Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

..θυμηθείτε με όταν έρθει η ώρα..




Βασίλευε ο ήλιος πίσω απ’ τους στρατώνες, οι ζητιάνοι ψάχνανε για λίγο νερό, μα όλα τα λαγήνια ήταν αναποδογυρισμένα στην πόλη Κανά, οι γυναίκες φεύγανε κλαίγοντας μέσα στο κίτρινο σούρουπο, εγώ, κυνηγημένος, μοίραζα πάνω στο λόφο το κρασί μου με ληστές και ψευδομάρτυρες, ενώ ο σταυρός δάγκωνε κιόλας την άκρη του παλτού μου.
……Ποιον ν’ αγαπήσω; Σε ποιον να εξομολογηθώ; Μονάχα ο Θεός μπορεί να καυχηθεί ότι μ’ άκουσε να παραπονιέμαι, ήπια όλο το βούρκο στον υπόνομο που μ’ έριξαν, τ’ άντερα μου έγιναν οι δρόμοι που κυλάνε αμάξια θριάμβου, έβγαλα τα φτερά μου και τα κάρφωσα στη γριά, που τη θάβαν ολομόναχη μ’ ένα σπουργίτι στο γειτονικό δέντρο, με μια παλιά κασετίνα γεμάτη στάχτη — θυμηθείτε με όταν έρθει η ώρα.
……Εργόχειρα φυλακισμένων στέγνωναν στο τζάκι, ήταν φθινόπωρο κι είχαν ερημώσει τα χωράφια, άκουγα το βήμα των καραγωγέων καταβροχθίζοντας τον κλεμμένο σανό.
……Τότε είδα το μεγάλο ικρίωμα, όπου έπρεπε ν’ ανεβώ, άγνωστο αν θα στεφθώ βασιλιάς ή θα κυλήσω στο καλάθι των αποκεφαλισμένων.

(Ενέδρα, του Τάσου Λειβαδίτη, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης του 1972)

2 σχόλια:

  1. Ο Λειβαδίτης είναι συγκλονιστικός και δικός μου αγαπημένος...
    Καλή Ανάσταση Λίλα

    to alataki

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μέγας Λειβαδίτης.. Συζητούσα με μια φίλη χτες, που έζησε αρκετούς απο τους σημαντικούς ανθρώπους εκείνης της εποχής.. Μου έλεγε για το Λειβαδίτη, που δεν τον προώθησε ποτέ κανείς, ούτε κλίκα ούτε κόμμα.. Κι όμως, είναι στα χείλη τόσων ανθρώπων, και σήμερα επίκαιρος όσο ποτέ.. Γιατί είναι αληθινός (και) Ποιητής.. Καλή Ανάσταση Αλατάκι μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή