω. Γίνεται μια σοκολατόπιτα νοτισμένη μέσα, όχι πολύ γλυκιά.

Η αλήθεια είναι..

Φεύγουν οι άνθρωποι Πιτσιρίκο.. Με θόρυβο ή σιωπηλά.. Στα συντρίμμια ενός ακριβού αμαξιού ή σε ένα απρόσωπο κρεβάτι νοσοκομείου (καμιά φορά ούτε καν σ αυτό..). 

Πριν λίγο καιρό έφυγε ένας φίλος μου, αγαπημένος.. Όμορφος, νέος ακόμα στα 50 του χρόνια, δυνατός.. Σα να τον χτύπησε κεραυνός, σωριάστηκε, ούτε χέρια δεν έβαλε πέφτοντας, καρδιά είπαν.. Τραγουδούσε κι εκείνος, κάθε μέρα, παρά την καθημερινή δουλειά του. Κι έγραφε.. Απ την ψυχή του, αυτό μπορώ να στο πω. Κατά την υποκειμενική μου γνώμη έγραφε πανέμορφα..

Γιατί στα λέω; Διαβάζω αυτές τις μέρες.. Ας σχολιάζουν οι άνθρωποι αν αυτό τους εκτονώνει, μπορεί και να τους δίνει λίγη συντροφιά Να σέβονται μόνο, θα ήθελα. Ίσως θέλω πολλά..

Θυμάμαι πάντα εκείνο το στίχο, από την νεκρώσιμη ακολουθία. "Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω το θάνατο." Ίσως κάνουμε τόση φασαρία ακριβώς για να μην εννοήσουμε.. 

Πήγα πριν λίγα χρόνια στην Κρήτη, στο κοιμητήριο, στον τάφο του νονού μου. Φροντισμένος ο τάφος απ τους αγαπημένους του, μαρμάρινος, καθαρός. Έλα, μου λέει η νονά, κάναμε τον μικρό κύκλο, πίσω απ το σταυρό είχε σκαλιά, προς ένα μικρό υπόγειο. Ένα επι ένα, αριστερά και δεξιά απ τα σκαλιά δυό τσιμεντένιοι τοίχοι. Ακούμπησε τα χέρια η νονά μου στον έναν τοίχο. Έκλεισε τα μάτια. "Εδώ καλό μου." μου είπε.. Πίσω από κείνο τον τοίχο ήταν ο νονός μου.. Ό,τι απόμεινε.

Νομίζω Πιτσιρίκο  η αλήθεια δεν είναι στα λουλούδια, στα μάρμαρα, στα λόγια ακόμα. Καλά είναι και τούτα, ό,τι  βοηθά τον άνθρωπο να κάνει σιγά σιγά τη μετάβαση προς το αναπότρεπτο, να το δεχτεί κάποτε, είναι καλό.. Μα η αλήθεια νομίζω είναι ένας γυμνός τσιμεντένιος τοίχος. Και το ανείπωτο πίσω απ αυτόν..

Καλή δύναμη σε όσους χάνουν αγαπημένους.

(κείμενό μου που δημοσιεύτηκε στη στήλη του Πιτσιρίκου πριν από 2 περίπου χρόνια)

Λόγια αγάπης

Να κοιμάσαι. Φτάνει να είσαι σε εγρήγορση.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για μερικούς, και υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για όλους.

 

Μη θέλεις τα πολλά, τα παραδίπλα σου, ή τα πέρα μακρυά. Αντίθετα φρόντισε αυτό το λίγο που έχεις να το Αγιάσεις.

 

Δεν υπάρχει τίποτε πιο φθηνό  από το χρήμα.

 

Δεν είναι αυτό που λέμε, αλλά αυτό που ζούμε. Δεν είναι αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που είμαστε.

 

 Άν έχεις αγάπη για όλο τον κόσμο, όλος ο κόσμος είναι όμορφος.

 Όποιος αγαπά δεν το νοιώθει. Όπως δεν νοιώθει ότι αναπνέει.

 

Το όχι και κάθε άρνηση καταστρέφει την ενέργειά μας.

 

 Για να φτάσεις στο δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τόν Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι: Θέλω τίποτε; Όχι. Επιθυμώ τίποτε; Όχι. Μου λείπει τίποτε; Όχι... Αυτό είναι!

 

Μη συσχετίσεις ποτέ τον άνθρωπο με τον κακό τρόπο που σου φέρεται. Νά βλέπεις μέσα στην καρδιά του τον Χριστό.

 

Κάποιος σοφός είπε. Άν είναι να ζεις για τον εαυτό σου, καλύτερα να μην γεννιέσαι.

 

Η Αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων βρίσκεται στις πολλές κουβέντες και στις συζητήσεις.

 

Το να είσαι ταπεινός ισοδυναμεί με το να μη θέλεις ποτέ να έχεις τύψεις συνειδήσεως.

 

 Μόνο όταν τελειοποιηθείς στην Αγάπη μπορείς να φτάσεις στην Απάθεια.

 

Αντιξοότητες έχουν μόνον όσοι δεν κάνουν κάτι με πραγματική αγάπη.

 

 Ο αναποφάσιστος άνθρωπος δεν συμμετέχει στην ζωή.

 Η γλώσσα του Θεού είναι η σιωπή.

 

.Η ομιλία μπρος  και μέσα στην Ομορφιά είναι περιττή. Ταράζει την αρμονία.

 

Το Καντήλι της ψυχής μας είναι που πρέπει να είναι πάντα  αναμμένο. Ακοίμητο.

 

Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νοιώθεις πρώτα.

 

Αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποίος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποιαν άλλην Εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε.

 

Η αγάπη είναι μόνο πάνω στον Σταυρό.

 

Δυσκολεύουν οι σχέσεις  όταν το Εγώ στέκεται πάνω από το Εσύ.

 

Αν κατορθώσει κανείς να συζή με τον κόσμο, όπως το λάδι και το νερό στο καντήλι που δεν ανακατεύονται, τότε είναι εν Θεώ. Εν τω κόσμω αλλ΄ ουκ εκ του κόσμου.

 

Όλοι είμαστε δοχεία. Πότε του Φωτός και πότε του Σκότους.

 

Την ώρα της κρίσεως και του προβλήματος, μην ανοίξεις το στόμα σου. Μην πεις τίποτε γιατί θα το μετανιώσεις χίλιες φορές. Πες το στους Αγγέλους να το πάνε στα Πόδια του Κυρίου και ζήτησέ Του Άγγελον Ειρήνης για να ειρηνεύσεις.

 

Οι άνθρωποι καμιά φορά μας ζητούν οδηγίες ή συμβουλές για να κρυφτούν πίσω τους. Μετά θα «φταις» εσύ... Αλλά είναι πολύ πιθανό να μην τα εφαρμόσουν, οπότε είναι κόπος χαμένος.

 

Δεν πρέπει να συζητάς για απόντες.

 

Το κακόμοιρο το κρεμμύδι! κι αυτό την προσφορά του δίνει το κατά δύναμιν...

 

Τι ωραίο που είναι το Μυστήριο του Αύριο!

 

Ο Άνθρωπος μία φορά παίρνει το μάθημά του. Άμα δεν το πάρει την πρώτη, θα πει ότι κάτι τρέχει στο υποσυνείδητό του που τον εμποδίζει.

 

Όλα έχουν δύο όψεις, σαν δίκοπο μαχαίρι. Εκείνο που σήμερα δημιουργεί, αύριο καταστρέφει. Ο νοών νοείτω.

 

Για να γίνει το θαύμα αρκεί να αγαπάμε. Ούτε η προσευχή, ούτε το καμποσχοίνι έχουν τέτοια δύναμη.

 

Είμαστε χρήσιμοι μόνο  όταν δεν υπάρχουμε για τον εαυτό μας. Και το αντίθετο.

  Σαν τον Σίμωνα τον Κυρηναίο πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι να τρέξουμε εις βοήθειαν του συνανθρώπου.

Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας "Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης"