Υπάρχουν φιλιά..

Υπάρχουν φιλιά που αδιάψευστα μαρτυρούν

την ποινή μιας ένοχης αγάπης

 Φιλιά που δίνονται με το βλέμμα 

Ακόμα και φιλιά που δίνονται με τη μνήμη. 

Υπάρχουν φιλιά σιωπηλά, ευγενικά

Μα κι άλλα αινιγματικά, ειλικρινή

Φιλιά που δίνονται μόνο ανάμεσα σε δυο ψυχές 

Και κάποια που, αν και απαγορευμένα, είναι αληθινά. 

Υπάρχουν φιλιά που πυρώνουν και πονούν

Φιλιά που αιχμαλωτίζουν τις αισθήσεις 

Κι είναι κι εκείνα, τα μυστηριώδη, που ακόμα

περιπλανώνται, χαμένα, στα όνειρά μου.

Υπάρχουν φιλιά που προβληματίζουν, που περιέχουν 

έναν γρίφο που κανείς δε μπόρεσε να λύσει

 Φιλιά που έχουν γεννήσει τραγωδίες 

 και ξεφύλλισαν πολλά τριαντάφυλλα στο στήθος..

Υπάρχουν φιλιά αρωματισμένα, φιλιά ζεστά 

Φιλιά που σφύζουν από απόκρυφες επιθυμίες, 

Υπάρχουν φιλιά που στα χείλη αφήνουν ίχνη 

σα να ναι μια πεδιάδα ήλιου ανάμεσα σε δυο παγετώνες.. 

Υπάρχουν φιλιά που μοιάζουν κρίνοι

τόσο υπέροχα, αγνά και καθαρά, 

Αλλά και τα προδοτικά και τ' άνανδρα

Κι ακόμα.. ..τα καταραμένα και τραυματικά. 

Ο Ιούδας φιλώντας τον Ιησού άφησε αχνάρι

εγκληματικό, πάνω στο θεϊκό του πρόσωπο

Ενώ η Μαγδαληνή, με τα φιλιά της

μ' ευσέβεια οχύρωσε την αγωνία του. 

Από τότε μέσα στα φιλιά πάλλονται 

η αγάπη, η προδοσία και ο πόνος

Και σε κάθε ανθρώπινη ένωση είναι τα φιλιά

σαν τ' αεράκι που παιχνιδίζει μέσα στα λουλούδια.

(Gabriela Mistral - Besos)

(μετάφραση: Λιλάκι)

Και το πιό γλυκό φιλί:

"..μάνα μου σαν φυλαχτό, την αγάπη σου κρατώ.."

(στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος, μουσική: Μίμης Πλέσσας)

(Η εικόνα εδώ: www.images.fineartamerica.com/images-medium-large/butterfly-kisses-carol-blackhurst.jpg )

Ω εαυτέ μου! Ω ζωή!

Robin McLaurin Williams (July 21, 1951 – August 11, 2014)

Δεν διαβάζουμε ή γράφουμε ποίηση επειδή είναι χαριτωμένο.

Διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση επειδή είμαστε μέλη της ανθρώπινης φυλής.

Και η ανθρώπινη φυλή είναι έμπλεη πάθους.

Η ιατρική, η νομική, οι επιχειρήσεις, η μηχανική, 

είναι ευγενείς επιδιώξεις, και απαραίτητες για να συντηρήσουν

τη ζωή.

Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, το συναίσθημα, η αγάπη..

Γι αυτά μένουμε ζωντανοί.

Όπως έγραψε ο Whitman:

"Ω εαυτέ μου! Ω ζωή! ..των ερωτημάτων που επιστρέφουν πάλι και πάλι

Των ατέλειωτων ορδών των απίστων - των πόλεων που ναι γεμάτες με ανοήτους..

(κι εγώ, κάθε στιγμή να με τύπτω.. 

..γιατί απ όλους ο πιο ανόητος, ο πιο άπιστος είμ' εγώ..)

Των ματιών που ποθούν, μάταια, το φως

-των μοχθηρών αντικειμένων - των μαχών που ποτέ δεν τελειώνουν

Των πενιχρών αποτελεσμάτων, σε όλα..

Του πλήθους, γύρω μου, σερνάμενων και αχρείων..

Των άδειων, άχρηστων χρόνων των υπολοίπων

-κι εγώ ένας ακόμα μέσα στο κουβάρι αυτών 

των υπολοίπων..

Το ερώτημα, Ω εαυτέ μου! το τόσο θλιβερό να επιστρέφει:

Ποιο το νόημα σ' όλα αυτά, Ω εαυτέ μου, Ω ζωή;

Απάντηση:

Ότι βρίσκεσαι εδώ. Ότι η ζωή υπάρχει, 

όπως και η μοναδικότητα του καθενός μας.

Ότι το πανίσχυρο παιχνίδι συνεχίζεται, 

και η συνεισφορά σου θα ναι ένας στίχος."

Ποιος θα ναι ο δικός σου στίχος;

(μετάφραση: Λιλάκι)

Walt Whitman (1819–1892). Leaves of Grass. 1900. 

O Me! O Life! 

O ME! O life!... of the questions of these recurring; 

Of the endless trains of the faithless—of cities fill’d with the foolish; 

Of myself forever reproaching myself, (for who more foolish than I, and who more faithless?) 

Of eyes that vainly crave the light—of the objects mean—of the struggle ever renew’d; 

Of the poor results of all—of the plodding and sordid crowds I see around me; 5

Of the empty and useless years of the rest—with the rest me intertwined; 

The question, O me! so sad, recurring—What good amid these, O me, O life? 

Answer.

That you are here—that life exists, and identity; 

That the powerful play goes on, and you will contribute a verse.

(Ο ηθοποιός Ρόμπιν Γουίλιαμς βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στην Καλιφόρνια στις 11 Αυγούστου του 2014. Πρωταγωνίστησε σε πολλές και σημαντικές ταινίες, αλλά και -κυρίως- σε εμπορικές. Το ταλέντο του ξεχείλιζε πάντα, ακόμα και μέσα απο εύπεπτα σενάρια. Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών όμως (Dead Poets Society) , ταινία του 1989, ποτέ δεν θα εξηγηθεί ούτε θ αναλυθεί πλήρως. Γιατί περιέχει άπιαστη, ποιητική ουσία που δε χωρά στα κουτάκια του νου.)

Φέγγε μου άστρο τ ουρανού το δρόμο..

O πατέρας φορούσε συνήθως έναν κατιφέ στο πέτο, κι η μητέρα

μια ρόμπα με ζωγραφιστά αρχαία ειδύλλια

κι όταν παίζαμε στην αυλή πατούσαμε μόνο στις άσπρες πλάκες:

έτσι δε βγήκαμε ποτέ απ' τ' όνειρο

η μικρή Άρκτος ερωτοτροπούσε με τον Σεπτέμβριο

ω παιδικότητα: αιωνιότητα αμετάφραστη

κι ο Θεός που απ' τις δακρυσμένες προσευχές των παιδιών που

φοβούνται τη νύχτα

φτιάχνει τις πρώτες γαλάζιες γραμμές της μέρας που στέλνουν

την ελπίδα στους ναυαγούς...

(Ξημέρωμα  - Τάσος Λειβαδίτης - Ποίηση, τόμος τρίτος)

Προσευχή

Στίχοι , μουσική, ερμηνεία:

Λεωνίδας Μπαλάφας

-απο το διπλό cd Απηλιώτης 

που κυκλοφόρησε απο την  Antart το 2013

(Απηλιώτης είναι σύνθεση των λέξεων «από» και «Ηλίου» και χαρακτηρίζει τον άνεμο που πνέει από την Ανατολή. Στην αρχαιότητα θεωρείτο άνεμος που πρόσφερε γονιμότητα και αφθονία. Απεικονίζεται ως νεαρός με λυτά μαλλιά που κυματίζουν, κρατώντας στα χέρια του καρπούς, κηρήθρα και στάχια.)